Źbity ŭ mietro invalid nie moža chadzić i razmaŭlać
Maci invalida: «Jon pakazaŭ paśviedčańnie i paprasiŭ sastupić jamu miesca».
Žurnalisty źjeździli ŭ balnicu da źbitaha ŭ mietro invalida i parazmaŭlali ź jaho maci. Žančyna raskazała svaju viersiju taho, što adbyłosia 2 studzienia. U toj viečar jana z synam viartałasia dadomu z kinateatra «Biełaruś». Hladzieli multfilm «Try bahatyry na dalokich bierahach», — kaža jana. Na stancyi «Kastryčnickaj» zajšli ŭ vahon. Maci sieła na volnaje miesca pamiž pasažyrami.
«Synu treba siadzieć tam, dzie možna trymacca, dzie stojka jość. Ja chacieła, kab jon sieŭ na majo miesca, ale jon admoviŭsia», —raspaviadaje jana.
— Vaš syn hrubiŭ, kali prasiŭ sastupić miesca?
— Jon skazaŭ: «Možna mnie prysieści».
Pakazaŭ paśviedčańnie, skazaŭ, što invalid I hrupy, što jamu treba sieści.Chłopiec hety adkazaŭ: «Pajšoŭ preč…» Cyn spytaŭ: «Moža być, tady vaša dziaŭčyna mnie miesca sastupić?» Dziaŭčyna pačała ŭstavać, a chłopiec joj: «Siadzi!».
I zatym hučna i matam pasłaŭ majho syna!Syn skazaŭ jamu: «Ty što kažaš?» I paviarnuŭsia da mianie — ja siadzieła nasuprać. I tut jaho pačali bić z dvuch bakoŭ, pryčym bili, jak bjuć hrušu.
— Vaš syn, sapraŭdy, razdrapaŭ tvar adnamu z chłopcaŭ i nastupiŭ na nahu?
— Jon drenna i niaŭstojliva staić, moh nastupić na nahu. Ale jon stajaŭ la dziaŭčyny, kali b i nastupiŭ, to joj. Nakont padrapać tvar — heta niapraŭda!
Heta ja da jaho lezła i chacieła spynić, dumała, zaraz da vačej daciahnusia, kab jon pierastaŭ bić. Jakaja tam drapina?! Heta kryvioju majho syna jany vypackalisia.
— Kolki chvilin praciahvałasia bojka?
— Adnu chvilinu. Ad stancyi da stancyi. My jechali z «Kastryčnickoj», heta było da «Płoščy Pieramohi».
— Jak reahavali ludzi ŭ vahonie?
— Ludzi kinulisia ŭ baki, tamu što ŭsio ŭ kryvi było. Syn zakryŭ tvar rukami, ja dumała, što jamu voka vybili, kroŭ ručajom liłasia, a jany praciahvali bić… Ja kryčała:
«Ludzi, vykličcie milicyju! Dapamažycie! Što mnie rabić?!»I hetamu (jaki biŭ — TUT.BY) taksama kryčała: «Tolki nie bi pa hałavie!»
Žančyna niejkaja stała telefanavać mašynistu, nie viedaju, datelefanavałasia ci nie. Chtości sprabavaŭ hetaha (jaki biŭ — TUT.BY) adšturchnuć. Kali jany vyjšli z vahona, dapamahła maładaja para — pasadzili syna na siadzieńnie, dapamahli ŭstać i vyjści na stancyi «Jakuba Kołasa», adviali nas u dziažurnuju častku i vyklikali chutkuju.
— Jak vaš syn vyhladaje?
— Jon dahledžany, mocny, zdarovy chłopiec z vyhladu, ale nie moža stajać.
— Sastupali jamu miesca ŭ transparcie da hetaha vypadku?
— Zaŭsiody! Asabliva pažyłyja ludzi. Tamu što adrazu vidać, jak jon idzie i jak jon staić. Ale chiba zdarovy čałaviek paprosić sastupić miesca? Heta ž jasna, što niešta nie tak.
Jon zaŭsiody razam sa mnoj. Ja aścierahajucca, kab jon — nie daj Boh — nie paśliznuŭsia, kab nie ŭpaŭ, tamu što jamu nielha atrymlivać traŭmy hałaŭnoha mozhu. A tut bili — na maich vačach i tolki pa hałavie. Jany nahami sprabavali bić, ale tam ludzi stajali — niama dzie było razharnucca.
— Jak vy dumajecie, čamu heta adbyłosia?
— Ja dumaju, jany byli nieadekvatnyja na toj momant i pad uździejańniem čahości. Śpirtnym ad ich byccam by nie pachła. Nie mohuć maładyja ludzi tak źviareć, ja navat heta rastłumačyć nie mahu.
— Jak vaš syn siabie adčuvaje ciapier?
— Jaho stan horšy, čym byŭ da bojki. Jon znoŭ pierastaŭ havaryć i chadzić, ja jaho na kalascy važu.
Doktar paciarpiełaha kamientavać jaho stan admoviŭsia. Adnak u balnicy paćvierdzili, što pacyjent nie razmaŭlaje, pierasoŭvajecca ŭ invalidnaj kalascy, časam ŭstaje z łožka i staić u pałacie.
Ciapier čytajuć
«Na 15 chvilin vyklučyli śviatło — boža moj, z Ukrainaj paraŭnali». Łukašenka patłumačyŭ, kolki ekanomić na vuličnym aśviatleńni42
Kamientary