Niejak niezaŭvažna z nazvy ahraharadka pad Minskam vypała adna litara «n». Čamu ad jaje vyrašyli pazbavicca, raspaviała doktar fiłałahičnych navuk, prafiesarka Valancina Lemciuhova.
Akazvajecca, dźvie litary «n» pravilna było b pisać, kali b nazva ahraharadka pachodziła ad słova «siena». Tut ža zusim inšy vypadak. Ahraharadok staić na nievialičkaj race Sienica, adkul i pajšła nazva. Adnak, imavierna, praz upłyŭ ruskaj movy jaje stali pisać ź dźviuma litarami «n».
«Sufiks «ica» ŭ nas časta majuć račnyja nazvy. Tam jakraz jość nievialikaja raka Sienica, na jakoj i staić ahraharadok, — kaža Valancina Lemciuhova. — Heta vialikaja prablema — viarnuć biełaruskija nazvy. Raz jana tut račnaja, to nie treba błytać. Suviaź z rečkaj vytvornaja, jaje nielha razryvać».
Ciapier pra toje, jak pamyłku vyjavili i vypravili. Kali pačałasia praca nad narmatyŭnym tapanimičnym daviednikam «Nazvy nasielenych punktaŭ Respubliki Biełaruś», navukovym redaktaram i adnym z saaŭtaraŭ jakoha źjaŭlajecca jakraz spadarynia Valancina, mnohija nazvy krychu źmianili svajo hučańnie.
«Heta nie adziny vypadak, kali my vypravili pamyłku. Masa prykładaŭ, kali pisali aby-jak: to pa-polsku, to pa-rusku. Kali my rabili daviednik, my ŭsio heta vyviarali. Na miescach u nas byli stvoranyja śpiecyjalnyja hrupy, jakija raźviedvali, jak nasielenyja punkty nazyvali ŭ narodzie, jakija nazvy byli pieršapačatkova, — tłumačyć Valancina Lemciuhova. — My dabilisia taho, što na pieršym miescy ŭ daviedniku staić biełaruski varyjant, paśla jakoha dajecca biełaruskaja łacinka, a dalej idzie napisańnie pa-rusku».
Pry hetym, jak zaŭvažaje prafiesarka, ruskaja nazva adroźnivajecca tolki ałfavitam, a naša hučańnie zachoŭvajecca.
Salist sienickaha hurtu «SSSR», jaki vyviesiŭ ściah «DNR»: Chto nas krytykuje, toj na baku fašystaŭ
Dyrektarka Sienickaha doma kultury, dzie visić ściah «DNR»: U nas i partret Pucina visić, i što?
Ciapier čytajuć
Ad pryvatnikaŭ patrabujuć zavieści ideołaha ŭ štacie — raspytali, što robiać kampanii10
Kamientary