Памятаю «раннеперабудовачныя часы». Віктар Івашкевіч прыязджае ў Полацк, каб арганізацыйна дапамагчы ладзіць самы першы мітынг дэмакратаў у найстаражытнейшым беларускім горадзе. Піша Лявон Баршчэўскі.
Памятаю «раннеперабудовачныя часы». Віктар Івашкевіч прыязджае ў Полацк, каб арганізацыйна дапамагчы ладзіць самы першы мітынг дэмакратаў у найстаражытнейшым беларускім горадзе.
З таго часу бачу яго ўсюды, дзе ёсць неабыякавыя людзі, дзе кідаюць выклік сфармаванай дзесяцігоддзямі Сістэме, дзе збіраюцца тыя, хто хоча рабіць беларускую Беларусь. Віктар застаецца няўрымсным і непахісным у сваёй веры. Далёка не ўсё ідзе так, як хацелася б яму і нам. А ён б’ецца, здавалася б, у непрабівальны мур. Бо, як спявалі актывісты польскай «Салідарнасці» ў вырашальныя для краіны часы, «…муры глухія рухнуць, рухнуць, І новы свет заззяе нам».
З юбілеем, дарагі Віктар, з новым этапам Твайго жыцця. Няхай ён станецца святлейшым і радаснейшым для Цябе!
-
Фядута — Калеснікавай: Машанька, ці вярніцеся на Месяц, ці не вучыце жыць тых, хто стаміўся набіваць гузы ад чарговага наступання на граблі
-
Мінску трэба выдушыць з сябе правінцыйнасць і вярнуць нахабства і бляск Вялікага Горада
-
Каму яшчэ што можа стаць трэба «для нацыянальнай бяспекі» і як тут быць Беларусі
Каментары