«Prezientuju žoncy paštoŭki na śviata!». Biełarusy roznych prafiesij raskazali, ci časta jany pišuć ad ruki

Cikava, kali školniki i tyja nie vielmi lubiać pisać ad ruki, to što havaryć pra tych, chto škołu skončyŭ daŭnym-daŭno. My zapytalisia ŭ ludziej roznych prafiesij, jak časta jany trymajuć asadki ci ałoŭki ŭ ruce.

Aleś Pilecki, žurnalist:

Pavialičyć

Šmat pišu ad ruki kožny dzień. Da kožnaj temy maju niekalki staronak u natatniku. Zapisvaju tudy važnyja kantakty, pytańni, idei, jakija ŭ hałavu prychodziać. Kali razmaŭlaju z kimści pa telefonie, adrazu kanśpiektuju razmovu. Kali chadžu niekudy na repartaž, to taksama paznačaju asnovu materyjała i samyja cikavyja momanty.

Ja b takoje pytańnie žurnalistu nie zadavaŭ, što tut takoha? Kožny žurnalist tak robić, nie?

Hanna Bujnoŭskaja, stamatołah:

Pavialičyć

Tak, kožny dzień na pracy davodzicca ad ruki zapaŭniać kartki. A ŭ paŭsiadzionnym žyćci pišu nie šmat. Tak, naprykład, pačuju jakuju-niebudź pieśniu pa radyjo, zapišu na papierku nazvu, kab potym nie zabycca ŭ płejlist zakinuć.

Vital Radzivonaŭ, futbalist:

Pavialičyć

Ja piśmom ad ruki nie karystajusia zusim. A razvažać pra toje, ci patrebny taki navyk u 21 stahodździ, nie maju času. 

Valaryna Kustava, paetka:

Pavialičyć

Ja zaŭždy pišu vieršy ad ruki, paśla pieradrukoŭvaju. Tak paviałosia, jak navučyłasia pisać. Pakul nie ŭmieła — vieršy zanatoŭvała maci ad ruki, paśla pieradrukoŭvała na mašyncy (jana da hetaha času zachoŭvajecca). Ale praŭki ŭsio adno rabili asadkaj. Dla mianie vieršastvareńnie, naradžeńnie paezii — žyvy praces. I chočacca adčuvać jaho niepasredna, biez achovy, biez pasiarednika ŭ vyhladzie kampjutara. Da taho ž vieršam nie zahadaješ, dzie prychodzić. Časam jany ŭźnikajuć akurat na vialikaj adlehłaści ad kamunikataraŭ.

Dla pracoŭnych metaŭ vykarystoŭvaju devajsy, naturalna. Adzin raz pamiataju, napisała scenar dvuchsieryjnaha filma za troje sutak na ajfonie, bo była daloka ad domu i biez noŭtbuka, a dedłajny hareli. Ale pach čystaha arkušu, jaho cnota — i pieršy słovy, radki — ni z čym nie pieranaŭnać. Jak uzdych. I potym: arkuš paśla ŭsich fiejeryj, emocyj, pradońniaŭ i ŭźlotaŭ — jak dych paśla sałodkaj, a časam i balučaj stomy. Moj vybar dla žyvoj paezii — arkuš i asadka, nijak inačaj.

Alaksandr Jarmac, redaktar sajta «Horad 214»:

Pavialičyć

Jak redaktar ad ruki ja ŭsio adno štodnia rablu roznyja natatki. I heta niahledziačy na toje, što jość huhłdokaŭski płan: niejak zručniej dzień raśpisać ad ruki na papierčynie, tady dakładna ničoha nie zabudu. Jasnaja sprava — rablu zapisy padčas pres-kanfierencyj i intervju, ale heta chutčej užo dadatak da dyktafona, niejkija nazirańni, jakija nie čuje vucha. A doma ad ruki apošnim časam pišu tolki dla žonki paštoŭki na śviaty!

Volha Chomič, u dekretnym adpačynku:

Pavialičyć

Ciapier amal nie pišu ad ruki. Viedaju dziaŭčynu, jakaja kalekcyjanuje štodziońniki, ale taksama ŭ ich nie piša. Niama patreby.

Kaciaryna Vadanosava, kalihraf, śpiavačka:

Pavialičyć

Ja piśmom ad ruki karystajusia, kali treba zapoŭnić niejkija dakumienty, kali mianie prosiać: «Padpišycie voś tut i tut, prastaŭcie datu i napišycie rasšyfroŭku podpisu». A jašče kali pišu ŭłasnyja vieršy ci noty — nie mahu rabić heta za kampjutaram, u mianie tady mazhi nie mohuć pracavać pravilna ni nad rytmami, ni nad ryfmami, ni nad miełodyjami, ni nad aranžyroŭkami. Pa sutnaści, asadku ci ałovak ja biaru ŭ ruki prykładna raz na dzień. A nakont kalihrafii. Sprava ŭ tym, što pa adukacyi ja historyk-relihijaznaŭca i vielmi lublu nie tolki historyju dy archieałohiju, ale i mastactva minułych časoŭ. Asabliva estetyku ŭsiaho Siaredniaviečča dy Reniesansu, a taksama zajmajusia histaryčnaj pieraplotnaj spravaj — rablu knihi pa technałohijach hetych epoch. I kalihrafija tut vystupaje jak srodak azdableńnia maich knih: ja vielmi redka vykarystoŭvaju kalihrafiju niezaležna ad stvareńnia knižak, i mienavita z hetaj nahody ja viedaju i ŭmieju pisać tolki pa kanonach Siaredniaviečča dy Reniesansu.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0