Biełaruskija lubimcy zachodniaj muzyčnaj publiki

Siońnia ŭ roznych krainach śvietu kancertujuć dziasiatki talenavitych biełaruskich akademičnych vykanaŭcaŭ. Chtości ź ich užo stała žyvie ŭ ZŠA i Zachodniaj Eŭropie. Pavodle muzykaznaŭcaŭ, mienavita dziakujučy „aktyŭnaj kancertnaj dziejnaści za miažoj jany i mohuć realizavacca”.

Jurju Bekieru — 26 hadoŭ. Jon naradziŭsia ŭ Miensku. Skrypkaj zajmajecca z 6-ci hadovaha ŭzrostu. U 90-ja razam ź siamjoj pierajechaŭ u ZŠA.

Siońnia muzykant žyvie ŭ Čarłstonie, štat Paŭdniovaja Karalina, a kancertuje ŭ samych roznych krainach śvietu. Na minułym tydni jahony vystup ŭ Čarlstonie, u hetak zvanym Spotlight Concert, iznoŭ sabraŭ poŭnuju zalu.

Adkazvajučy na pytańni žurnalistaŭ pra sakrety pośpiechu muzykanta, 26-hadovy skrypač Jury Bekier nazyvaje niekalki akaličnaściaŭ: pryrodnyja zdolnaści, praca, pravilnyja pedahohi, asabliva ŭ dziacinstvie, a taksama mecenaty. Siarod apošnich Jury vyłučaje pradstaŭnikoŭ fundacyi Ryčarda i Mika Hadaraŭ: „Dziakujučy ich padtrymcy, usim tym sustrečam, stasunkam z mentarami, štohadovym kancertam, fundacyja zrabiłasia dla mianie siamjoj. Ja zmoh atrymać vialiki dośvied i sfarmavacca jak muzykant”.

Pavodle mecenata Ryčarda Hadara, muzyčny śviet jašče tak i nia źviedaŭ usie hrani talentu hetaha skrypača. „My vielmi hanarymsia jahonymi takimi rańnimi dasiahnieńniami Jurja. Jon narodžany, kab hrać na skrypcy. Rašučy, spakojny styl, zvyšnaturalny kantrol, vostraja, jak lazo, intanacyja, muzykalnaść i vohniennaja žarść. U jaho jość heta ŭsio i navat bolej…”, — kaža pra Bekiera mecenat Ryčard Hadar.

Jury Bekier — adzin z šerahu muzykantaŭ biełaruskaha pachodžańnia, jakija siońnia žyvuć i pracujuć na Zachadzie.

Vypusknik Biełaruskaj kanservatoryi, kolišni salist Mienskaha symfaničnaha arkiestru, pijanist, laŭreat prestyžnaha konkursu ŭ Novym Arleanie i šerahu mižnarodnych festyvalaŭ Jury Blinoŭ apošnija 7 hadoŭ žyvie ŭ ZŠA. Stała vystupaje ź viadomymi arkiestrami śvietu. Pra jaho paśpiachovy vystup u kamernaj zali ńju-jorskaha Karnehi-chołu pisała presa.

Siońnia amerykanskija i zachodnieeŭrapiejskija znaŭcy šmat spračajucca vakoł maniery vykanańnia hetaha talenavitaha pijanista. Niamieckamu mecenatu Hansu Rafu, jaki razam sa svajoj žonkaj padtrymlivaje maładych vykanaŭcaŭ ź Biełarusi dy inšych postsavieckich krainaŭ, maniera Blinova padajecca «trochi šalonaj». «Adnak heta toje, što vielmi mnohim padabajecca, — dadaje moj surazmoŭca. — U lubym vypadku, Blinoŭ — heta źjava».

Niamiecki sponsar taksama ličyć, što talenavityja biełaruskija akademičnyja vykanaŭcy «siońnia mohuć realizavacca vyklučna dziakujučy aktyŭnaj kancertnaj dziejnaści za miažoj».

«Ja liču, što heta šaniec dla vašych maładych vykanaŭcaŭ — atrymać niejki zachodni hrant, znajści mecenata, — kaža niemiec. — Ja znajomy z muzyčnymi navučalnymi ŭstanovami Biełarusi, Ukrainy, Rasiei, Armenii, Małdovy… Sapraŭdy, tut pracujuć cudoŭnyja pedahohi. Adnak u škołach, navat kanservatoryjach prosta niama dobrych instrumentaŭ. Rajali, na jakich vučacca hrać studenty, užo daŭno nielha nazvać jakasnymi: jany robiać, na žal, bolš škody, čym karyści, bo farmujuć niekarektnaje hukavaje pačućcio».

Toje, što prablema isnuje, zhodnyja i vykładčyki Biełaruskaj akademii muzyki.

«U mianie jość adzin vielmi zdolny pieršakurśnik, — kaža pedahoh z 40-hadovym stažam Taciana. — Ja nia viedaju, što ź im budzie dalej. Što tut? Dzie im pracavać? U adnaho z samych maich talenavitych vučniaŭ, jaki źjechaŭ, była staŭka ŭ Filarmonii, na jakuju jon navat nia moh žyć…Nie chapała na elementarnaje».

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0