Jašče ŭ vieraśni nichto, hledziačy na Illu Karmilcava, navat ujavić nia moh, što jaho ŭžo točyć ź siaredziny śmiarotnaja niemač. U niadzielu čałavieka, na čyich tekstach vyrasła pakaleńnie 80-ch, nia stała.
Jašče ŭ vieraśni nichto, hledziačy na Illu Karmilcava, navat ujavić nia moh, što jaho ŭžo točyć ź siaredziny śmiarotnaja niemač. U niadzielu ź Londanu pryjšła sumnaja viestka — vydatnaha ruskaha paeta i aśvietnika nia stała.
Hetymi dniami buduć šmat, što absalutna pravilna, kazać pra ŭzrušalnyja i zusim nie sastarełyja teksty, jakija Illa pisaŭ u 80‑ia dla lehiendarnych pieśniaŭ «Nautiłusa Pompiliusa». «Hud baj, Ameryka», «Ja chaču być z taboj», «Skutyja adnim łancuhom» — jany hučali tady z usich voknaŭ: i kvateraŭ «załatoje moładzi», i pracoŭnych internataŭ. Dy j siońnia ich słuchajuć, pryčym nia tolki ludzi siaredniaha vieku, ale j maładyja. U vieršach Karmilcava, niahledziačy na vyraznuju pryviazku da kankretnaj epochi, jość štości pazačasavaje i metafizyčnaje, što daje jamu prava na surjoznaje miesca ŭ historyi ajčynnaj słaviesnaści.
Na žal, vieršy Karmilcava apošniaha času značna mienš viadomyja. Chacia jahonaja kniha «Nichto ź niadkul» uvajšła ŭ piaciorku finalistaŭ najprestyžniejšaj premii «Kniha hodu», jakuju uručajuć na pačatku vieraśnia padčas Maskoŭskaj mižnarodnaj knižnaj vystavy‑kirmašu. Na cyrymonii ŭručeńnia hetaj premii my j paznajomilisia ź Illom.
Adnak paetyčnaja ŭznaharodna abminuła Karmilcava. Lepšaj paetyčnaj knihaj hodu byŭ pryznany zbornik novych vieršaŭ Andreja Vaźniasienskaha. Paśla čaho Karmilcaŭ pajšoŭ u kuryłku, dzie my i paznajomilisia. Karmilcavu, jak i mnie, była ahidnaja pošłaść cyrymonii, jakaja adlustroŭvała husty ciapierašniaha kiraŭnictva mindruku. Kali da kuryłki danosiłasia «U lubvi, kak u ptaški, krylja», albo viskat, jaki supravadžaŭ afenbachaŭski kankan, my družna śmiajalisia.
«Kali ž jany skončać hetuju tarabanku i nakormiać praletaraŭ knižnaje spravy?» — z humaram kazaŭ Karmilcaŭ, jaki zaŭždy curaŭsia pampieznaha aficyjozu.
…
Kali ź Londanu pryjšło pieršaje paviedamleńnie pra toje, što ŭ Illi vyjaŭleny rak pazvanočnika čaćviortaj stupieni, praktyčna ŭsim stała zrazumieła — «vialiki ŭraŭnavalnik» nie prymusić siabie doŭha čakać. Tak jano i stałasia. Apošnija tydni Karmilcaŭ pravioŭ u adnym ź londanskich chośpisaŭ — hienijalnym vynachodnictvie zasnavalnicy tanatalohii, h.zn. navuki pra śmierć i mastactva pamirać hodna, Elizabet Kubler‑Ros. Vydańnie jejnych pracaŭ stajała ŭ perspektyŭnych planach vydaviectva «Ultrakultura», jakoje ŭznačalvaŭ Karmilcaŭ.
Illa Karmilcaŭ adyšoŭ u lepšy śviet na 48‑m hodzie žyćcia.
Fota peoples.ru
Kamientary