Stvaralnica «Mazhabojni»: Sučasny śviet staŭ padobny da mulcika «Vali». Piać hadoŭ ja pracavała pa 18 hadzin u sutki
Chacia my i paprasili Kaciu pabyć čarhovaj hierainiaj našaj rubryki «Piać rečaŭ», jana pryznałasia, što z rečami ŭ jaje adnosiny ni razu nie trapiatkija. Kaciaryna Maksimava ź dziacinstva pryvykła, što siamja časta pierajazdžała, i ŭsie staryja rečy zastavalisia na starym miescy žycharstva.
«Tak i vyvieła formułu troch rečaŭ, jakija nieabchodna, kab byli ŭ kožnaha biełarusa štodzień, štochvilinu: pašpart, karta z hrašyma i viza». Pašpart, kab paśviedčyć asobu, hrošy i viza, kab u luby momant, navat kali vychodziš pa chleb, była mahčymaść pajechać padarožničać. Tamu što tak chočacca: tut i zaraz».
U pryncypie, kali vieryć Kaciarynie, paśla sustrečy jana mahła lohka kupić bilety na samalot i palacieć u jakujuści krainu. Tamu i piać rečaŭ, jakija pryniesła jana na sustreču, — heta rečy, jakija ŭ Kaci zaŭsiody pad rukoj.
Mabilny telefon: «Zhubić jaho — bolšaha žachu ŭjavić strašna»
«Ja niejak dumała pra toje, jakija rečy mohuć uvajści va ŭmoŭny top najvialikšych vynachodnictvaŭ čałavieka. I smartfon, biassprečna, uvachodzić u hety pieralik».
Akramia smartfona ŭ asabisty top Kaci ŭvajšli pasudamyjnaja mašyna, taksi, łaziernaja epilacyja («Čamu dziaŭčatkam ź dziciačaha sadka nie raskazvajuć pra jaje?») i haračaja vada.
Dyk voś da telefona…
«Heta pradmiet, jaki prosta nie vypuskajecca z ruk. Akramia jaho niepasrednaj funkcyi — razmoŭ i paviedamleńniaŭ, — u telefonie možna zapłanavać spravy, apłačvać usialakija pasłuhi, ź im nie zhubišsia ni ŭ adnoj krainie śvietu».
U Kaciaryny ŭ telefonie try prahramy pracujuć u režymie non-stop: miesiendžary, dadatak dla sistematyzacyi pracy «Trello» i litoŭskaje radyjo.
Što było b, kab Kaciaryna zhubiła telefon abo jon raptam sapsavaŭsia?
«Heta byŭ by prosta žudasny kašmar. Ja nie ŭjaŭlaju svajho žyćcia biez telefona. Niejak u mianie była situacyja, kali ja zabyłasia zaradzić telefon. I staju i dumaju, što treba pazvanić z majho ž telefona i papiaredzić, što sieła batareja. Ja navat nie adrazu ŭciamiła, jak ja heta źbirajusia rabić z vyklučanym telefonam?»
Kacia paraŭnoŭvaje sučasny śviet z mulcikam «Vali»: «Pamiatajecie, tam usie chadzili z ekranami pierad vačyma, a kali ŭ kahości ekran raźbivaŭsia, toj bačyŭ, što isnuje śviet. Ja dumaju, što toje samaje adbyvajecca z sučasnym hramadstvie. Adbiarycie ŭ nas telefony — i my ŭbačym, što śviet isnuje. Pry hetym ja pamiataju žyćcio biez telefona. Kali treba było chadzić na poštu, kab patelefanavać babuli ŭ Krym, kali ź siabrami dakładna damaŭlalisia sustrecca na nastupnym tydni ŭ 17.12».
Hadzińnik «Mazhabojnia»
«Mazhabojniu» ja vielmi lublu. Jana — majo dzicia, jakoje ja pieściła piać hadoŭ. Sapraŭdy, my spačatku ź joj ustavali na nožki, vučylisia havaryć pieršyja słovy, a kali «Mazhabojni» spoŭniłasia piać hadoŭ, ja narešcie addała jaje inšym ludziam, byccam u škołu. I ciapier uzdychnuła svabodna.
I druhaja reč, jakuju pryniesła Kacia, — heta firmovy hadzińnik z łahatypam «Mazhabojni».
«Takich hadzińnikaŭ vypuščana ŭsiaho 100 štuk. Sieryja pryśviačałasia piacihadovamu jubileju hulni, jaki śviatkavaŭsia letaś u krasaviku. Heta była hrandyjoznaja padzieja. Jany jość u zasnavalnikaŭ prajekta, u nabližanych asobaŭ i ŭ pary čałaviek z kamand, jakija vyjhrali konkursy, pryśviečanyja jubileju hulni».
Admietnaść «mazhabojnaha» hadzińnika ŭ tym, što jon adnastrełačny.
«Hadzińniki ja vielmi lublu. Ich u mianie šmat. Jašče kali ja chadziła ŭ dziciačy sadok, mianie babula navučyła vyznačać čas pa miechaničnym hadzińniku. I ŭsie dzieci ŭ hrupie biehali za mnoj i pytalisia, jakaja heta ciapier hadzina. I nie vieryli, što ja razumieju!»
