Mužčyna byŭ u znajomaj i jaje siabra ŭ haściach. Źbirajučysia dadomu, u adnym z pakojaŭ pabačyŭ telefon haspadyni i, pakul nichto nie bačyŭ, vyrašyŭ skraści i zdać u łambard. A kab u pryjomščyka nie ŭźnikła padazreńniaŭ, što hadžet kradzieny, jon prychapiŭ jašče i zaradnuju pryładu, paviedamlajuć Minsk-naviny.
Zatym zdaŭ u łambard za 30 rubloŭ, a hrošy patraciŭ na ałkahol, zakusku i cyharety.
Žančyna praź niekalki dzion źviarnułasia ŭ milicyju. Ale telefon praź niekatory čas uładalnicy prosta dadomu prynios nieznajomy. Jon byŭ u spraŭnym stanie — u im tolki adsutničali sim-karta i achoŭnaje škło.
Akazałasia, što vykradalnik byŭ sumlennym čałaviekam: dzieści padchałturyŭ i vykupiŭ telefon svajoj znajomaj. Ale viartać samomu jamu było soramna, tamu paprasiŭ zrabić heta vypadkovaha znajomaha.
«Čamu ja pavinien dakazvać, što nie darmajed?» Pradprymalnika z Homiela pamyłkova zapisali ŭ niezaniatyja — jon daviedaŭsia tolki paśla vializnych rachunkaŭ za kamunałku16
Kamientary