«U łatyšoŭ — Daŭhava, u litoŭcaŭ — Nioman, a ŭ nas usie reki viaduć pa-svojmu»
Muzyka, publicyst i pierakładčyk Aleś Mikus, naviedaŭšy dniami Padźvińnie i pakupaŭšysia ŭ miascovych vadajomach, vyjšaŭ na rozdumy pra minuŭščynu i sučasnaść, jakimi padzialiŭsia ŭ fejsbuku.
«Kali pakupaŭsia ŭ Dźvinie-Daŭhavie ŭ Połacku źjaviłasia, a kali płavaŭ u Rasonskim voziery, uzmacnieła voś jakaja dumka.
Łatyšam lahčej być adzinymi jašče i tamu, što im dapamahaje mahutnaje daŭhaŭskaje ciačeńnie, bo pracinaje i «zabiraje z saboj» usiu Łatviju. U litoŭcaŭ taksama jość Nioman.
U nas tut nie tak. Na Padźvińni dumki płyvuć u adzin bok. Nioman viadzie pa-svojmu. Dniapro i Sož, tym bolš Prypiać (zusim mnie mała znajomaja) — pa-svojmu. U Pružanach Muchaviec, u Bieraści jon u Buh uciakaje, tam zusim mikrarehijon.
Dumajecca, my niedaaceńvajem rolu ciačeńniaŭ bujnych rek u (dez)intehracyi prastory.
Plamiony, vidać, aryjentavalisia na basiejny rek, nie? Nu, «kryvičy»-łathały i «radzimičy» pasožskija — dakładna tak.
Padumałasia pra kancept, viziju krainy jak (post)plemiannoha sajuza. A inakš što ich, takich roznanakiravanych ichnaj kalektyŭnaj dušoju, jadnaje? Pieraśpieŭvajučy Kanta: «h» frykatyŭnaje na jazyku i minskaja pałka nad hałavoj?»
Ciapier čytajuć
Pamiatajecie Taćcianu Zareckuju, jakaja sa skandałam zvalniałasia z Kabinieta Cichanoŭskaj? Jaje abvinavačvajuć u Estonii ŭ machlarstvie, aryštavali 1,8 młn jeŭra na jaje rachunkach14
Kamientary
Ljecca Nioman pamiž horaŭ,
Śvietły, čysty, jak z rasy,
Nakapaŭ jon jam i noraŭ,
Honić vodu praź lasy.
Hoj ty, Nioman, naša reka!
Poiš ty i kormiš nas,
Biednu čajku čałavieka
Ty z saboj nasiŭ nie raz.
A viasnoju na prastory
Dub stary siardzita hnaŭ
I nasiŭ ty kryhaŭ hory,
Łuh i pole zataplaŭ;
Raźlivaŭsia pa rakitach
I zajmaŭ i les, i haj...
Daŭhaviazy płyt za płytam
U daloki nios ty kraj.
Kolki raz rybacki čovien
Na hrudziach tvaich hulaŭ!..
Hoj ty, Nioman, bystry Nioman,
Kolki dum ty mnie nahnaŭ!
Čuŭ ty smutak horkaj doli
Svajho syna-mužyka,
Čuŭ nie raz u čystym poli
Płač i ślozy biedaka.
Ŭ cichi viečar nad taboju
Dudka płakała nie raz,
I kaciłasia ślazoju
Pieśnia ŭ rańni letni čas.
A na bierazie pad dubam,
Ŭ nočku ciomnuju, rybak
Spaŭ nie raz pad mokrym łubam,
Hnuŭsia z choładu, biadak.
A u buru viecier kvietku
Da hrudziej tvaich schilaŭ,
I ŭ tabie kasiec uletku
Pot kryvavy abmyvaŭ.
Nad taboju miesiac kruhły
Ŭ jasnym niebie cicha płyŭ,
I z taboj vysoki, smuhły
Les cichutka havaryŭ.
Pierarezaŭ kraj ty rodny
Biełarusa-mužyka...
O, naš čysty, naš svabodny
Nioman, bystraja raka!
Ty ciačeš daloka, znaju,
Ŭ ziamlu Litvy i niamcoŭ...
Raskažy ž čužomu kraju
Pra žyćcio tvaich synoŭ!..