«Ja hatovy uziać draŭlany «kryž» i, jak Isus, ciahnuć jaho na plačach da samoj Litvy. Chaj pakarajuć śmierciu!»
Biełaruski ksiondz Juozas Bulka, jakoha ŭ Litvie vinavaciać u hienacydzie «lasnych bratoŭ» u 1950‑ch hadach, abviaściŭ ab svaim namiery syści z carkoŭnaj pasady hetaj vosieńniu. Pry hetym śviatar adznačyŭ, što rašeńnie ab sychodzie jon pryniaŭ nie pad ciskam abvinavačvańniaŭ, a praz stan zdaroŭja.
«Kožny dzień trasucca ruki i cisk vysoki, kamiani ŭ nyrkach, boli ŭ sercy — na dniach vypisaŭsia sa špitala. Biskup paprasiŭ papracavać u Mosary da vosieni, pakul nie znojduć zamienu», — pryvodzić słovy 83‑hadovaha ksiandza vydańnie RegionBy.
«Im achviara patrebna? Ja hatovy uziać draŭlany «kryž» i, jak Isus, ciahnuć jaho na plačach da samoj Litvy. Chaj pakarajuć śmierciu! A rodnaj Biełarusi addaŭ usio, što moh — spaŭna», — zajaviŭ Juozas Bulka.
Abvinavačvańni litoŭskich uładaŭ u svoj adras śviatar źviazvaje sa svaimi niadaŭnimi vykazvańniami ab Litvie.
«Moža, lasnuŭ lišniaje: što ŭ Litvie pačalisia nacyjanalizm i biazładździe», — vykazaŭ zdahadku ksiondz.
«Jany kažuć, hienacydam ja zajmaŭsia, bratoŭ lasnych vydaŭ. A što jany rabili? Paśla vajny byli ŭsiakija bandy, usiodazvolenaści, pili biazbožna: turyli samahonku z pšanicy, cukru, burakoŭ. Napjucca, a potym siemji rasstrelvajuć. Voś ja ich i pieraryvaŭ i partkomy na dniach naradžeńniach vykryvaŭ. Tak ciapier mianie žadajuć raskryžavać za heta? Dy jašče i skuraj pradažnaj zavuć. Ale chaj kažuć, što chočuć, a ja budu maŭčać», — padahulniŭ Juozas Bulka.
Ciapier čytajuć
Maŭrykij, Siejšeły, Šry-Łanka i nie tolki: pahladzieli, kudy źbiehli ad biełaruskich marazoŭ praŭładnyja artysty i viadučyja8
Kamientary