Месца, адкуль забралі Рамана Бандарэнку. Да і пасля зачысткі.
Піша чытачка «Нашай Нівы», якая прывезла кветкі на «Плошчу Перамен»:
«Двор Рамана пусты і голы. Ніводнага лістка ад былых дзясяткаў тысяч кветак. Ходзяць парамі міліцыянты. Стаіць сіні аўтобус з чорнымі ўнутры. Імгненна да мяне падышлі двое з той пары і двое ў цывільным.
— Сюда нельзя ложить цветы.
— Чаму? Гэта ўсяго толькі кветкі.
— Нельзя. Если вы их тут положите, мы должны будем отвезти вас в Центральное РОВД.
— Ребята, тут забілі хлопца, вашага аднагодка…
— Мы знаем, но цветы тут ложить запрещено.
— Кім забаронена?
— Начальством. Властью. Мы всё понимаем, но, пожалуйста, не ложите тут цветы, иначе поедем в РОВД. Пожалуйста.
— Але ж навошта вы служыце гэтай уладзе, хлопцы? Я прашу вас — думайце, думайце, думайце.
— Пожалуйста, уезжайте.
Я павярнулася і пайшла.
— Спаcибо.
Кветкі ўваткнула на бліжэйшым прыпынку 18-га аўтобуса насупраць двара.
За домам № 62 стаялі старыя мужчына і жанчына і дзяўчына ў слязах з лампадкамі ў руках. Сказалі, што ў кватэрах яшчэ хаваюцца людзі».
Піша чытачка «Нашай Нівы» з вуліцы Чарвякова: «Не несите цветы на Площадь Перемен, человека задержали за эти 2 цветочка,
не дали положить к стене, он просто положил на лавку, стая налетела и увела. Я с ребёнком на руках подбежала, но что я могу сделать… их тут целый автобус».
-
Цыганкоў: Бабарыка значна бліжэйшы да пазіцыі офіса Святланы Ціханоўскай, чым да выказванняў «бабарыканцаў»
-
Бабарыка турэмшчыкам: «У мяне было, цяпер няма, але ёсць шанец, што будзе. А ў вас не было, няма і не будзе. І ў вашых дзяцей не будзе»
-
«Мне казалі: ты гаворыш як канадскі эмігрант». Сяргей Шупа расказаў пра Вільню 90-х, параўнанне літоўскай літаратуры з беларускай і адрозненні паміж народамі
Каментары