Fatohraf źniaŭ realnaje žyćcio 20-hadovych biełarusak: kali ni hrošaj, ni metaŭ niama
Stas Kard — 19-hadovy biełaruski fatohraf. Uvieś hety hod jon źbiraŭ kadry z žyćcia svaich siabrovak, byłych adnakłaśnic, znajomych i znajomych znajomych, ź jakimi jamu vypadała pierasiakacca. Zdymki skłalisia ŭ prajekt, jaki ździŭlaje svajoj praŭdzivaściu.
«Prajekt «Kosy». Vam, napeŭna, u dziacinstvie kvietačku ŭ kasu zaplatali… Voś harščočkam pa hałavie i nastukała.
Prajekt «Kosy» nie pra dziaŭčynak z kasičkami, jak mahło padacca.
Biełaruskija dziaŭčaty dahetul asacyjujucca ź bialavaj skuraj, ścipłaściu i kosami. Ja ž pasprabavaŭ pieradać žyćcio ciapierašnich maładych biełarusak tak, jak ja jaho baču. Jak jany vyhladajuć, dzie žyvuć, jak baviać čas, što bačać pa darozie dadomu i z kim śpiać.
Natchniaŭsia ja pieryjadam žyćcia dziaŭčat, kali ich mary raźbivajucca ab realii žyćcia. Kali «darosłaje» isnavańnie, zdajecca, tolki pačałosia, a kolkaść nabitych huzoŭ užo nieźličonaja.
Tranśluje nastroj prajekta fraza, jakuju skazała hierainia Renaty Litvinavaj: «Ja takaja razumnaja. Ja takaja pryhožaja. I ŭ mianie zusim niama hrošaj. Ja takaja biednaja. Heta ž niespraviadliva!»
Sam Stas ź Viciebska, tamu pracentaŭ 30 fotakartak zroblenyja ŭ jaho rodnym horadzie, astatnija — Minsk, dzie jon žyvie ciapier.
«Časam hieraini niečakana źjaŭlalisia ŭ maim žyćci. My pierasiakalisia na tusoŭkach, u ahulnych kampanijach, ja prapanoŭvaŭ sustrecca na tydni i zrabić paru kadraŭ, — kaža Stas. — Ja imknuŭsia fatahrafavać dziaŭčat u ich naturalnym asiarodździ. My špacyravali, albo ja prychodziŭ u hości na harbatu, razmaŭlali pra žyćcio. Ja pytaŭsia, jakija ŭ ich ciapier prablemy, i zdymaŭ».
Ščaślivyja ci niaščasnyja jaho hieraini, Stas nie viedaje. Havoryć, va ŭsich pa-roznamu.
«U 20-21 hod, ja i sam u takim uzroście, tabie znosić dach. Ty nie viedaješ, što budzieš rabić potym, u ciabie zusim niama nijakich metaŭ. Ty chočaš, kab ich niechta padkazaŭ, ale padkazać niama kamu. I voś va ŭsich dziaŭčat u hetym fotaprajekcie prykładna takaja ž situacyja. Nichto nie viedaje, što jon budzie rabić u budučyni, usie płanujuć kudy-niebudź pierajechać, prydumlajuć niejkija startapy», — tłumačyć Stas.
Paru miesiacaŭ tamu jon kinuŭ navučańnie, vyrašyŭšy, što hrafičny dyzajn — heta nie jaho i naŭradci kaliści takim stanie. Ciapier sprabuje zarablać na žyćcio kamiercyjnymi zdymkami.
«Što ŭ 20 hod hałoŭnaje? Dla mianie hałoŭnaje źjechać. Źjechać i samarealizavacca, zarablać hrošy. U Biełarusi ja nie asabliva patrebny, mnie zdajecca, ja nie zmahu tut znajści sabie prymianieńnie. Moža być, heta moj taki maksimalizm i ja prosta jašče nie znajšoŭ svoj šlach. Ale pakul ja baču vakoł tolki nudu i takoje nadvorje, jak ciapier za aknom, vosiem miesiacaŭ na hod. Chočacca adčuvać siabie patrebnym dla krainy, dla ludziej hetaj krainy, rabić štości, što budzie prynosić karyść inšym. Za što ludzi nie buduć bajacca zapłacić i skazać dziakuj. U našaj krainie pakul ja hetaha nie baču, nie viedaju, moža być, drenna hladžu, — kaža Stas. — A što dla dziaŭčat? Asabistaje žyćcio, jak by stereatypna heta nie hučała, hrošy i samaraźvićcio. Mabyć, na hetych troch štukach usio i trymajecca ŭ 20 hod».
Ciapier čytajuć
Dzieci źlizvali z brudnaj padłohi pralitaje małako. Jakoj pabačyŭ zamiežnik Biełaruś, spustošanuju rasijskimi i šviedskimi vojskami ŭ čas Paŭnočnaj vajny1010
Kamientary