Vialikodnaje pasłańnie arcybiskupa Tadevuša Kandrusieviča

Uvaskrasi nas, Panie, Tvaim słovam! Pastyrskaje pasłańnie na Vialikdzień 2008 h. arcybiskupa Tadevuša Kandrusieviča Mitrapalita Mienska-Mahiloŭskaha.

Umiłavanyja ŭ Źmiortvychpaŭstałym Panu braty ŭ biskupskim i śviatarskim słužeńni, kansekravanyja asoby, braty i siostry!

1. «Nie bojciesia, bo viedaju, što vy šukajecie Jezusa ŭkryžavanaha. Niama Jaho tut, Jon uvaskros, jak skazaŭ. Padydzicie, pahladzicie na miesca, dzie byŭ pakładzieny» (Mc 28, 5–6). Hetyja słovy Anioła, jaki siadzieŭ na kamieni kala ŭvachodu ŭ hrabnicu Pana, siońnia hučać u našych kaściołach i kaplicach, u našych supolnaściach.

Hetyja słovy hłyboka pranikajuć u našyja sercy, pieramianiajuć ich i napaŭniajuć radaściu, dajučy nam novuju nadzieju.

Radasnym vokličam: «Chrystus uvaskros! — Sapraŭdy ŭvaskros!», — my abviaščajem praŭdu zbaŭčaj uračystaści Źmiortvychpaŭstańnia Pana i dzielimsia joju ź inšymi. My niasiem jaje ŭ śviet, śpiašajemsia ź joju da inšych ludziej, tak, jak paśpiašalisia žančyny-miranosicy, kali, pryniosšy alei dla namaščeńnia, zamiest cieła Jezusa ŭbačyli pustuju hrabnicu, kudy jano try dni tamu było pakładziena.

2. Viečna žyvoje i zaŭždy aktualnaje Božaje słova, jakoje prynosić nam hetuju radasnuju paschalnuju viestku, pavinna być taksama i dziejsnym (par. Hbr 4, 12), pavinna zaachvočvać da naviartańnia i duchoŭnaha adradžeńnia. Dla hetaha nam nieabchodna dazvolić Chrystu, kab Jon svajoju łaskaju ŭvaskrasiŭ nas da novaha žyćcia. Ci mahčyma hetaha dasiahnuć u naš siekularny čas?

Žančyny-miranosicy niepakoilisia, kažučy adna adnoj: «Chto adsunie nam kamień ad uvachodu ŭ mahiłu?»(Mk 16, 3). U našym žyćci adbyvajecca niešta padobnaje. Žyćcio zdalok ad Boha i Jahonaj łaski, abo navat takoje žyćcio, jak byccam Boh naohuł nie isnuje, stanovicca tym kamieniem, jaki zakryvaje pierad Chrystom uvachod u našyja sercy. Pryčym časam nam zdajecca, što hety kamień taki vialiki, što nichto nie ŭ stanie adsunuć hety kamień.

Adnak praŭda Uvaskrasieńnia śviedčyć pra advarotnaje. Niaŭžo ž Chrystus, jaki ŭskrasiŭ Łazara(par. Jan 11, 38–44) i sam paŭstaŭ ź miortvych, nie zmoža nas vyzvalić z hrachoŭnaj niavoli? Biezumoŭna, Jon — miłaserny Jezus — moža heta zrabić i robić heta. Treba tolki dazvolić Jamu dziejničać. Sam Jon nikoha ni da čaho nie prymušaje: prapanujučy svaju dapamohu, Chrystus pavažaje svabodu čałavieka. Tamu tolki ad nas zaležyć, ci prymiem my jaje, ci admovimsia ad jaje.

