Łukašenka zhadaŭ pra Połackaje kniastva, Skarynu i Kupału: Naša historyja nikoli nie była pryhožaj kazkaj

Alaksandr Łukašenka miarkuje, što asnovaj biełaruskaj idei źjaŭlajucca patryjatyzm i hatoŭnaść bierahčy svaju spadčynu.

Takoje mierkavańnie jon vykazaŭ na cyrymonii ŭručeńnia premij prezidenta.

«Nastaŭ čas vydzielić toje, što stanie abjadnoŭvajučaj usich hramadzian biełaruskaj idejaj, u jakuju pavierać usie — ad akademika da sielanina», - skazaŭ Łukašenka.

Na dumku Łukašenki, pačućci patryjatyzmu i hatoŭnaści bierahčy svaju spadčynu nieabchodna farmiravać praź cikavaść da historyi i kultury naroda.

«Naša historyja nikoli nie była pryhožaj kazkaj. Biełaruś — skryžavańnie jeŭrapiejskich i azijackich daroh, pa jakim nie raz pranosilisia vojny i interviencyi. Ale kolki ni sprabavali — nichto nie zmoh zaniavolić hety mužny narod. Dziakujučy viery i duchoŭnaj sile prodkaŭ Biełaruś adradžałasia z ruin niby Fieniks z popiełu», — adznačyŭ Łukašenka. 

Jon ličyć, što asnovaj vychavańnia hramadzianina pavinna być apora na hieraičnuju spadčynu. Mocnym stymułam dla patryjatyčnaha ŭzdymu pavinna stać śviatkavańnie 70-j hadaviny vyzvaleńnia Biełarusi i Vialikaj Pieramohi.

«Ale naša historyja nie vyčerpvajecca tolki padziejami tych vajennych hadoŭ. U joj byli Połackaje i Turaŭskaje kniastvy, dzie praraśli ŭschody našaj dziaržaŭnaści i kultury; pracy i dumki pieršaaśvietnikaŭ Jeŭfrasińni Połackaj i Kiryły Turaŭskaha, śvietačaŭ Adradžeńnia Francyska Skaryny i Mikoły Husoŭskaha, rodanačalnikaŭ biełaruskaj kultury novaha času Janki Kupały i Jakuba Kołasa; technałahičny, kulturny praryŭ, ździejśnieny ŭ hady savieckaj ułady, i naša z vami napružanaja praca pa stvareńni suvierennaj biełaruskaj dziaržavy», - skazaŭ jon.

«My nie pavinny admaŭlacca ad pazityŭnych elemientaŭ hetaj spadčyny, kab jana ŭmacoŭvała duchoŭnuju płatformu dziaržavy», - padkreśliŭ Alaksandr Łukašenka.

Jon adznačyŭ, što niaredka davodzicca čuć, što ŭ našy dni na źmienu pryvyčnaj marali prychodzić «razumny ehaizm», pakolki ŭ asnovie pośpiechu lažyć finansavy intares. «Ale luby materyjalny dabrabyt praduhledžvaje tryvały duchoŭny padmurak. Śledam za zaklikami da admovy ad kulturnaj samabytnaści ŭ imia hłabalizacyi siońnia ŭsio čaściej razdajucca zakliki viarnucca da pravieranych časam norm i ideałaŭ», - skazaŭ kiraŭnik dziaržavy.

«Z adnaho boku, u «staroj» Jeŭropie lidzirujuć prychilniki tak zvanaj niealibieralnaj marali. Z druhoha - na Uschodzie, u pryvatnaści ŭ Kitai, prahres hruntujecca na abaviazkovaj pierajemnaści minułaha i sučasnaha. U Rasii nabiraje siłu imknieńnie ruchacca napierad, abapirajučysia pierš za ŭsio na svoj vopyt i tradycyi», — adznačyŭ jon.

Alaksandr Łukašenka źviarnuŭ uvahu na toje, što los biełaruskaha naroda, niby majatnik, zaŭsiody vahaŭsia pamiž dvuma hieapalityčnymi polusami — Uschodam i Zachadam, u biełaruskaj kultury vyrazna vidać ślady ŭpłyvu i ruskaj, i zachodniejeŭrapiejskich, i azijackich kultur.

«Ale pry hetym my zaŭsiody zachoŭvali svaju identyčnaść, dzie bolš, dzie mienš, ale ŭ śviecie nas viedajuć jak biełarusaŭ, i heta darahoha kaštuje», - skazaŭ Łukašenka.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0