Jarasłaŭ Piasiecki: «Miarkuju, za teraktam staić bolšaje zło, čym hetyja dvoje»

Dźviery ŭ kvateru adčyniła, jak ja zrazumieŭ adrazu, mama Jarasłava. Unutry mianie sustreŭ ścipła ŭśmiešlivy čałaviek. Na kuchni-haścioŭni za harbataj i cukierkami jon ščyra imknuŭsia adkazać na ŭsie pytańni, jakija pryjemnymi nijak być nie mahli.

- Jarasłaŭ, raskažy trochi ab sabie, jakim było tvajo žyćcio da teraktu?

-- Ja mahu pa-biełarusku razmaŭlać.

– Vydatna. Davaj pa-biełarusku.

-- Naradziŭsia i vyras u Minsku.

Skončyŭ chimičny fakultet BDU, pajechaŭ u Mahiloŭ pracavać inžynieram-technołaham centralnaj daśledčaj łabaratoryi «Mahileŭchimvałakno». Zachaciełasia samastojnaści, śviet pahladzieć

– Čamu viarnuŭsia ŭ Minsk?

– Bo budavałasia hetaja kvatera. Siamja atrymoŭvała ilhotny kredyt, bank pastaviŭ umovu, mnie treba było tut prapisacca.

Viarnuŭsia za hod da terakta.

– Uzhadaj, kali łaska, toj dzień teraktu 11 krasavika 2011 hoda. Jak jon prajšoŭ dla ciabie?

– Zvyčajny paniadziełak. Pryjšoŭ na pracu na 8.30.

Damoviŭsia sa svajoj dziaŭčynaj sustrecca viečaram. Sustreču pryznačyli na stancyi mietro «Kastryčnickaja».

A piataj hadzinie skončyŭ pracu. Sieŭ u mietro na stancyi «Mahiloŭskaja», nadzieŭ słuchaŭki.

Sustrecca my pavinny byli ŭ šeść hadzin, ja pryjechaŭ raniej, tamu sieŭ čakać na «Kastryčnickaj» na łavu. Zdajecca, zaŭsiody tam siadaŭ…

– Što pamiataješ z momantu vybuchu?

– Ja siadzieŭ tvaram da płatformy. Raptam u vušach – dzyńk!

Kali paśla straty prytomnaści pryjšoŭ u siabie, pabačyŭ dym, śviatła amal nie było.

Vyrašyŭ lažać, klikać na dapamohu. Kryčaŭ: «Na pomoŝ! Ludi, na pomoŝ!».

– Ty adčuvaŭ bol?

– Nie. I paźniej nie adčuvaŭ.

– Inšyja kryčali?

– Nie viedaju. U mianie była baratraŭma – ničoha nie čuŭ.

Słych tolki niadaŭna adnaviŭsia. Miesiac tamu maci jašče razmaŭlała sa mnoju hučna.

…Kryčaŭ 2-3 chviliny, moža 5. Narešcie, mianie padabrali.

– Chto?

– Ja bačyŭ tolki stol. Bačyŭ tolki, jak stol mianiajecca, zrazumieŭ, što mianie vynosiać.

– U nastupny raz pryjšoŭ u siabie paśla apieracyi?

– Značna paźniej paśla apieracyi. U balnicy chutkaj miedycynskaj dapamohi mianie na vosiem dzion pahruzili ŭ chimičnuju komu, kab ja nie adčuvaŭ bolu. Paśla važna było zrazumieć, dzie realnaść – mnie praciahvali niešta kapać.

Dvoje sutak u mianie była tempieratura ŭ 40 hradusaŭ, ja byŭ na miažy.

Pabačyŭ maju Taniu. Paźniej, kali my ź joj razmaŭlali, jana skazała, što hetaj sustrečy ŭ realnaści nie było…

Kali mianie kančatkova vyvieli z komy, to na nastupny dzień znoŭ pakłali pad narkoz i na apieracyju.

– Kolki apieracyj ty ŭsiaho pieražyŭ?

– Adrazu paśla teraktu mnie amputavali dźvie nahi da kalenaŭ. Paśla ŭkaracili levuju: amputavali kalena.

Usiaho ŭ krasaviku ŭ mianie było 9 apieracyj: 11, 13, 15, 18, 20, 22, 25, 29 i 30 čysła. Zatym jašče adna była 10 červienia.

– Kali nastupiŭ toj momant, kali ty całkam uśviadomiŭ, što nie maješ abiedźviuch noh?

– Ja zrazumieŭ heta jašče ŭ mietro. Nijakaha ździŭleńnia i strachu nie adčuvaŭ.

Mnie było papiaredžańnie, što noh u mianie nie budzie. Zadoŭha da terakta, letam. Nie pamiataju, ci to prymroiŭ, ci to ŭbačyŭ u śnie: lažu na łožku i mnie adpilvajuć nohi z hetym łožkam.

…Tolki ja dumaŭ, što heta adbudziecca pa-inšamu: u avaryi, naprykład. A tut terakt.

Daktary dumali, što Jarasłaŭ nie viedaje, što ŭ jaho niama noh. Kali jaho vyvodzili z komy, jany mnie skazali: my jamu jašče ničoha nie paviedamili. Jany dumali, što pakolki Jarasłaŭ narmalna vyhladaje, to jon nie ŭ adekvacie, nie ŭsprymaje situacyju. A jon usio viedaŭ. [Kaža Natalla Paŭłaŭna Bukač, maci Jarasłava Piasieckaha.]