Pieražyvajučy hod Božaha słova — krynicy nadziei, jakaja, jak vučyć nas Papa Benedykt XVI, źjaŭlajecca asnoŭnym słovam biblejskaj viery (par. SS 2), nieabchodna źviarnucca da jaho siły, kab jano razam z Tradycyjaj Kaścioła zaachvociła nas adsunuć kamień ad uvachodu ŭ ciomnuju piačoru našaj dušy, kab praŭda Uvaskrasieńnia Pana zaźziała ŭ nas.

3. My pieražyvajem nadychod viasny, jakaja na našych vačach abudžaje pryrodu da novaha žyćcia. Taksama i moc Uvaskrasieńnia Chrysta, jakaja prajaŭlajecca taksama ŭ Božym słovie, pavinna ažyŭlać čałavieka.

Viadoma, što dreva z paškodžanym kareńniem sochnie i pamiraje. Taksama i chryścijanin, jaki pa svajoj voli admaŭlajecca ad ułasnych karanioŭ i nie prymaje praŭdy pra Uvaskrasieńnie, takim čynam asudžaje siabie na duchoŭnuju śmierć. Tamu, kab nie zmarnavać zbaŭčaj i žyvatvorčaj łaski Uvaskrasieńnia Pana, nieabchodna zaŭsiody zachoŭvać viernaść svajmu chryścijanskamu paklikańniu.

Niedastatkova być tolki naminalnymi i ananimnymi chryścijanami, jakich z Kaściołam nie abjadnoŭvaje ničoha, akramia paśviedčańnia chrostu. Niedastatkova tolki raz na hod, na Vialikdzień, pryjści ŭ kaścioł, kab aśviacić śviatočnyja stravy, pazachaplacca vieličnym śpievam «Alleluja», vialikimi natoŭpami viernikaŭ, a paśla znoŭ nadoŭha zabycca pra šlach da śviatyni. Tolki hetaha daloka nie dastatkova…

Paschalnyja tradycyi naležyć pryniać i pieražyvać va ŭsioj hłybini sensu hetaj hałoŭnaj chryścijanskaj uračystaści. Tak, naprykład, aśviačeńnie vielikodnych stravaŭ pavinna dapamahać u duchoŭnym asensavańni śviata Paschi. Aśviačonyja jajki, jakija źjaŭlajucca simvałam žyćcia, — heta znak taho, što Źmiortvychpaŭstańnie Pana viadzie da novaha žyćcia i daje nadzieju.

4. Uvaskrasieńnie Chrysta pavinna stać častkaju našaha žyćcia. Kali ŭvaskrosły Chrystus stukajecca ŭ dźviery našych sercaŭ, zavalenyja ciažkimi kamianiami hrachoŭ, treba pierš adsunuć kamiani, kab ich adčynić. Dla hetaha razam z marnatraŭnym synam ź jevanhielskaj prypavieści kožny pavinien skazać: «Ojča, ja zhrašyŭ suprać nieba i pierad taboju» i kinucca na šyju našamu Miłasernamu Ajcu (par. Łk 15, 21).

Nie pamioršy dla hrachu, my nie zmožam uvaskresnuć da novaha žyćcia. Jak nie było ŭvaskrasieńnia Chrysta bieź Jaho kryžovaj śmierci, tak nie moža być i našaha vyzvaleńnia ź niavoli hrachu biez zbaŭčaha kryža pakajańnia. Nieabchodna ŭśviadomić svaju słabaść i źviarnucca da Chrysta sa słovami złačyncy, jaki pakajaŭsia: «Uzhadaj mianie, Panie, kali pryjdzieš u svajo Vaładarstva» (Łk 23, 42). Heta nieabchodna zrabić, kab u adkaz pačuć poŭnaje nadziei abiacańnie: «Sapraŭdy kažu tabie, što siońnia budzieš sa Mnoju ŭ rai» (Łk 23, 43).

Kryž — heta znak Božaj miłasernaści, jon viadzie nas da ŭnutranaj svabody. Tamu nielha abyjakava abminuć jaho. Choć čałavieku i nialohka pakinuć svaje drennyja schilnaści i zvyčki, tym nie mienš nieadmiennaju ŭmovaju ŭvaskrašeńnia da novaha žyćcia źjaŭlajecca razryŭ ź minułym. Heta i jość kryž našaha žyćcia, ale kryž, praź jaki dasiahajecca zbaŭleńnie.

