Staŭbcoŭski majstar-samavuk stvaraje šedeŭry z dreva: ad płota da ekskluziŭnaj mebli
Juryj Sierhijevič žyvie ŭ Stoŭbcach, ale ŭvieś volny čas pravodzić na leciščy. Mienavita tut, u Hałavienčycach Staŭbcoŭskaha rajona, jon pryśviačaje siabie lubimaj spravie — stalarstvu, piša rajonnaja hazieta «Pramień».
«Heta ja ŭ dzieda pajšoŭ, — uśmichajecca Juryj Iharavič. — Babula raskazvała, što jon byŭ bondaram. Dy i baćka ŭmieŭ pracavać z drevam. A tak ja samavuk».
Juryj Sierhijevič raskazvaje, što da zaniatku stalarstvam jaho padšturchnuŭ adzin vypadak. Paśla zakančeńnia škoły małady čałaviek trochi papracavaŭ u miascovaj haspadarcy, a rodam jon z susiedniaj Chałaimaŭščyny. Paśla vyrašyŭ źviazać svajo žyćcio z armijaj. Słužyć daviałosia ŭ roznych miescach, u tym liku i ŭ hrupie savieckich vojskaŭ u Hiermanii.
«Słužyŭ ja ŭ aŭtamabilnym bataljonie. I daviałosia mnie niejak vieźci kamandzira roty ŭ horad pa słužbovych spravach. Pakul jaho čakaŭ, źviarnuŭ uvahu na adzin płot, dzie štykietniki byli nie płoskija, a paŭkruhłyja — tonkija dreŭcy raśpiłavanyja napałovu. Jak ni pryhladaŭsia da jaho, tak i nie ŭbačyŭ, jak štykietnik prymacavany — ćvičkoŭ nie vidać. Vyjšaŭ z mašyny, chadžu kala płota, štykieciny kranaju, a zrazumieć nie mahu. Tut haspadar vyjšaŭ, adkryŭ bramku, zaprasiŭ zajści. Voś tam užo ja zrazumieŭ, što ćvički prybityja z boku žerdki, tamu zvonku ich i nie vidać».
Juryju Sierhijeviču takaja technałohija spadabałasia. Viarnuŭšysia na radzimu, jon pastaviŭ taki płot doma ŭ baćkoŭ. Lubavałasia ŭsia vioska. Ale niadoŭha. Praz paru miesiacaŭ dreva patreskałasia, straciła źniešni vyhlad i formu.
«Z-za niedaśviedčanaści zrabiŭ płot z syroha dreva. Było škada, što tak sapsavaŭ materyjał».
U 2014 hodzie Juryj Sierhijevič pajšoŭ z vojska ŭ zapas i zmoh pryśviacić siabie lubimamu zaniatku.
Śpis aŭtarskich vyrabaŭ z dreva značny. Pryčym ciapier heta nie płaty, a stały i łaŭki, areli i hamaki, altanki i dziciačyja horki. Usie jany aryhinalnyja i niepaŭtornyja.
Darečy, ubačyć ich možna nie tolki na leciščy va ŭmielca. U azdaraŭlenčym łahiery imia Čajki, dzie Juryj Iharavič pracuje, praktyčna ŭ kožnym domiku na terasie stajać masiŭnyja stały i łaŭki jahonaj raboty.
«Unučka mianie časam nazyvaje «dzied Lap-lap». Kali jaje spać kładuć, mnie kažuć: «Nie lapaj, a to pabudziš». Dla jaje zrabiŭ dziciačuju horku», — pakazvaje mudrahielistuju kanstrukcyju ź leśvičkami Juryj Sierhijevič. — Ciapier majstruju łaŭku. Chočacca zrabić jaje aryhinalnaj, dumaju prymajstravać da nožak stupni z palcami. A voś heta budzie stolik. Nohi ŭ jaho padobnyja na čałaviečyja. Pryčym heta pryroda sama tak zrabiła. Mnie zastałosia tolki padšlifavać».
Usia hetaja pryhažość naradžajecca ŭ nievialikaj majsterni pobač z domam. Juryj Iharavič z bačnym zadavalnieńniem pakazvaje jaje i demanstruje hatovyja vyraby dy narychtoŭki dla budučych šedeŭraŭ.
«Voś z hetaha zrablu areli dla ŭnučki. A heta dla padviasnoj lampy. Tut zahatoŭka dla novaj łaŭki».
Majstar vykarystoŭvaje ŭ svajoj pracy naturalnaje dreva. Lubić pracavać sa śpiłami. Usie jaho siabry pra heta viedajuć i pry vypadku dzielacca cikavymi ekzemplarami.
Navat zvyčajnyja karčy ŭ rukach majstra pieratvarajucca ŭ cikavyja štučki — hapliki dla adzieńnia, padstaŭki pad kuchonnaje načyńnie, ručki dla dźviarej. Mnohija z apošnich, darečy majuć formu siakiery.
«Siakiery — heta jašče adno majo zachapleńnie. Ich u majoj kalekcyi — 211 štuk», — kaža majstar.
Jon demanstruje svaje siakiery, kožnaja ź jakich zachoŭvaje historyju. Usie jany adroźnivajucca adna ad adnoj, u adnych adroźnivajecca taparyšča, u inšych — forma i pamier.
Pieršuju siakieru dla kalekcyi Juryj Iharavič znajšoŭ. Viadoma, u jaho, jak u dobraha haspadara i da taho ž stalara, byli siakiery. Ale mienavita paśla znojdzienaj naradziłasia dumka stvaryć kalekcyju. A ŭžo prymnožyć jaje dapamahło sarafannaje radyjo.
Biez spravy Juryj Sierhijevič nie siadzić. Kali nie zaniaty ŭ majsterni, dapamahaje žoncy ŭ aharodzie. Praŭda, jak sam pryznajecca, nie tak šmat, jak žoncy chaciełasia b. Adnak učastak dahledžany. I navat niahledziačy na vosieńskuju paru hoda, u kvietniku pachnuć kvietki. Uvohule, jak i pavinna być u dobraha haspadara — paradak usiudy.
Biełarus, jaki vajavaŭ za Ukrainu, raspavioŭ, čym jaho začaravała kachanka Ina Kardaš, ahientka KDB29
Biełarus, jaki vajavaŭ za Ukrainu, raspavioŭ, čym jaho začaravała kachanka Ina Kardaš, ahientka KDB
«Ź mianie ničoha nie voźmieš, a ludzi paciarpieli». Para piensijanieraŭ druhi hod nie moža vypisać ź minskaj kvatery šmatdzietnuju siamju emihrantaŭ88
Kamientary
[Zredahavana]