Tak atrymałasia, što siarod maich samych blizkich siabroŭ tolki ja maju poŭnuju siamju. Maje baćki stali šmat dla kaho druhim domam i navat druhoj siamjoj. Kali ja vučyłasia ŭ škole, faktyčna, kožny viečar u nas doma byli pasiadziełki na kuchni. Časam prychodzili nie da mianie, a prosta da baćkoŭ, kab papić ź imi harbaty i pahutaryć pra žyćcio.
Tata moj byŭ doŭhi čas adzinym mužčynam u našaj dziavočaj kampanii. Niahledziačy na maje davoli składanyja ź im adnosiny, usie samyja jarkija momanty dziacinstva ja źviazvaju ź im.
Ja mahu ščyra skazać, što ŭ mianie było całkam ščaślivaje dziacinstva. Mahčyma, ja chacieła, kab jon byŭ bolš piaščotny sa mnoj i zamiest aŭtamataŭ ŭ mianie było bolš barbi, ale ja ciapier nie škaduju i navat rada takomu raskładu. Bo inakš ja była b ŭžo nie ja, a niejkaja inšaja dziaŭčynka. Ciapier ja razumieju heta jak nikoli raniej. Ja kročyła siońnia pa horadzie i adčuvała pieršy śnieh. Uzhadvała, jak kožnuju zimu tata budziŭ mianie i klikaŭ chutčej biehčy hladzieć, jak vulicy stanoviacca biełymi ad śniehu. My siadzieli ź im na majoj tachcie la vakna razam z maim byłym sabakam Cimkam, siadzieli i maŭčali, hladzieli na minakoŭ. Sačyli za tym, jak śnieh padaje ŭ śviatle lichtaroŭ. Słovy byli niepatrebnyja. I tak faktyčna kožny viečar.
My chadzili z tatam, z mamaj i Cimam katacca na horkach, razam raśsiakali na sankach z horak, kožnyja vychodnyja chadzili ŭ pachody. Brali smačniašak, apranalisia ciopła-ciopła i kročyli ŭ les. A tam cišynia i vohnišča. Tata raspaviadaŭ mnie pra ptušak i vučyŭ razumieć les. Tady zimy byli śniežnymi i dla nas było tradycyjaj iści razam šukać jełku. Mały sabaka Cimka tanuŭ u śniezie, prychodziłasia brać jaho na ruki, i tak hadzinami my šukali našuju zialonuju pryhažuniu. Ciapier mnie tak hetaha brakuje. U samyja ciažkija momanty ja ratuju siabie voś hetymi šmatlikimi ŭspaminami, jakich tak šmat, što chopić na ŭsio žyćcio. Ciapier, na žal, usio troški źmianiłasia. Ciepłynia zastałasia, a kazka źnikła. Ja tut. Ja błukaju ŭviečary pa horadzie i hladžu na ludziej. I tak, ja całkam zhodna z tym, što dziaŭčyny ŭ mužčynach šukajuć rysy svajho baćki. Tolki jašče bolš daskanały praciah. I časam mnie padajecca, što dla mianie takich niama.
«U mianie na stale piać hadoŭ lažała papiera ź pieradačaj prava apieki nad synam». Volha Sieviaryniec — pra hady strachu, antydepresanty i nadzieju1212
Kamientary