5. U vandroŭcy ź jehipieckaj niavoli ŭ Abiacanuju ziamlu judei z žalem uzhadvali pra toje, jak jany siadzieli pry katle ź miasam i jeli ŭdostal chleba (par. Zych 16, 3). Pierad abliččam časovych ciažkaściaŭ jany ličyli niavolu lepšaju za svabodu, aby tolki mieć ježy ŭdostal. Materyjalnyja dabroty stalisia dla ich vyšejšymi za dar svabody.

Kali ŭ žyćci miesca Boha i Jahonaha zakonu zaniataje idałami bahaćcia, biezadkaznaj volnaści, amaralnych asałodaŭ, zadavoleńnia nieŭparadkavanych žadańniaŭ, libieralizmu, maralnaha relatyvizmu, chłuślivaj «relihijnaj palitkarektnaści» i inšych sučasnych bažkoŭ, taki čałaviek nie zmoža va ŭsioj paŭnacie pieražyć praŭdu Uvaskrasieńnia Chrysta. Zamiest radaści pryniaćcia Chrystovych tajamnicaŭ duchoŭna svabodnaha čałavieka jamu bolš daspadoby «kacioł ź miasam» jehipieckaj niavoli ŭ jaje novych formach.

6. Pazbaŭleny ŭnutranaj svabody i zakuty ŭ kajdany hrachoŭnaj niavoli čałaviek nie zmoža pieražyć usioj hłybini tajamnicy Źmiortvychpaŭstańnia Pana, bo Pascha — heta pierachod ź niavoli da svabody, Pascha — heta vyzvaleńnie! Bieručy prykład sa śviatoha Aŭhustyna my pavinny bajacca śviadoma abminuć Boha, paźbiahajučy sustrečy ź Im i imknučysia ŭ niavolu hrachu, spažyvalnictva, zadavalnieńniaŭ i inšych formaŭ zaležnaści. U naš postmaderniscki čas nieabchodna pryniać Uvaskrosłaha Chrysta tak, jak Jaho pryniali apostały. Tajamnica Źmiortvychpaŭstańnia Pana viarnuła im stračanuju nadzieju, a spasłany im Śviaty Duch natchniŭ na samaaddanaje abviaščeńnie Dobraj Naviny.

7. Uvaskrosły Chrystus siońnia źviartajecca da nas sa słovami: «Nie bojciesia!» (Mc 28, 10), taksama, jak skazaŭ heta žančynam-miranosicam. Słovy «Nie bojciesia!» stali devizam słužeńnia Słuhi Božaha Jana Paŭła II (par. MZ, s. 26), tryccacihodździe abrańnia jakoha na pasad śviatoha Piatra my budzie adznačacca sioleta. Jaho zaklik dalej raźvivaje Papa Benedykt XVI, padkreślivajučy, što nie varta bajacca Pana Boha, jaki ničoha nie zabiraje, a tolki daje (par. WSP, s. 36).

Siońnia, pierad abliččam vyklikaŭ siekularyzmu, relihijnaj abyjakavaści, a taksama prajavaŭ adychodu ad viery, Chrystus, jaki kaža: «Nie bojciesia», bo «Ja pieramoh śviet» (Jan 16, 33), pieramoh hrech, śmierć i satanu, zaklikaje nas spaznać i palubić praŭdu, jakoju źjaŭlajecca Jon sam, naš Uvaskrosły Pan.

Hetaja praŭda daražejšaja za ŭsie materyjalnyja dabroty i zadavalnieńni hetaha śvietu. U śviatle praŭdy Źmiortvychpaŭstańnia Pana, jaki adkryvaje nam šlach da viečnaha ščaścia, nieabchodna ŭśviadomić i pryniać hłyboka ŭ svajo serca toje, što źjaŭlajecca sapraŭdnaju kaštoŭnaściu, i admovicca ad iluzij, jakija viaduć da rasčaravańniaŭ.

