Trochnohi… pasažyr

Karespandent nie atrymaŭ zadańnie, jon vymušany ŭ haradskim transparcie jeździć z kijkom. Ja ŭžo bolš‑mienš aklimałasia paśla avaryi. Na reabilitacyju jezdžu ŭ hramadskim transparcie. Praŭda, pakul što kulhaju z kijkom. I voś hety niepryjemny fakt jakraz prymusiŭ źviarnuć asablivuju ŭvahu na staŭleńnie da kulhavych pasažyraŭ.

Padymacca pa prystupkach tramvaja, akramia kijka, mnie dapamahajuć parenčy. Dziakuj tamu, chto ich prydumaŭ! Dalej šukaju vačyma pustoje miesca. Kali takoha niama, apuskaju vočy i mocna trymajusia za parenčy. Dziaŭčyna, la jakoj staju, zaŭvažyła moj kijok, schamianułasia, uskočyła:

— Siadajcie, kali łaska.

Chłopcy pa susiedstvie tolki paviali vačyma.

U nastupny raz miesca mnie znoŭ sastupiła dziaŭčyna. I jašče ŭ nastupny — niemaładaja žančyna. Heta, napeŭna, hiendarnaja salidarnaść spracoŭvaje, jak i ŭ vypadku ź ciažarnymi.

Žančyny čaściej i achvotniej sastupajuć kresły, bo ŭjaŭlajuć siabie na maim miescy. Niezrazumieła, čamu mužčyny ličać siabie zastrachavanymi ad pierałomu nahi.

Nu, dy boh ź imi! Nie takija ŭžo i drennyja mužyki — zdarajecca, i jany sastupajuć miescy.

Starajusia zachodzić u piarednija ci siarednija dźviery, kab pasažyry, jakija siadziać, bačyli mianie i zahadzia prymali rašeńnie. Bo kali ŭvachodzić u zadnija dźviery, ryzykuju być niezaŭ‑ važanaj i prajechać, stojačy na złamanaj nazie. Stajać‑to jano niastrašna. Majo stanovišča paharšajecca, kali transpartny srodak pačynaje ruchacca i raskačvacca. Kali nadarajecca ŭvachodzić u apošnija dźviery, ja naŭmysna spyniajusia la kresła z maładym čałaviekam i spadziajusia na reakcyju. Reakcyja byvaje nie zaŭsiody. Staju la školnika, junak starejšych kłasaŭ. Starajecca nie pavaročvać hałavy, nie hladzieć u moj bok. Paziachaje.

Ni razu mnie nie sastupali miesca školniki.

A zdajecca, heta mienavita tam, u pieršaj navučalnaj ustanovie, pryvivajuć pavahu i šanavańnie. Moža, jon adumajecca, kali vyraście, moža, nie daj boh, kali sam trapić u takuju situacyju. A moža i nie adumajecca. Moža, pieraviadziecca pakaleńnie, jakoje sastupaje miesca ŭ transparcie.

— Dastatkova adnaho kvitka, dziaŭčynie nie nabyvajcie, — kaža kanduktar majmu spadarožniku, uvažliva razhladajučy kijok.

Hety kanduktar — mužčyna. Tut užo nie hiendarnaja salidarnaść, prosta čałaviečyja adnosiny. Ja tady padziakavała kanduktaru ŭ tramvai. A zaraz pryludna pieradaju jamu vialiki dziakuj!

Jezdžu ŭ transparcie, u asnoŭnym, kali ludzi na pracy. Narodu ŭ tramvai niašmat, i, chutčej za ŭsio, znojdziecca pustoje miesca ci toj, chto jaho prapanuje.

A voś u hadzinu pik byccam traplaješ u inšuju krainu ź inšymi ludźmi. Stomlenyja jeduć z pracy ŭračy i kuchary, buchhałtary i ekanamisty, vychavacielki i nastaŭniki, prahramisty i žurnalisty, rabočyja z zavoda i studenty. I kožny ź ich, jak i ja, čakaje, kali ž chto‑niebudź vyjdzie i vyzvalicca miesca.

Tut tolki naturalny adbor. Usie ŭ adnolkavym stanoviščy. Moj kijok błytajecca miž šmatlikich noh pasažyraŭ. Tyja, što siadziać, złaradna paśmichajucca z tych, chto staić, i molacca, kab na nastupnym prypynku nie ŭvajšła niamohłaja babulka. I kab užo dakładna nie zaŭvažyć prysutnaść niamohłych u transparcie, utykajucca chto ŭ hazietu, chto ŭ telefon, chto staranna razhladaje huziki na svaim pinžaku, byccam tut ich z rodu nie było, a pakul jon pracavaŭ, niechta pryšyŭ. Ja nie vytrymlivaju naturalny adbor, bo nie mahu tak sprytna padskokvać da narešcie vyzvalenaha miesca. Abaviazkova apiaredzić chto‑niebudź bolš stomleny. Ja ŭžo i nie sprabuju. Baraniu svoj kij, kab jaho nie źnieśli — jak‑niebudź dajedu.

Jašče adna niespraviadlivaja zakanamiernaść, jakuju zaŭvažyła, — mnie bolš achvotna sastupajuć miesca, čym babulkam. Nie, ja nie łypaju vačami, dy i vyhladaju kudy bolš badzioraj za babulu, jakaja tolki što ŭvajšła i mitusicca pamiž zaniatymi kresłami.

Pravierany pryjom — siadziačyja pasažyry ŭtykajucca ŭ haziety, telefony, źnianacku pryšytyja huziki i nie zaŭvažajuć staroj.

Ja nie vytrymlivaju i hučna zaprašaju:

— Idzicie prysiadźcie.

Uzradavanaja babka biažyć ledź nie ź inšaha kanca aŭtobusa, zaŭvažaje moj kijok i mianiajecca ŭ tvary.

— A našto mnie miesca sastupaješ, kali ŭ samoj nožka balić? Nie budu ja sadzicca!

— Nie, siadajcie, ja chutka vychodžu, dy i maładziejšaja ja, vytrymaju.

Pakul my spračajemsia, na prypynku ŭvachodzić usio taki ž stalejučy školnik i zavalvajecca ŭ naša niepadzielenaje kresła, navat nie zdymajučy zaplečnik.

My z babulaj słupianiejem. Siadziačyja pasažyry ažyŭlajucca, sumleńnie pračynajecca, i nas abiedźviuch usadžvajuć.

— Voś vam adnarazovy bilecik, a heta — tałon dla dziaŭčyny, možacie nie prabivać, niachaj na inšuju pajezdku zastaniecca. Ciapier, napeŭna, časta prychodzicca doktara naviedvać, choć krychu zekanomicie.

Na hety raz da majho spadarožnika z žadańniem choć niejak dapamahčy i paŭdzielničać źviartajecca kanduktar‑žančyna. I heta taksama nie hiendarnaja salidarnaść, ja ŭpeŭnienaja. U našaj krainie žyvuć nieabyjakavavyja, dobryja i miłasernyja ludzi. Prosta jany časta stamlajucca na pracy i zabyvajuć vučyć dziaciej spačuvańniu i pavazie.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0