Forvard «Šachciora»: Pračytaŭ knihu «Zabytaja Biełaruś». Atrymlivajecca, što biełarusy, ruskija i ŭkraincy — zusim nie braty
Forvard «Šachciora» Mikałaj Januš pra toje, jakaja kniha jaho zachapiła ŭ apošni čas.
— Napeŭna, čuŭ pra Nobieleŭskuju premiju Śviatłany Aleksijevič.
— Viadoma, heta padzieja. Ale jaje knih, na žal, nie čytaŭ — budu nahaniać. Darečy, z apošniaha zachapiła «Zabytaja Biełaruś» Vadzima Dzieružynskaha, rekamiendavanaja ŭ adnym intervju Vasiem Chamutoŭskim. Jana źmianiaje śviadomaść. Atrymlivajecca, kali kapnuć hłybiej, to biełarusy, ruskija i ŭkraincy — zusim nie braty. Roznyja my… Ci jak uklučali ŭsich u Saviecki Sajuz siłkom, nikoha nie pytajučysia. A potym addavali naš Biełastok Polščy, Smalensk — Rasii. A Vialikaje kniastva Litoŭskaje? Heta ž my litviny, a nie ciapierašnija litoŭcy.
— Ale prybałty zaŭsiody zachoŭvali svajo nacyjanalnaje jadro. A my, pa vialikim rachunku, čym adroźnivajemsia ad ruskich, kali nie havorym na rodnaj movie?
— Tak, heta niepryjemna. Rablu ŭroki sa starejšym synam — jon ničoha nie razumieje ŭ biełaruskaj leksicy. Dla jaho heta jak zamiežnaja mova. Tak kryŭdna… Vydatna viedaju biełaruskuju. Ale voś kali da nas pryjazdžajuć zamiežniki, zajzdrošču tamu ž Mikalunasu, kali jon telefanuje dadomu i razmaŭlaje pa-litoŭsku.
Kamientary