Sajuźnički

Pra svaju vandroŭku ŭ Kalininhradzkuju vobłaść piša student z Salihorsku, jaki zaraz navučajecca ŭ Polščy.

Časam źbieh akaličnaściaŭ stavić nas u vielmi kazytlivyja sytuacyi. Kaniešnie isnuje i pryjemny źbieh akaličnaściaŭ. Adnak ŭ majoj historyi havorka pojdzie pra zusim niepryjemnyja, a miescami navat niebiaśpiečnyja abstaviny. Ale ab usim pa paradku…

Tak stałasia, što ja vučusia na fakultecie hieahrafii. Tamu štohod my vyjaždžajem na praktyku. U hetym hodzie naša hrupa dziesiać dzion vandravała vakoł Polščy. Adzin z hetych dzion skončyŭsia ŭ polskim miastečku pry rasiejskaj miažy. Niadaŭna ja atrymaŭ u padarunak ad dziadźki peŭnuju kolkaść rasiejskich rubloŭ.

Voś i vyrašyŭ ja skarystacca mahčymaściu pajechać u RF i abmianiać «draŭlanyja» na bolš stabilnuju valutu. U zapasie ŭ mianie było paŭdni i noč, kab paśpieć aŭtaspynam źjeździć u Rasieju i viarnucca na praktyku ŭ Polšču.

Aŭtaspyn, na dziva, byŭ vielmi prostym i voś druhoje spynienaje aŭto ŭžo viazie mianie ŭ kirunku polska‑rasiejskaj miažy — žaleznaj zaviesy, tak by mović. Kiroŭca taksama jechaŭ u Rasieju, tamu pakinuŭ Polšču ja ŭsiaho za piać chvilinaŭ.

Kalininhradzkaja vobłaść — heta vajskovaja akruha. Tamu pašparty na miažy praviarajuć nie pamiežniki, a «feesbešniki».

Tut treba adznačyć, što padarožničaju ja šmat , tamu pašpart moj trochu patrapaŭsia, tym bolš, što atrymoŭvaŭ jaho bolš za siem hadoŭ tamu. Jak vynik — mianie zaviali ŭ budynak prapusknoha punktu ŭ kabinet da hałoŭnaha «feesbešnika». Uspryniali mianie jak złosnaha parušalnika «śviatoj» miažy i tut ža schodu pačali «kałoć»: — Adkul, — maŭlaŭ, — falšyvy pašpart? — Chto nakiravaŭ u RF? — Ź jakoj metaj ujaždžaješ? i h.d. Chutka ad pytańniaŭ ahulnych «načalnik» pierajšoŭ da spraŭdžvańnia majho viedańnia źmiestu «falšyvaha» pašpartu: — Dzie naradziŭsia? — Dzie i kali vučyŭsia? — Dzie byŭ prapisany? Potym mianie trojčy paprasili padpisacca. I svaje aŭtohrafy ja b razdavaŭ, peŭna, jašče nia raz. Pakul sam nie zaznačyŭ, što ŭsio ž za siem hadoŭ podpis, jak i sam čałaviek, źmianiajecca. Zhadziŭšysia, «hałoŭny» mianie adpuściŭ.

Vyjšaŭšy na vulicu, ja naiŭna mierkavaŭ, što pryhody skońčylisia i ja spakojna pajedu dalej. Viedaŭ by ja tady, nakolki pamylaŭsia! Nastupnaj da mianie padyšła mytnica i skazała zapoŭnić deklaracyju. U dźviuch ekzemplarach. Heta pry tym, što z saboju ŭ mianie byŭ tolki maleńki pusty zaplečnik i fotazdymač. Paśla mianie j mašynu, u jakoj jechaŭ, abniuchaŭ specyjalny sabaka. I kaniešnie ž, ja prajšoŭ dahlad asabistych rečaŭ. Ujezd u Rasijskuju Federacyju zaniaŭ paŭtary hadziny.

I voś ja na «ruskaj ziamielcy».

Nadpis pry ŭjeździe Welcome to Russia! vyhladaŭ złaśliva.

U miascovaj kamendatury mianie zaviali ŭ pakoj filii FSB, jaki byŭ naŭprost ilustracyjaj da savieckich filmaŭ pra čekistaŭ: skrypučy fatel, abšarpany stoł, partret žaleznaha Feliksa nad im i hanarovyja hramaty na imia majora Čarnyšova. Tam mianie dapytvali ciaham nastupnaj hadziny. Major raspytvaŭ, a žaŭnieryk spraŭna składaŭ pratakoły, jakich u vyniku akazałasia ažno piać! Jak akazałasia, ja ŭsio ž taki byŭ parušalnikam: znachodziŭsia ŭ pamiežnaj zonie biez specpropusku. I major naadrez admaŭlaŭsia vieryć u toje, što ja pryjechaŭ tolki abmianiać hrošy dy ŭ kramu schadzić. Pa praviłach mianie treba było abšukać. I treba było bačyć tvary majora i žaŭniera, kali ja pačaŭ vykładać na stoł źmiest zaplečnika: «pałtaraška» piva, «kiryješki», chleb dy majanez.

Paśla mnie skazali, što ja pavinien zapłacić štraf sto rubloŭ (prykładna 3 dalary). I ŭsio b ničoha, ale hrošaj rasiejskich u mianie ŭžo nie zastałosia. I ŭžo jaskrava vymaloŭvałasia perspektyva siadzieć u kamendatury da nastupnaje ranicy — pakul nie adčyniacca abmieńniki. Ale tut na majo ščaście ŭ tavaryša majora pračnuŭsia duch sajuźnictva:

«Ty ž biełarus, ad baćki Łukašenki, a nie chachoł niejki! Vy ž sajuźniki našy!», — z honaram skazaŭ major Čarnyšoŭ.

I ŭ paryvie hetaha sajuźnictva mianie advieźli nazad da šlahbauma i navat pasadzili ŭ mašynu da palaka. I ja ŭžo hrešnaj spravaju padumaŭ, što maje pryhody skončylisia… Ale pierachod rasiejskaj miažy tolki da polskaha boku zaniaŭ nam šeść hadzinaŭ, z čaho čatyry z pałovaj my praviali ŭ čarzie. Za hety čas u majho kiroŭcy paśpieła skončycca viza. Tamu surovaja žančyna na praviercy pašpartoŭ vyklikała svajho feesbešnaha načalnika. I arhumenty nakont taho, što termin vizy skončyŭsia ŭ ich ža ž čarzie, nie prymalisia. Tamu biednamu palaku dali štraf — trysta rubloŭ (kala 10 dalaraŭ). Ale akazałasia, što ŭ kiroŭcy niama ani ruskich, ani polskich, ani inšych hrošaj. Pryjšłosia dapamahčy: addaŭ za jaho 10 eŭra.

Nastupnym praviarali moj pašpart. I, niemahčyma pavieryć, ale jaho iznoŭ pryniali za padrobleny! I toje, što jaho ŭžo praviarali siońnia niekalki razoŭ i piačatka ŭjezdu ŭ im była, nikoha nie chvalavała. Tamu taja ž samaja surovaja žančyna z kantrolu paniesła moj pašpart u budynak punktu propusku. Na ščaście, hetym razam maje dakumenty praviarali ŭsiaho chvilinaŭ 15. paśla čaho žančyna jachidna pažadała mnie ščaślivaj darohi i my ŭrešcie ŭjechali ŭ Eŭropu.

Alaksandr Ryhoravič, saligorsk.org

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0