Supiernictva baćki i syna za žančynu ŭ Krevie časoŭ Mindoŭha: Niaklajeŭ napisaŭ apaviadańnie, jakoje moža stać scenarom dla błakbastara
Kreva. CHIII stahodździe. Stary baćka pakachaŭ žonku syna. I jana adkazała jamu ŭzajemnaściu. Takaja zaviazka novaha apaviadańnia Uładzimira Niaklajeva «Łapacina», nadrukavanaha ŭ «Dziejasłovie» №1'2016.
Baćka ličyć, što jamu para «pad łapacinu» — niamohłych ludziej u Krevie pa ich žadańni zabivali na achviarniku na śviatoj hary.
Pavodle zvyčaju, zabivać baćku musiŭ małodšy syn. I rabić toje łapacinaj, na jakoj sadziać chleb u pieč. Ale mienšy syn staroha Cita adnaruki, i žonka siaredniaha syna, Miłava, nie choča adpuskać staroha — u kachańni jon spadabaŭsia joj bolš za muža.
Baćka i jahonyja syny — pahancy, Miłava — chryścijanka. A tut jašče svaje intaresy majuć vajdełot, ahient Mindoŭha, i Kryva-Kryvejta.
Piśmieńnik skruciŭ u tuhi vuzieł siužet z historyi VKŁ, biełaruskija «praklatyja pytańni», šekśpiraŭskija straści i imamuraŭskuju lehiendu pra Narajamu.
Histaryčny anturaž u «Łapacinie» — na druhim płanie. Na pieršym — čałaviečaja psichałohija, padobnaja va ŭsie časy. Tamu aŭtar i nazyvaje svoj tvor prypavieściu.
Cikava taksama, jak piśmieńnik apisvaje łohiku «pacanskaha honaru» Mindoŭhaŭ i da ich padobnych. U ich lohka pračytvajucca niekatoryja zakony palityčnaha dziejańnia alfa-samcoŭ našaha času.
Darečy, synoŭ u staroha ŭładarnaha Cita — try… Apaviadańnie, sapraŭdy, šmatsłojnaje.
Zachaplalny, niepradkazalny siužet, paetyčnaja mistyka Staroj Litvy i aŭtarskaja niaŭmolnaść robiać apaviadańnie maleńkim šedeŭram.
Pastaŭleny pa im film taksama moh by stać vialikim pośpiecham.
Apaviadańnie spadabajecca navat tym, chto nie nadta lubić mastackuju litaraturu.
Ciapier čytajuć
Jany pajšli ad nas u 2025 hodzie. Zhadvajem biełarusaŭ, jakich my stracili4
Kamientary