#PahoniaPobač: Ajčyna na skury FOTAPRAJEKT Siarhieja Hudzilina

Červień. Vuzki padjezd ampirnaj stalinki na centralnym praśpiekcie Minska. Ja ŭvachodžu ŭ kvateru z dvara, dzie ŭ chatnich umovach majstar robić tatuiroŭki.

«Abutak možna i nie zdymać», — kaža mnie i ja abuvaju miedycynskija bachiły. «Interjer i mianie nie zdymać», — zahadnym tonam vyznačajuć mnie ŭmovy fatahrafavańnia pracesu nabićcia redkaj tatuiroŭki na śpinie dziaŭčyny. Pad tresk tatu-mašyny ja pačynaju zdymać…

Pačałosia ŭsio našmat raniej. Zimoj 2011-ha.

Hledziačy na toje, jak u naš čas źniščajucca i vycirajucca z pamiaci nacyjanalnyja simvały biełarusaŭ, mnie patrebien byŭ vobraz, kab vizualna heta adlustravać.

Svoj vobraz, kab pa-svojmu heta pakazać. Nie navinovymi karcinkami z sudoŭ i razburanych pomnikaŭ historyi, a ź inšaha, pryvatnaha, jak kožnaja tatuiroŭka, boku.

I ja jaho znajšoŭ — ja pačaŭ fatahrafavać ludziej, jakija robiać sabie tatuiroŭki z Pahoniami i bieł-čyrvona-biełymi ściahami.

Ja viedaŭ, što takija jość.

Na svajoj skury jany zachoŭvajuć toje, što ciapier zacirajuć na telebačańni, śpisvajuć ź biblijatek i źbivajuć z muroŭ…

Pra heta možna pamiatać, trymać u hałavie i tak pieradavać nastupnym pakaleńniam. Ale vyjava na skury robić heta lepš za pamiać niejronaŭ — heta inšaja pamiać.

Tatu-majstar u adnym z tatu-sałonaŭ Minska pytajecca ŭ klijenta: «Aniesteziju rabić?». Toj pahadžajecca i

ihołka mašynki z chutkaściu 50 ukołaŭ u siekundu pačynaje vyvodzić kontur Pahoni na plačy.

Na jaho skury ja zaŭvažaju puchiry ad ukołaŭ aniestetykaŭ. Padcioki farby i kroŭ zmyvajecca survetkaj z rastvoram mylnaj vady. Tut treba prosta siadzieć i čakać pakul majstar zrobić svaju spravu. Čaściej za ŭsio heta adbyvajecca nie za adzin sieans.

Płošča tatu pakryvajecca korkaj ad paranienych kapilaraŭ — jak u dziacinstvie ad padzieńnia na asfalt.

Kali jana sychodzić, na nastupnym sieansie darablajucca inšyja detali — koler, cieni i adcieńni budučaj tatuški. Chacia ŭsio časam zaležyć i ad prafiesijanalizmu tatu-majstra.

Trochi paźniej adzin viadomy minski tatuiroŭščyk patłumačyć mnie, što, kali tabie bjuć tatuiroŭku, ty pavinien jaje adčuvać. Adčuvać bol i aniamieńnie — tak jana robicca sapraŭdy tvajoj,

ty viedaješ, jak heta tabie dałosia. Toje samaje i z tatu Pahoni — i baluča, i kryŭdna, i kroŭ — usio, jak u sučasnaj Biełarusi. I kožny vieryć, što heta nie nazaŭždy. Nazaŭždy tolki nietypovaje tatu na plačy…

Heta ja zrazumieŭ paśla słoŭ jašče adnaho hieroja hetaj historyi z karcinkami — aktyvistki nacyjanalnaha ruchu Nasty.

«Pahonia na ruce — heta toje abiacańnie, jakoje ja dała sabie i ad jakoha nie adstuplusia. Heta maja historyja, jakaja ciapier zastaniecca sa mnoj nazaŭždy», —

tak napisała jana mnie nie tak daŭno ŭ skajpie.

Uvohule

ludziej z nacyjanalnymi simvałami na ciele našmat bolej, čym ja ŭjaŭlaŭ.

Za hod u Biełarusi śpiecyjalisty hetaj śfiery robiać ich dziasiatkami. Za paŭhoda zdymkaŭ hetaj historyi ja prysutničaŭ na piaci roznych sieansach — ad prafiesijnych studyj da kvater volnych mastakoŭ.

Biełaruski tatu-majstar DEN — adzin z najlepšych tatuiroŭščykaŭ Jeŭropy, pracuje ŭ žanry realizmu.

Tatuiroŭščyki — narod śpiecyfičny. Niekalki hadoŭ tamu źjechaŭ pracavać u Maskvu i tam zamoviŭ sabie ekskluziŭnuju tatu-mašynu. Vyrablena jana z vajskovaj kukardy z Pahoniaj. Niemaviedama tolki, jak jaje zmahli znajści ŭ Maskvie? Mnie na fotahrafavańnie jon daŭ roŭna 30 chvilin. Sustreŭ mianie sa svajoj mašynkaj, hołym torsam i tatu Michała Vituški na hrudziach… Raspaviadaŭ, što pravincyjny tatu-sałon Šviecyi zaprašaje jaho na pracu i PMŽ — prosta z-za jaho viadomaści. Mabyć, źjedzie.

Jašče adzin biełaruski tatuiroŭščyk — Źmicier, jeździć pa zamovach to ŭ Šviejcaryju, to ŭ Maskvu, a žyvie ŭ Minsku.

Kali byvaje na radzimie — robić i nacyjanalnyja tatuiroŭki. U svaim pakoi panelnaha šmatpaviarchovika trymaje stamatałahičnaje kresła — zručnaja reč, kali prafiesijna zajmaješsia tatuiroŭkaj. Tatujavany z šyi da piat Micia sustreŭ mianie krychu pakamiečanym — pabiŭsia ŭ ciahniku Maskva — Minsk i jaho źniali ź ciahnika. Pasažyram vahona-restarana nie spadabalisia jaho daŭhija vałasy. Śpiecyfičnyja ludzi.

Chto hetyja ludzi z takimi tatuiroŭkami? Jurysty, aktyvisty, vykładčyki, studenty, biespracoŭnyja, žurnalisty, budaŭniki, ultrapravyja, levyja, anarchisty, čyrvonyja skiny, futbolnyja chulihany, tusoŭščyki, mažory i prostyja chłapcy, jakija adpracoŭvajuć svaje dva hady ŭ SPK — nu vy zrazumieli?

Niechta žyvie ŭ Biełarusi, a niechta ŭžo daŭno za miažoj, a jašče chtości z tatu paśpieŭ źjechać u Polšču pa prahramie Kalinoŭskaha, pakul ja ŭsio zdymaŭ… Pahonia jość na hrudziach u minskaha skincheda Jaŭhiena. Bačyŭ jaje ja i ŭ byłoha futbolnaha fanata «Dynama-Minsk». Niavažna, jakaja ŭ ciabie lubimaja muzyka, seksualnaja aryjentacyja ci palityčnaja płyń — nacyjanalnyja simvały na skury nosiać biełarusy. Ciapier inšaja meta —

treba rabić niešta, kab ich zachavać, z reštaj raźbiracca budziem potym.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0