Na Małoj scenie Kupałaŭskaha — premjera monaspektaklu «Biełaruś u fantastyčnych apaviadańniach» pavodle Jana Barščeŭskaha.
Pry ŭvachodzie, u dadatak da prahramki, davali biaspłatnuju kompleksnuju reklamu Mienskaha zavodu šampanskich vinaŭ, jakojś drukarni dy vystavy fatamajstra Artura Prupasa, azdoblenuju zdymkam troch dziavul pad parasonam. Nieviadoma, ci ŭkładajucca ich vyjavy ŭ ramki dazvolenych Dziaržkamdrukam 30% aholenaha cieła. Adny nohi paciahnuć pracentaŭ na šeśćdziesiat...
Pryciemnienaja scena abstaŭlenaja vielmi ŭtulnym chatnim rekvizytam: kaladnaja zorka, haźnička, žyta ŭ plecienych kašach i miachoch. U adnym, praŭda, byli siemki. Ci to čornaje žyta? Pryhožy vobraz.
Pakul čakali pačatku dziei, zhadaŭsia Zavalnia-Haściuchin z adnajmiennaha filmu — pierabolšana patasny, niby niežyvy. Vidavočna nie adčuvaŭ realijaŭ, jakija musiŭ uvasablać. Zastavałasia havaryć pra maralnaść. Dyj nia duža pierakonliva hladziełasia, jak i falšyvaja barada dy rasiejskaja mova biełaruskaha šlachcica. Dalnabojščyk z Haściuchina lepšy.
Novy «kupałaŭski» Zavalnia i ŭsie-ŭsie-ŭsie ŭ adnoj asobie aktora Hienadzia Davydźki — a jon i apaviadalnik, i prysłužnik, i sam pan, i kožny z haściej — nia majuć u charaktary ani śledu fanaberyi. Na ščaście. Ani śledu šlachieckaści — na žal.
Vobrazy hłyboka narodnyja, burlesknyja — až da nievialikaj tatuiroŭki na ruce artysta. Jany pachiechiekvajuć, pasopvajuć, prytupvajuć, chitra adciahvajučy hladackuju ŭvahu na hetyja svaje vykruntasy. A aktor, niby miž inšym, pierasypaje žyta, śviečki zapalvaje, baić roznymi hałasami pra Biełuju Saroku, zhrai vaŭkałakaŭ, čarnaknižnika. I pry kancy jak na taleračcy padaje prycichłym hledačam hłybačeznuju, prychavanuju dahetul, trahiedyju. Maŭlaŭ, to ž bo — u krai «žyci viesieła, tolki niekamu». Zhadvajecca koliś vučanaje: Biełaja Saroka — pravobraz carycy Kaciaryny. Chto ž tady jaje słužka pan Skamaroch? Adkaz lažyć na pavierchni. I niama ŭ finale hieraičnaje śvietlini «Tutejšych». Niama nadziei. Tolki ciomny odum.
U aksamitnaj fijaletavaj ciemry Małoj sceny (nizavošta nia skažaš, što za ścianoj — kaviarnia ŭ styli «załatych siamidziasiatych», z abkładzienymi «kabančykam» ścienami) asabliva mahutna, asabliva da miesca hučać śpievy Ivana Kirčuka. Jašče adna vyjhryšnaja režyserskaja znachodka.
Doŭhaje spakojnaje žyćcio pastanoŭcy moža harantavać i toje, što, u adroźnieńnie ad dziasiatkaŭ inšych monaspektaklaŭ, hety — niadoŭhi. Hadzina ź niečym. Nastupny raz jaho pakažuć 25 krasavika.
Siarhiej Mikulevič
Ciapier čytajuć
Ryta Dakota nabyła dom za niekalki miljonaŭ dalaraŭ kala Halivuda2
Ryta Dakota nabyła dom za niekalki miljonaŭ dalaraŭ kala Halivuda
Topavy pierakładčyk pajechaŭ u Biełaruś mianiać pašpart — i sieŭ za danaty. «KDB pahladzieŭ na sumu i vyrašyŭ, što nichto ŭ zdarovym rozumie nie moža vydatkavać stolki ŭłasnych hrošaj»1515
Kamientary