Piatro Kuźniacoŭ: Homiel pieratvaryŭsia ŭ horad-aŭtaban, tamu tam niama vuličnaha žyćcia

Nie tak daŭno sajt Kuku.orh apublikavaŭ davoli miły i pazityŭny, ale vielmi paviarchoŭny materyjał pra Homiel. Paviarchoŭny jon vyjšaŭ tamu, što, kali prasić raspavieści pra horad ludziej, jakija sami z hetaha horada źjechali, ci tych, chto tudy va ŭzroście pad 30 tolki pryjechali, zrazumieła, što ničoha tałkovaha jany nie raspaviaduć — voś i vyjšaŭ nabor banalnaściaŭ i štampaŭ, u asnoŭnym pra ŭstanovy, park i nabiarežnuju.

Ale, Boh ź im, nie pra heta.

U suviazi z hetym artykułam u sacsietkach źjaviłasia niekalki kudy bolš cikavych dopisaŭ pra naš horad, i kuča kamientaroŭ da ich. Čytaŭ z zadavalnieńniem.

I voś na adnym z kamientaŭ voka začapiłasia. Vielmi dobra čałaviek pisaŭ, ale jak niedachop, čym istotna adroźnivajecca Homiel ad jeŭrapiejskich haradoŭ u horšy bok — poŭnaja adsutnaść ludziej na vulicach. Adsutnaść vuličnaha žyćcia.

Mianie heta začapiła jašče i tamu, što ja sam uvieś čas źviartaju na heta ŭvahu, i svaju, i inšych. Tamu što heta vidavočna i kidajecca ŭ vočy.

Ale tut ja ŭziaŭ i padumaŭ: adsutnaść ludziej na vulicach? Jakich ludziej i na jakich vulicach? Pakažycie mnie ŭ centry horada vulicu, dzie mahli b pravodzić čas ludzi? Takoha niama ŭžo, takoha nie zastałosia.

Horad-aŭtaban. Pa Kirava ŭžo daŭno možna chadzić tolki strojem, prytym — kałonaj pa adnym. Pa Savieckaj jašče možna chadzić navat pa troje, ale ŭžo daloka nie ŭsiudy. Pieramoha, Lenina… Zaraz pryjdzie leta — čas, kali ludziam asabliva chočacca hulać i pravodzić čas na pavietry. I ŭsio restarany vykacili letnija placoŭki. Letniki — heta vydatna, ale jak tolki jany źjaviacca, centralnyja vulicy źniknuć naohuł, tam prosta nie zastaniecca miesca dla ludziej.

Z nahody letnich placovak — asobnaja razmova. Usio my lubim na ich siadzieć. U jeŭrapiejskich haradach, na cichich vułačkach u centry, dzie prachodzić tolki hramadski transpart, ci ŭvohule — čysta piešachodnych.

U Homieli na letnik ja siadu tolki tamu, što tam možna kuryć. I toje, u niekatorych miescach, dzie kuryć možna i ŭnutry, ja pajdu ŭnutr navat pry najaŭnaści placoŭki zvonku.

Tamu što niemahčyma rassłablacca i adpačyvać pobač z aŭtatrasaj. Mašyny prajazdžajuć litaralna za mietr. Ablivajuć vychłapami i vadoj, kali na vulicy jość łužyny. Nie čuvać surazmoŭcy, a ježa imhnienna pakryvajecca pyłam.

Homiel — vydatny horad. Navat niahledziačy na ​​toje, što centr byŭ całkam razburany vajnoj, a mienavita — savieckimi vojskami pry vyzvaleńni, usio roŭna zachavałasia niamała histaryčnych budynkaŭ, jakija robiać jaho padobnym miescami na Picier, miescami na Kijeŭ.

Ale siońnia pa horadzie navat ekskursiju pravieści niama dzie. Tamu što hrupie turystaŭ kala takoha budynka niama dzie budzie stać u hurtok na takoj adlehłaści ad ekskursavoda, kab usim było čuvać. Na piešachodnaj častcy možna tolki vystraicca ŭ šerah.

Viadoma, vinavatyja ŭ hetym ułady. Biassprečna. Ale, napeŭna, nie tolki jany. Ale i našy ludzi, dla jakich aŭtamabil — heta navat nie kult, heta niešta inšaje, typu pašparta, i mientalnaść takaja, što kali nie jedzieš na mašynie, značyć, i nie zusim čałaviek užo.

Sam viedaju nie adnaho i nie dvuch, i navat nie piać ludziej, jakija aŭto tupa nie mohuć sabie dazvolić, ale majuć! Siadziać u kredytach, pazyčajuć na ramonty i techahlad, nie karystajucca, jedučy na pracu tralejbusam, a na mašynie raz na tydzień, u niadzielu, na zakupy ŭ hipier. Ale im treba! Treba kab było. Jany ŭbohija va ŭsich sensach, ale najaŭnaściu aŭto jany, vidavočna, kampiensujuć niejki kompleks u hałavie i zdajucca sabie ludźmi.

Pa vyniku, majem Horad-aŭtaban i horad — skład čarnavoha mietału ŭ adnoj asobie.

Ale, usio roŭna, vielmi lubim jaho i hanarymsia. Pryjdzie čas i niechta, kaliści i niejak (ja nie viedajut navat jak) heta budzie vypraŭlać…

A pakul što tak. Heta nie žyćcio takoje. Heta my takija.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0