Čyrvony błaknot
«Heta adzinaja reč suviazi z anałahavym śvietam. Knihi ŭ papiarovym farmacie ja nie čytaju vielmi daŭno. I heta adzinaja reč nie ličbavaja. Tudy prychodziać roznyja dumki, słovy, vyniki sustreč».
Kacia ličyć: štodziońnik — heta najlepšy padarunak. Navat tym, chto redka ŭ ich piša.
«Ja vieru ŭ mahiju słova, u mahiju napisanaha słova. Bo toje, što piša, abdumvaje čałaviek, našmat adroźnivajecca ad taho, što čałaviek moža skazać. Litaralna na minułym tydni ja pisała list majmu samamu važnamu, samamu darahomu ŭ śviecie čałavieku. Kali ja pisała, ja płakała. List byŭ doŭhi, list udziačnaści za toje, što my sustrelisia, pra płany na budučyniu. Kali my kažam, što my kachajem, my vierym, a kali pra heta jašče napisana, to heta dakładna nazaŭsiody».
Hihijeničnaja pamada
Zaŭsiody z saboj u sumcy Kaciaryny hihijeničnaja biaskolernaja pamada — simvał taho, što ŭsia pryhažość pavinna być naturalnaj, što ŭsia jana ŭnutry nas.
«Ja liču, što naša najlepšaja viersija siabie — heta kali my vychodzim letam z duša. Kałmatyja, śviežyja, zaharełyja, biez kaśmietyki, kali nas nie kranułasia nijakaje adzieńnie abo ručniki, voś kali vy vychodzim i takija: «Ach».
Kacia raskazvaje, što nikoli ŭ žyćci nie farbavała vałasoŭ, nikoli nie karystałasia jarkaj dekaratyŭnaj kaśmietykaj.
Stužkavaja kamiera
U Kaci jość lubimaja maleńkaja plonačnaja kamiera Olympus. A źjaviłasia jana siarod ulubionych rečaŭ tady, kali Kaciaryna stała zabyvacca, u jakoj krainie znachodzicca.
«Piać hadoŭ «Mazhabojni» ja pracavała pa 18 hadzin u sutki. Prosta štodzień, biez vychadnych, niešta pisała, vyrazała, kleiła, płanavała. I kab nie zvarjacieć ad takoha rytmu žyćcia, stała raz u paŭtara miesiaca vandravać. Darečy, zaviała ŭ instahram staronku, u jakoj amal niama padpisčykaŭ, dzie fatahrafuju tyja miescy, dzie ciapier znachodžusia. Bo časam mama pytaje, dzie ja, a ja prosta nie pamiataju. Ja bolej, čym za 3—4 dni ŭ adnym horadzie nie byvaju. Ciapier žyvu tak: Minsk—Vilnia—Maskva—Pieciarburh—Jekaciarynburh—Kijeŭ».
A heta kamiera «prylacieła» Kaci ŭ padarunak na 8 Sakavika.
«Jana pastajanna sa mnoj — u bardačku mašyny ci ŭ sumcy. Šmat fatahrafuju, ale pakul nikudy fotki nie vykładvaju. Jany mnie zamianiajuć «barančykaŭ» pierad snom. Ja hladžu svaje zdymki, dumaju, fantaziruju, maru».
Bonus. Čornaja sukienka jak simvał žanockaści
U harderobie Kaciaryny Maksimavaj 18 čornych sukienak, ale tolki adna ź ich stała dla Kaciaryny asablivaj.
«Zimoj u nas z maim darahim čałaviekam byŭ ciažki pieryjad u adnosinach. My navat dumali rasstavacca. I voś jon paklikaŭ mianie na spatkańnie, ja apranuła hetuju sukienku. I ŭsio naładziłasia. Tak jana stała asablivaj».
Kacia apranuła sukienku i skazała: «Ničoha jašče ŭ śviecie nie prydumali lepšaha za čornuju sukienku. Bo žančyna ŭ joj trymaje siabie. U sukiency, tym bolš čornaj, nielha razvalicca, jak u cišotcy. Heta hracyja, žanockaść, elehantnaść».
Na raźvitańnie, kali Kacia chavała ŭ sumačku ŭsie pryniesienyja rečy, jana zadumałasia i skazała: «Dziŭna, a ŭ mianie niama nivodnaj rečy-relikvii. Byŭ šal prababuli, ale ja jaho zhubiła. Tak, napeŭna, treba było, kab za mnoj nie ciahnułasia karma čatyroch pakaleńniaŭ. Usie treba rabić nanova, spačatku, čysta i śvietła».
-
Žurnalistka «Sputnika» źviartajecca da Łukašenki: jaje syn pastupiŭ u Vyšejšuju škołu ekanomiki ŭ Maskvie, a doma na jaho zaviali kryminałku
-
Były supracoŭnik «Bietery» zapisaŭ vialikaje videa pra heta anłajn-kazino. Ciapier u jaho prablemy ź milicyjaj
-
U Minsku raźvitalisia z paetam Uładzimiram Karyznam, aŭtaram słoŭ da ciapierašniaha dziaržaŭnaha himna Biełarusi
«Śvińni zarochkali. Biez vady daŭno nie siadzieli, ja b im adklučyŭ». Azaronak abrynuŭsia na žycharoŭ rajona Lebiadziny29
Kamientary