Łukašenka pavodzić siabie ŭ «makdonaldsie» jak u savieckaj stałoŭcy. I dumaje, što heta kruta

Nijakaj prahresiŭnaściu navat nie pachnie — prosta chodzić stary marudlivy dzied pa pustym, śpiecyjalna dla jaho zakrytym na śpiecabsłuhoŭvańnie restaranie, sam prahramny pryncyp isnavańnia jakoha — niezvyčajnyja ruchavaść i dynamizm.

Absalutna inšarodnaje jon tut cieła, navat absłuhoŭvajecca nie choć by dziela pakazuchi kala stojki, a samim hałoŭnym kucharam kala stolika — poŭnaja nieadpaviednaść pryncypam ustanovy. U atačeńni šmatlikaj čeladzi, jakaja taksama za svaimi stolikami siadzić, ź jaho vačej nie zvodziačy i litaralna ŭ rot zazirajučy. I, viadoma, ź niaźmiennym Umkam na stoliku — jak ty bieź jaho kudy pojdzieš.

Pry hetym sam čas ad času adpuskaje repliki, ź jakich vynikaje, što naviedvańnie nie tolki takich ustanoŭ, ale lubych restaracyj uvohule — sprava, kaniešnie, nie padsudnaja, ale hrachoŭnaja. Vy, maŭlaŭ, nie padumajcie, što ja niejki tam chadok pa restaranach — ni ŭ jakim razie. Tut atruta, chaj sabie na 96% biełaruskaha vyrabu, i kałoryj šmat — choć i smačna. Sam amal ničoha i nie jeŭ, usio prapahandystam razdaŭ. Nu, zrazumieła, što słaby zdaroŭjem, ale navošta ŭvohule ŭvieś hety harod haradzić, kali nie možaš chacia b na publiku rolu hodna syhrać?

Scenka kala terminała dla zakazaŭ — heta ŭvohule niešta. Łukašenku pradajuć jak nievierahodnaje techničnaje dasiahnieńnie toje, što ŭ pryncypie dla ŭstanoŭ padobnaha kštałtu ŭžo daŭno zvyčajnaja źjava. I tłumačać na palcach zusim elemientarnyja rečy. A jon kakietničaje — maŭlaŭ, hrošaj z saboj nie prychapiŭ, chaj Snapkoŭ płacić. Vidać, hety žart jamu samomu zdajecca vielmi daścipnym, jaki nabližaje niejak da naroda i vyklikaje simpatyju. Ale ž u realnaści jakraz naadvarot, — padkreślivajecca, što čałaviek žyvie ŭ inšym, paralelnym śviecie, u jakim sam jon ni za što asabista nie płacić, dy, mabyć, i kartki pry sabie nie nosić, kali ŭvohule jaje maje — bo navošta?

Karaciej, taki natužny pijar, ad jakoha i sam Łukašenka naŭrad ci atrymlivaje zadavalnieńnie, i jaki nieviadoma na jakuju aŭdytoryju raźličany.

Prychilnikam Łukašenki heta nie treba — jany jaho lubiać i buduć lubić zusim za inšaje. Praciŭnikaŭ nijakimi ciełaruchami na svoj bok nie pieraciahnieš. A dla taho, kab skaryć takimi pijar-akcyjami sercy «niejtrałaŭ», treba ŭ ich vyhladać naturalna i harmanična.

Łukašenka ž, naadvarot, vyhladaje vykapniem, jaki navat u hetaj pa typu sučasnaj ustanovie ŭvieś čas apieluje da savieckaha dośviedu jak da niečaha pieradavoha. I sam siabie pavodzić u «makdonaldsie» jak u savieckaj stałoŭcy. Ščyra dumajučy, vidać, što heta kruta i «pa-narodnamu». Ale ŭ vačach patencyjnych klijentaŭ Mak.baja naŭrad ci heta tak vyhladaje.

• 25
• 0
• 5
• 8
• 0
• 0
• 0
• 0