Ž.Sent-Iler

U čym było paŭstańnie Lucypara? Jon chacieŭ zastacca ŭ miežach planety, i padańnie pra Kniazia Śvietu hetaha dastatkova pravilnaje.

Kala siabie jon pačaŭ źbirać duchaŭ, jakija zadavalnialisia ziemlanoj aŭraj. Kab utrymać prychilnikaŭ, jon pačaŭ razhortvać pierad imi mažlivaści ziamli, pierajmajučy i, admysłova časam, procistaŭleńni druhoha boku.

Možna kazać pra Antychrystavy cudy: “Našto nam śviedamaść pra dubučyniu. Kali mahu pakazać vam moc ziamli!”

Ale miž jahonymi anstupnikami nichto nia skaža, pakidajučy ziamlu: “Uzychodžu, Ojča!” Tolki zdryhaniecca. Adryvajučysia ad ziamnoha źziańnia.

Praŭda, Lucypar byŭ pryŭkrasny i daŭ ludziam pa-svojmu viedy ziamnoha źziańnia. Ale bieź jaho nie było vyznačanaj miažy miž ziamloj dy inšymi sferami. Bieź jaho roźnica žyćcia na ziamli dy inšych sferach musiła by pastupova ściracca, dajučy ŭciołanionym ducham ruchomaść materyi.

Ale staražytny Kniaź Śvietu, naadvarot, pykoŭvaje materyju da kary zajmajemaj im planety. Jak planetny duch, jon viedaŭ niedry Ziamli, ale jahonaja pamyłka lažyć u niežadańni supracoŭnictva ź inšymi planetami. Mienavita jana dała śvietu Chrystusa.

U toj čas, jak Lucypar uznosić śviatło ziamli, Chrystus pakazvaje na krasu ŭsiaje Śvtabudovy.

My kažam - “niachaj haryć śviatło Lucypara, ale za im nie schavajecca vielič našych ahnioŭ”.

My nie baimsia vymavić jahonaje imia. My viedajem jahonaje isnavańnie.

My kažam - “šlach tvoj nia moža zavieršyć los ziamli, bo tolki supolnaściaj ź inšymi suśvietami žyćcio tvajoj ćvierdzi ŭznovicca. Znosiacca tvaje skały i dzie śćvierdziš prastoł tvoj? I žyćcio viečnaje, i abmien viečny daje nam viečny dom”.

Chrystus ničym nia roźniŭsia ad słuhaŭ taich, ale pakazaŭ pieravahu ruchu za miežy Ziamli. Chrystus kazaŭ: “Mahu pieranačavać na pieknaj ziamli, kab praciahnuć šlach svoj. Ale, Haspadar ziamli, utrymaj słuhaŭ, kab nie pieraškadžali Mnie pry ŭzychodzie praciahnuć šlach”.

Takim čynam, adzin zamiłavaŭsia materyjaj, druhi ž idzie da suśvietaŭ mažlivaściaŭ Śviatła.

Lucypar, nastaje čas, kali ŭznavić lampu tvaju!

Lucypar, jaki moh być Pradstaŭnikom Jednaści, vybraŭ za lepšaje adharadzicca ad susiedziaŭ. Baraćba adčaju źmianiła Nośbita Śviatła, i rubinavaja aŭra napoŭniłasia punsovym zaryvam. Nastupniki jahonyja, papraŭdzie, stali ŭžyvać brydkija srodki.

Biedny Nośbit Śviatła, u skonie Chrystusa ty dapuściŭ niepapraŭnuju pamyłku. Kiedr Livanski, što ŭźniaŭ cieła Chrystusa, tolki skarocić šlach da Najvyšejšaha Śvietu. I daviadziecca tabie adyści na Saturn, tamu što ŭžo daŭno ciabie nazyvajuć Satan. Ale j tam Sadoŭnik materyi znojdzie pali i moža pracavać, jak na ziamli. I prymi apošniuju paradu - pierahledź šerahi słuhaŭ tvaich.

Pa leśvicy žyćcia ty chacieŭ vypieradzić Nastaŭnika. Voś tabie dadziena zaściaroha. Voś staić śviedka tvajoj doli. I zorka Maci Suśvietu ŭstała štandaram šalenstva tvajho, kali ty vyrašyŭ pryniić nośbitku Duchu.

Bačyš, vierniecca žona na miesca nakanavanaje!

Pierakład zrobleny Hannaj Matusevič pavodle knižcy padańniaŭ duchovaha charaktaru “Kriptohrammy Vostoka”, što vyjšli ŭ Paryžy pad proźviščam E.Sent-Iler, a papraŭdzie naležać piaru padźvižnicy Rasiei Aleny Rerych.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0