Niahledziačy na toje, što sučasnamu čałavieku, asabliva maładomu, pahražaje vializnaja kolkaść niebiaśpiekaŭ, pieradusim dla jaho duchoŭnaha žyćcia, jamu nieabchodna ŭvažliva ŭsłuchacca ŭ zaklik Chrysta: «Nie bojciesia!», bo, kali Jezus zdolny ŭvaskrasić pamierłaha z mahiły, to Jamu nie budzie składana vyrašyć i našyja duchoŭnyja prablemy. Treba tolki spadziavacca na Jaho i žyć u svabodzie dziaciej Božych.

8. My taksama pavinny z pašanaju stavicca da novych umovaŭ nabytaj svabody vieravyznańnia, zachoŭvać i abaraniać pieršynstvo Božaha zakonu, jaki źjaŭlajecca harantyjaj dabra dla kožnaha čałavieka. Nieabchodna pamiatać, što svaboda źjaŭlajecca patrabavalnaj; jana nie zachoŭvajecca aŭtamatyčna i źniščaje siabie tady, kali žadaje stać nieabmiežavanaju, spryjajučy raźvićciu maralnaha relatyvizmu, jak padkreślivaje Papa Benedykt XVI (par. CPE, s. 133–135).

Tamu pierad abliččam niebiaśpiečnych vyklikaŭ sučasnaści nam nieabchodna pryniać praŭdu Uvaskrasieńnia Chrysta i žyć joju; nieabchodna dazvolić Chrystu dziejničać u nas, bo budučyni nie ŭdasca pabudavać tolki na minimalisckaj etycy, na paviarchoŭnaj tradycyjnaj relihijnaści, jakoj pahražajuć niebiaśpieki siekularyzmu, maralnaha relatyvizmu i «relihijnaj palitkarektnaści».

9. Braty i siostry!

Uvaskrasieńnie Chrysta napoŭniła apostałaŭ radaściu i nadziejaj. Tamu paśla Vialikaha postu — času našaha naviartańnia — uzradujemsia i my śvietłamu śviatu Paschi, śviatu žyćcia i nadziei!

Ad usiaho serca vinšuju vas sa zbaŭčaju ŭračystaściu ŭvaskrasieńnia Chrystova. Vinšuju taksama chryścijanaŭ inšych vieravyznańniaŭ, jakija siońnia adznačajuć hetaje Śviata śviataŭ. Vinšuju viernikaŭ Pravasłaŭnaj Carkvy, jakija pieražyvajuć śviaty čas padrychtoŭki da Vialikadnia i ad usioj dušy žadaju, kab jon sapraŭdy staŭ błasłaŭlonym časam dla našych pravasłaŭnych bratoŭ i siaścior. Pierad abliččam vyklikaŭ siekularyzmu my paklikanyja da sumiesnaha śviedčańnia pra chryścijanskija kaštoŭnaści i da ich abarony. Ad hetaha budzie zaležać, ci stanie nabytkam našych sučaśnikaŭ zbaŭčaja praŭda Uvaskrasieńnia Chrysta, jakaja viadzie da duchoŭnaj svabody.

Praz zastupnictva Maryi, jakaja z radaściu pryniała viestku pra Źmiortvychpaŭstańnie Jaje Syna, usim vam žadaju ščaścia, radaści i ščodrych łaskaŭ ad Uvaskrosłaha Zbaŭcy i ad ščyraha serca błahasłaŭlaju ŭ imia Ajca i Syna, i Ducha Śviatoha. Amen.

Chrystus uvaskros! — Sapraŭdy ŭvaskros!

Minsk, 15 sakavika 2008 h., Uračystaść sv. Juzafa

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0