«Niedalubleny, składany, pryhožy i krychu bolej za astatnich niepaŭtorny» — Leanid Marakoŭ

Niejak ja napisaŭ Leanidu Marakovu. Cikaviŭsia, dzie možna kupić jahonuju knihu — šukaŭ źviestki pra babulinych baćkoŭ (čuŭ, što jon pisaŭ i pra ich).

— Pozvoni mnie, — pryjšoŭ adkaz z numaram telefona.

Nu, ja i patelefanavaŭ. Paru chvilin my havaryli pra maich prodkaŭ i paśla hadziny paŭtary — pra Leanida. U asnoŭnym pra toje, što jaho tut nie ceniać, nie lubiać. Jon doŭha raspaviadaŭ pra łajki ŭ fejsbuku — z usiaho ziamnoha šara, pra toje, što jaho zaprašajuć žyć i pracavać u Anhlii i što jon padumvaje, chacia i nie choča.

Paŭtary hadziny słuchać pra niedaacenienaść małaznajomaha čałavieka, pahadziciesia, vielmi ciažka. Ja nie viedaŭ kudy mnie padziecca i jak zakončyć razmovu, a jon nie chacieŭ jaje zakančvać. Nie ceniać, nie lubiać, nie lubiać nie ceniać. Jahonaja praca nikomu tut nie patrebna. Nikomu nie patrebna jahonaja praca tut. Tut praca patrebnaja nikomu jahonaja nie. My spračalisia, ale jon nie spračaŭsia, jon nibyta nadyktoŭvaŭ. Biezapielacyjna. Zaprašaŭ pryjechać, ja pahadziŭsia, ale viedaŭ, što nie pryjedu: budu lubić jaho praz fejsbuk.

Kali ja daviedaŭsia, što Leanid zachvareŭ — ja źbiraŭsia naviedać jaho «u piatnicu». A «u čaćvier» Vadzim Prakopčyk skazaŭ, što jechać niama kudy — pieraviali ŭ reanimacyju i nie puskajuć.

Siońnia Leanid pamior.

Ja vam niejak kazaŭ, što ja nie sientymientalny? Pi…ŭ, kaniešnie ž.

Zaraz ja čuju ŭ vušach jahony hołas. Jak jon raściahvaŭ słovy. Tak značna i važka. Jak jon adrazu pierajšoŭ na ty i skazaŭ mnie, što ja, naohuł, ni ŭ čym ničoha nie razumieju, choć i «talenavity chłopčyk».

Ja čuju toj hołas, tyja słovy i razumieju, što jon ni ŭ čym nie pamylaŭsia. Nie canili, nie lubili. «Nie było patrebna», ci, prynamsi, nie skazali, jak było patrebna.

Z sumnaj uśmieškaj možna skazać, što stavili mała łajkaŭ, bo nam, achviaram fejsbučyka zaŭsiody škada virtualnych biaspłatnych znakaŭ žyvomu i nie adsypać poŭnuju mieru — miortvamu.

Leanid žyŭ u hetym pačvarnym domie na Niamizie ŭ centry tužlivaha pa svaim nastroi i takoha lubimaha horada u nievynosny dla takoha čałavieka čas. Niedalubleny, niespaznany — składany, pryhožy i krychu bolej za astatnich niepaŭtorny čałaviek.

Sustrakajciesia adzin z adnym. Abdymajciesia, kranajcie za ruki. Hładźcie pa hałovach. Fatahrafujciesia. Darycie adzin adnamu usialakuju fihniu. Dyfuzija — heta toje, što pavina być «pra ludziej». Uzajemapranikajcie, inakš budzie baluča i sumna. Kožny raz. Kožny raz.

Ja Leanida tak i nie pabačyŭ, bo ja byŭ i jość idyjotam, jaki nie bačyć važnaje va ŭpor i jakoha čas nie ŭ stanie pierakanać u tym, što my nie žyviem u viečnaści. Što čas treba napaŭniać inšymi ludźmi. Kali nie dla ich, to dla siabie. Kab nie pisać paśla, jak ja: mnie zastaniecca na pamiać tolki jahony hołas i numar telefona, na jaki nie pazvanić.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0