Уганараваўшы Муракамі, Нобелеўскі камітэт спраўна б выканаў волю Нобеля
Сёння назавуць імя Нобелеўскага лаўрэата па літаратуры.
Ці станецца гэта падзеяй?
У мінулым годзе я крытыкаваў шведскіхА ў гэтым важкім дакуменце, дарэчы, чорным па беламу сказана:аксакалаў-сацыялістаў з Нобелеўскага камітэту, якія цалкам ігнаруюць сусветны літаратурны працэс і ў сваім выбары галоўнага пісьменніка года кіруюцца чым заўгодна, але толькі не тэстаментам Альфрэда Нобеля.
«… чацвёртая прэмія адыходзіць таму, хто створыць найвыдатны літаратурны твор ідэалістычнага кірунку».Канечне, можна зразумець песімізм Апалона Грыгор’ева, які ў артыкуле «Рэалізм і ідэалізм у нашай літаратуры» (1861) даводзіў, што са смерцю Байрана, Пушкіна, Лермантава, Міцкевіча ідэалізм у мастацтве скончыўся — расейскі паэт і крытык стаўся сведкам, як спачатку цішком, а потым голасна і нават нахабна рэалізм пачаў заяўляць аб сваіх правах у літаратуры ва ўмовах, калі «мноства прыўкрасных рэчаў у літаратуры сталіся раскіданымі аскепкамі мармуру без галавы, адзінства і цэльнасці».
Больш за тое, сёння — у часыАднак тая шалёная рэвалюцыя супраць ідэяў не парушыла непапраўна баланс у літаратуры, праўда жыцьця не забіла красу.
Так, у новай трохтомнай кнізе японскага пісьменьніка Харукі Муракамі «1Q84» сустрэча і каханне галоўных герояў сталіся магчымымі ў паралельнай рэчаіснасці.Менавіта там жыццё пачынае рухацца, мінулае набрыньвае зместам, а Маленькі Народ ператвараецца з персанажаў чужых кніг у дзейсных істот. Самім ладам і рытмам свайго пісьменніцкага стылю — мінімалістычным,
Рэчаіснасць — гэта тое, што знутры, кажа Муракамі, і сапраўдны ідэал — гарманічнае жыцьцё,то бок пасьлядоўнасць асэнсаваных словаў, якія складаюцца ў сказы і ўтвараюць бездаганны цэласны тэкст.
Магчыма, уганараваўшы ў гэтым годзе Харукі Муракамі, Нобелеўскі камітэт спраўна б выканаў волю Нобеля і адначасова засведчыў, што аніякіх параскіданых аскепкаў няма — ёсць мармуровая статуя ў садзе літаратуры, якой сёння нішто не пагражае.
Галіна Дзербыш казала пракурору: «Як памру, буду да ўсіх вас ноччу прыходзіць». І жыццё ўжо дагнала яе суддзю і сведак. Гісторыя пенсіянеркі, якой далі 20 гадоў калоніі13
Каментары