zabivajučy «Žyhuli», vahony, «Ikarusy»,
my pravozili praź miažu kantrabandu błokami,
i kali ŭ nas časam pytalisia: «Što vy palicie?»
my zaŭsiody spakojna adkazvali «Tolki lohkija».
my vučylisia na Kalinoŭcy ni z płoščy ni z puščy, my
na nuloŭcy ŭ Łodzi za hod vyvučvali polskuju,
my žyŭcom suzirali Zianona — ciapier my viduščyja,
a Kamienny Łoh i Kuźnica — našyja polusy.
sumujučy pa radzimie, jak heta ni pafasna,
badzialisia pa vakzałach i spali na vulicy.
my sami nie ŭ kursie, jak tak usio ŭdała skłałasia —
jana nas nie zvała, ale my ŭsio roŭna viarnulisia.
i voś my staim ciapier pad vašymi voknami,
błukajučyja mazhi, haradskija daŭnšyftary,
i palim čyrvonyja «Malbara» prosta błokami,
i abłoki płyvuć
a potym — pačatak druhoha siezonu, i trejlery
padkazvajuć, što nikomu nie budzie soramna.
pasnuła pad spojleram zaŭtra, dźmie viecier miž vierbami,
a siońnia pabieleny stomaju miesiac miž zorami
pieścić chałodnymi promniami pole navokał, i
dremle ŭ biarłohu miadźviedzica na niebakrai.
dzieści hłyboka ŭsiaredzinie, pamiž lohkimi,
serca Jeŭropy. bjecca — značyć kachaje.
Ciapier čytajuć
Halina Dzierbyš kazała prakuroru: «Jak pamru, budu da ŭsich vas nočču prychodzić». I žyćcio ŭžo dahnała jaje sudździu i śviedak. Historyja piensijanierki, jakoj dali 20 hadoŭ kałonii3
Kamientary