Ivan Kraŭcoŭ napisaŭ navukovy artykuł pra kachańnie, u jakim padzialiŭsia ŭłasnym dośviedam

Ivan razvažaje ab tym, čamu sučasnyja ramantyčnyja adnosiny časta pieražyvajucca jak rasčaravańnie i strata. Jon śćviardžaje, što pad «kachańniem» niaredka razumiejecca nie realnaja suviaź pamiž dvuma ludźmi, a sistema čakańniaŭ i prajekcyj, sfarmavanych minułym vopytam — pierš za ŭsio siamiejnym i dziciačym.

A z dapamohaj partniora ludzi časta sprabujuć zakryć niejkija «dzirki» ŭ svaim žyćci — jak pryniata kazać, «stać adzinym cełym». Mienavita ž na hetym pabudavana kancepcyja «pałavinak».

Kraŭcoŭ pryznajecca, što časta ŭ adnosinach kapijavaŭ madel svajoj siamji: «Sutnaść adnosin majho baćki i majoj maci zaklučałasia ŭ tym, što baćka lapiŭ jaje pa padabienstvie svajho Inšaha, padładžvaŭ pad svajo padabienstva i patrabavaŭ padparadkavańnia. Adkul u jaho ŭziaŭsia hety Inšy — pytańnie asobnaje. Ale pry takim pieranosie ŭ mianie ŭźnikała idealizacyja mierkavanaha partniora jak dobraha materyjału dla pracy i adnačasova žadańnie padoŭžyć žyćcio ŭłasnaha baćki, tamu što ja sam lublu jaho, simvalična praciahvaju jaho jak haranta Inšaha i sprabuju padzialić z kimści hetuju nošu, hety ciažar».

Takija adnosiny zakančvalisia rasčaravańniem, bo ŭ niejki momant Ivan razumieŭ, što žyvie nie svajo žyćcio.

Byli ŭ jaho i žančyny, jakija nie padparadkoŭvalisia praviłam toj hulni: «Takija partniorki pačynali ŭsprymacca jak tyja, jakija vałodajuć viedami pra mianie, pra toje, čaho ja chaču, jak nośbity funkcyi Inšaha, jak tyja, chto napaŭniaje majo žyćcio sensam i robić mianie žyvym. Ale praŭda zaklučajecca ŭ tym, što heta było ŭsiaho tolki lusterka».

Časam Ivan pačynaŭ pakutavać dla taho, kab partnior viarnuŭsia i źviarnuŭ uvahu, ci sprabavaŭ zasłužyć uchvału: «Heta całkam adpaviadała maim adnosinam z baćkam. Ale i tut pieranos razburaŭsia davoli chutka, tamu što jaho realizacyja praduhledžvała, pa sutnaści, ramantyčnyja adnosiny z samim saboj».

Hałoŭnaje pytańnie, jakoje zadaje Kraŭcoŭ u tekście — ci hatovyja my da adnosin, u jakich nichto nie budzie ratavać. Jaho hipoteza, zasnavanaja na ŭłasnym dośviedzie, składajecca ŭ tym, što takija adnosiny mahčymyja, kali ŭ ich niama čakańniaŭ i patrabavańniaŭ ad inšaha.

Ivan raspaviadaje, što ŭ jaho byli takija adnosiny: «Nam było prosta zručna razam, dobra. My padarožničali, i ŭ kožnaha było svajo žyćcio, svaje płany. I što cikava, heta pracavała davoli doŭha».

Mužčyna ličyŭ heta bolš siabroŭstvam, čym ramantyčnymi adnosinami. I ŭsio roŭna maryŭ pra kachańnie, sutnaść jakoha — jakraz toj samy pieranos, apisany ŭ knihach. Ciapier ža jon zrazumieŭ, što nasamreč chacieŭ znoŭ i znoŭ prajhravać svaju dziciačuju infantylnuju situacyju.

Jon upeŭnieny, što kančatkova pazbavicca ad pieranosaŭ u ludziej nie atrymajecca, ale možna abyścisia biez čakańniaŭ taho, što partnior pavinien zabiaśpiečvać ci ratavać.

«I tolki tady źjaŭlajecca šaniec, zastajučysia čałaviekam ź niedachopam, ubačyć realnaha inšaha — taho, chto nikoli nie supadzie z našymi čakańniami i nie zakryje naš niedachop, ale pry hetym pašyryć prastoru našaha žyćcia, a nie zvuzić jaho fakusiroŭkaj na sabie. Nie pieratvaryć adnosiny ŭ paŭtareńnie ŭžo pražytaha, a dadaść niešta novaje — prosta pobač», — piša sakratar Kaardynacyjnaj rady.

• 6
• 0
• 6
• 12
• 0
• 0
• 0
• 0