«Heta vielmi niečakanaja navina». Łazoŭski, Dundukoŭ i Komlik-Jamacin kamientujuć zakryćcio «Spravy patryjotaŭ»
Cprava «Biełaha lehijonu» spynienaja. Pra heta paviedamiŭ staršynia Śledčaha kamitetu Ivan Naskievič. Raniej viedamstva abiacała, što rašeńnie budzie pryniataje da kanca vosieni. «Apošni dzień» byŭ jakraz 30 listapada. Byłyja fihuranty spravy raskazali Radyjo Svaboda, ci čakali takoha raźvićcia padziej, i jak pastavilisia da naviny.
Mirasłaŭ Łazoŭski: «Čamu zakryli? Padstaŭ nie było»
— Naturalna, heta poŭnaja niečakanaść. Usio, što ja viedaju, heta paviedamleńni ŭ internecie, sa ŚMI. Telefanavaŭ u SK, tam skazali, što papiery mnie nakiravali. Ale ja jašče nie atrymlivaŭ ničoha… Ja spadziavaŭsia na lepšaje, rychtavaŭsia da horšaha. Byli spadziavańni, što ŭsio skončycca dobra. Ale nijakaj peŭnaści. Nijakaj infarmacyi my nie atrymlivali
Čamu zakryli? Pa-pieršaje, padstaŭ nie było. Nijakaha ŭzbrojenaha farmavańnia nie było. Pa-druhoje, ja dumaju, svaju spravu adyhraŭ šyroki hramadzki rozhałas. Chvala salidarnaści, padniataja Ninaj Šydłoŭskaj i inšymi ludźmi. Tolki dziakujučy hetamu. Biez hramadzkaj uvahi ŭsio mahło b skončycca našmat horš.
Andrej Dundukoŭ: «Była vykarystanaja metadyčka 1996 hodu»
— Nie čakaŭ ja hetaha. Ad vas daviedaŭsia ab zakryćci spravy. Ja viedaju, u jakoj krainie žyvu. Tut i za mienšyja niedarečnaści mohuć pryciahnuć da kryminalnaj adkaznaści… Ja dumaŭ, što budzie sud, umoŭnyja terminy, mahčyma. Niešta takoje samaje minimalnaje. Najbolšaje, na što ja raźličvaŭ, heta chacia b kab uziali ŭ zalik toj čas, jaki my ŭžo adsiedzieli
U mianie šmat versij, čamu tak adbyłosia. Samaja prostaja ź ich — była vykarystanaja metadyčka 1996 hodu. A inšyja nie viedaju, ci mahu zaraz ahučyć.
Andrej Komlik-Jamacin: «Z advakatam vyrašym, ci budu padavać na kampensacyju»
— Spravu zakryli? Ja jašče nie viedaju ab hetym ničoha. Dziakuj, što paviedamili. Dobraja navina. Toje, što jaje zakryli, heta zakanamierna. Uładam treba było niejkuju strašyłku stvaryć, jak ja razumieju. Ja spadziavaŭsia, što spravu zakryjuć. Joj nie było na čym trymacca. Zaraz dla mianie hałoŭnaje zabrać svaje rečy. Tam kamputar zastaŭsia, pracoŭnaja infarmacyja. Jana vielmi patrebnaja dla ramiesnaj dziejnaści. Z advakatam vyrašym, ci budu padavać na kampensacyju.
Ciapier čytajuć
Halina Dzierbyš kazała prakuroru: «Jak pamru, budu da ŭsich vas nočču prychodzić». I žyćcio ŭžo dahnała jaje sudździu i śviedak. Historyja piensijanierki, jakoj dali 20 hadoŭ kałonii1616
Kamientary