Akcior, dydžej, rabočy, chłus — što za chłopiec udzielničaŭ u mitynhu «za 50 rubloŭ»
Paśla viciebskaha Marša niedarmajedaŭ 15 sutak atrymaŭ niechta Jury Łynša. Chłopiec źviarnuŭ na siabie ŭvahu nadzvyčajnaj aktyŭnaściu padčas akcyi, a paśla jaje, na sudzie, zajaviŭ, što jamu nibyta paabiacali 50 rubloŭ za ŭdzieł.
Praŭda, paźniej Łynša adchryściŭsia ad ułasnych słovaŭ i skazaŭ, što historyju pra hrošy za akcyju jon prydumaŭ.
«Tak było treba. U mianie składanyja žyćciovyja abstaviny. Kali mianie zatrymali 26 lutaha, to ŭ milicyi na mianie nacisnuli», paviedamiŭ jon žurnalistam.
Dyk što za čałaviek Jury Łynša?
Juryju 27 hadoŭ. Jon raźviedzieny. Paśla šlubu ŭ Łynšy zastaŭsia syn.
Sam Łynša — nibyta dydžej i akcior. Va ŭsiakim vypadku, takaja infarmacyja znachodzicca pra jaho ŭ siecivie. Łynša vučyŭsia na režysiora ŭ Akademii mastactvaŭ, u rasijskim VHIKu akramia taho — na teatralnych kursach. Paśla zdymaŭsia ŭ epizodach, naprykład u filmie «Bresckaja krepaść», taksama pracavaŭ kastynh-dyrektaram, zajmaŭsia padboram akcioraŭ dla kino i rekłamy.
Praŭda, u apošni čas Jury nieaficyjna zajmajecca adździełkaj pamiaškańniaŭ. Taksama padpracoŭvaje praz znajomych dydžejem. Jaho sceničny psieŭdanim — dj Karabas ci DMC Karabas.
Praŭda, šmat hrošaj takaja praca nie prynosić.
«Daŭhoŭ u jaho sapraŭdy šmat. Jon pazyčaŭ patrochu tut, patrochu tam. Zdajecca pa drobiaziach, ale tut sto dalaraŭ, tam sto, tam piaćdziasiat… i nabiahaje niemałaja suma», — raskazaŭ «Našaj Nivie» adzin sa znajomych Łynšy.
Što tyčycca błytanych apoviedaŭ Juryja nakont hrošaj za mitynh, to nie tolki jany vydzialajucca supiarečlivaściu.
Na sud Łynšu pryviali źbitym.
Adny znajomyja kažuć, što Łynšu źbili nieviadomyja.
«Čatyry dni tamu Juryja źbili ŭ Miensku, u padjeździe. Byccam by, navat złamali dva rebry. Tyja, chto na jaho napaŭ, patrabavali, kab jon maŭčaŭ i nie lez kudy nie varta. Juryja taksama šantažavali pahrozami ŭ adras siamihadovaha syna», — raspaviali siabry Łynšy partału Tut.by.
Inšy znajomy raspavioŭ «Našaj Nivie», što Łynšu nibyta źbili ŭ milicyi. Va ŭsiakim vypadku, sam Jury kazaŭ jamu tak.
«Jon taki čałaviek, jakomu viery niama. Ja spadziavaŭsia, što jaho možna pieravučyć… Ale dzie ž ty pieravučyš darosłaha čałavieka. Jon prosta pryvyk chłusić, navat kali niejkaj vyhady ad toj chłuśni niama. Ja nie viedaju, dla čaho jon tak siabie pavodzić», — skazaŭ surazmoŭca.
«Jon kazačnik, samy sapraŭdny kazačnik, — zapeŭniła «Našu Nivu» Hanna, supracoŭnica minskaha kafe «Kamiedyja». Raniej u «Kamiedyi» pracavaŭ i Łynša. — Usie viedajuć, što Juryj pastajanna štości vydumlaje. Tut vam luby maje słovy paćvierdzić.
Uvohule, ja pra jaho nie nadta viedaju. Zdajecca, jość syn, ale nie ŭ Minsku. Dziaŭčyn jaho nie viedaju taksama. Choć sam Jury pierakonvaŭ, što «mianiaje ich jak palčatki».
Pra toje, čamu jon pierastaŭ pracavać u «Kamiedyi» ja dakładna nie viedaju, ale, zdajecca, u ich byŭ niejki kanflikt z haspadarom.
Uvohule, dziaŭčatam Jury lubiŭ puścić pył u vočy. Jon pracavaŭ u nas dydžejem, abjaŭlaŭ pieśni taksama. I ja čuła, jak jon raskazvaje pra svaju pracu ŭ samych krutych kłubach.
Mnie jon taksama raskazvaŭ pra niejkaje svajo bahaćcie, pra nieruchomaść…
A apošnim časam, ja čuła, Jury pracuje dzieści na budoŭli.
Kazačnik, samy sapraŭdny».
Ciapier čytajuć
«Ź mianie ničoha nie voźmieš, a ludzi paciarpieli». Para piensijanieraŭ druhi hod nie moža vypisać ź minskaj kvatery šmatdzietnuju siamju emihrantaŭ99
Kamientary