Sieviaryn Kviatkoŭski. Pa-za murami

Dyskahrafija

Pa-za murami

Źjaviŭsia syhnał kasety «Niabačny mur». Prahrama składajecca ź pieśniaŭ Alesia Kamockaha, Šymona Zychoviča, Dytara Kalki i Viktara Šałkieviča. Heta zapis vosieńskaha kancertu-festyvalu na «Volnaj scenie», pieršaha spatkańnia bardaŭ Biełarusi, Polščy j Niamieččyny

Aleś Kamocki, jaki pa niadaŭnim ŭłasnym pryznańni “narešcie navučyŭsia ihrać na hitary”, pradstaŭleny hitami “Kastryčnik”, “Ja vydumaŭ ciabie”, “Vosień”. Kamocki — čałaviek i aŭtar hruntoŭny, tamu jon raspačynaje prahramu, strachujučy słuchača ad lubych emacyjnych niepažadanak.

Kali Kamocki maluje vobrazy padarožža pa krai j pa sercach, dyk Šymon Zychovič padchoplivaje temu, ale siedziačy ŭ “Knajpie ź nizkaj stollu”. Z kavaj, z cyharetaj błukaje virtualna. Dziva što — Zychovič “viadučy vykanaŭca” krakaŭskaha kabare “Piŭnica pad baranami”. Jak kaho, a mianie ździvili ŭ Zychoviča notki, jakija pierahukajucca z matyvami rasiejskich “vykanaŭcaŭ aŭtarskaj pieśni”. Ci sprava nie ŭ nacyjanalnaści, a ŭ “aŭtarskaści”? Zrešty, u Zychoviča možna adčuć i rańnija “čyrvonahitarnyja” matyvy... U lubym vypadku, Šymon Zychovič — profi i naš čałaviek na ŭsie sto. U tym sensie, što jon by ŭpisaŭsia ŭ kulturnickuju tusoŭku i Miensku, i Vilni, i Horadni.

Badaj, najbolšym adkryćciom festu staŭsia vystup Dytara Kalki. Niemiec. Pieršaja asacyjacyja — zdarovy hatyčny zamak, šeraha da čarnaty koleru, u jakim siadzić suvory čałaviek i hraje na arhanie, ci piša zmračnavaty partret, ci prydumlaje kazku, u jakoj “pasnuli ŭsie naviek”. Mienavita z bachaŭskaj strohaj temy pačynaje Kalka svaju pieśniu “pra Svabodu”. Niby padyhryvaje raspaŭsiudžanym stereatypam, kab adrazu ž uzarvać ich. Nastupnuju pieśniu “Biaźmiežnyja lasy” možna paraŭnać z versijaj pieśni pra “Padmanutuju Halu” “Voplaŭ Vidaplasava”. Kruty zabajniak na harmoniku. Kalka, viadoma, vykarystoŭvaje j hitaru, ale ŭražvaje mienavita harmonik, jaki ŭ jahonych rukach sapraŭdy “uber alles”. Praśpiavaj Kalka jaki kavałak na ŭstupnych ekzamenach u kanservatoryju, jaho b vypierli praz sekundu. Ale na teatralnaj scenie jon adzin stvaraje niešta blizkaje da rok-kancertu. Taksama naš čałaviek.

Šałkievič na kasecie raspačynaje vystup “niasmačnaj” pa źmieście pieśniaj “Mienski časopis “Arche” i cahlina Ružanskaha zamku”, u jakoj “sustrelisia potnyja ruki”. Zaviaršaje “niasmačnaj” pa temie “Z Novym hodam, elektarat”. Pamiž imi jość dźvie cudoŭnyja mininaveli “Rekvijem pa nastaŭnicy” i “Patryjatyčnaje tanha “Cnota”. U pieršaj nastaŭnicu rasiejskaj movy ź biełaruskaj vioski źjadaje voŭk, a ŭ druhoj haradzienskaja prastytutka paddajecca na patryjatyčnyja lozunhi polskaha aficera pra biaspłatnaje kachańnie i zastajecca padmanutaja, bo jon akazvajecca žydom, savieckim špieham. Prykolnaja minijatura — stychija Šałkieviča. Histaryčnaja tematyka ŭ jaho patasna-banalnaja, a sacyjalnaja, kali padychodzić da temy pieršaha numara časopisa “Arche”, — parnahrafija. Zatoje Šałkievič adznačajecca takoj ekspresijaj, što, jak toj džyn, rujnuje i ŭzvodzić luboha vidu mury.

Kab ja pisaŭ nie recenziju, a kazaŭ tost, ja b skončyŭ słovami: “Dyk vypjem za siabroŭ, za kłasnuju muzyku, i za toje, kab niabačnyja mury, jakija raździalajuć ludziej, stalisia bačnymi, ale niesapraŭdnymi!”

Sieviaryn Kviatkoŭski