– Kaho ŭ realnaści ty pabačyŭ ź blizkich pieršym paśla terakta?

– Baćku.

– I što ty jamu skazaŭ?

– A ja nie moh razmaŭlać. U mianie byŭ apiok lehkich, mnie zrabili trachieatamiju – ustavili ŭ trachieju trubku. Pisać taksama nie było čym – mieŭ apiok ruk. Vačyma tolki mirhaŭ, kali treba było adkazać «tak».

Trubku dastali z trachiei praz dva tydni, tady zmoh zahavaryć.

– Što za hety hod dla ciabie było samym ciažkim?

– Samym ciažkim było lažać u hipsie (śmiajecca). Jon ciahnuŭsia ad hrudziej až da samych noh. Vialiki, ciažki, ja nie moh pavarušycca, sahnucca. Pavaročvali na bok mianie inšyja.

– A ŭ maralna-psichałahičnym płanie?

– Dni hlukaŭ, kali ja nie viedaŭ dzie ja, dzie realnaść, dzie astatnija ludzi. Kali pryjšoŭ u siabie i zrazumieŭ dakładna – voś heta ja, voś heta daktary, voś mianie lečać – stała našmat lahčej.

– Amputavanyja nohi adčuvaŭ?

– I zaraz jość takoje. Daktary skazali, što heta nazaŭždy.

Ja adčuvaju, što jany jość, balać, češucca. Byvaje adčuvańnie, što paśla taho, jak ty doŭha pasiadzieŭ, naha zaniamieła, kolecca.

– Jak ty siabie adčuvaŭ, kali ciabie naviedvali znajomyja? Im ža, vidać, taksama ciažka było ciabie ŭ takim stanie bačyć.

– Dy ja radasny byŭ. Prychodzili kalehi pa pracy, adkakurśniki, siamiejniki. Sapraŭdy, jany byli mocna ŭražanyja. Ale niahledziačy na svojeasablivuju abstanoŭku, ich byccam by prymahničvali, razmovy ciahnulisia i ciahnulisia. Kali ŭžo ŭ mianie padymałasia tempieratura, davała pra siabie znać rana, to my sustreču skančali.

Ludzi syšli, ja hladžu na Jarasłava, a jon užo ŭvieś spacieŭ, źniamohsia. Chacia pierad hetym maŭčaŭ, nijakaha znaku nie padavaŭ, što jamu ciažka razmaŭlać. [Kaža Natalla Bukač, maci Jarasłava Piasieckaha.]

– Sačyŭ za pracesam nad Kanavałavym i Kavalovym?

– Nie, mnie heta było niepryjemna. I na sudzie ja nie vystupaŭ. Scapali kahości, pačali sudzić… Chaj raźbirajucca.

– Jarasłaŭ, ty sam chimik. Vieryš, što Kanavałaŭ moh sam zrabić takuju bombu?

– Bombu moh zrabić chto zaŭhodna.

– Jak ličyš, čamu Kanavałaŭ admoviŭsia pisać prašeńnie ab pamiłavańni?

– Heta jaho asabistyja spravy.

Mnie hety čałaviek niezrazumieły, jak i sam praces.

Kali sprava dajšła da taho, kab vynieści śmiarotnuju karu hetym abaim, ja i maci padpisali ŭ internecie pietycyju za admienu śmiarotnaha pakarańnia.

– Čamu ty padpisaŭ hetuju pietycyju?

– Ja dumaju, što heta zanadta małyja małakasosy, kab učynić takoje.

Dumaju, za teraktam staić bolš vialikaje zło, čym hetyja dvoje. Moža, da prykładu, im zapłacili: a zaniasi ž ty, chłopčyk, sumačku vuń tudy…

Pastaŭ kala mianie dakładna vinavataha – sam zadušyŭ by. A kali ŭźnikajuć sumnieńni… nie mahu skazać, što jany vinavatyja.

– Dzie była ŭ momant vybuchu tvaja dziaŭčyna?

– Jana, kali nakiroŭvałasia na sustreču sa mnoj, zatrymałasia: nie zmahła sieści ŭ pierapoŭnienuju elektryčku. Dziakuj bohu. Da «Kastryčnickaj» Tania pryjechała z płoščy Jakuba Kołasa pa viersie. Tam pabačyła scenu ŭratavańnia achviar. Jaje fatazdymak z zapłakanym tvaram paśla byŭ na sajcie Bi-bi-si.

– Tvaja traŭma źmianiła vašyja adnosiny?

– Nie. Usio jak było, tak i zastałosia.

– Z kim ty žyvieš?

– Ja, mama i brat. U nas dvuchpakajovaja kvatera z kuchniaj-haścioŭniaj.

– Na vulicu vybiraješsia?

– Samastojna nie.

Dom naš pad maje patreby absalutna nie prystasavany.

Kali brat doma, to moža mianie vykacić. My ź im jeździli na pieršy kantrolny zdymak, na Novy hod da siastry ŭ hości – u susiedni dom na 10-ty pavierch (uśmichajecca).

U płanie samaabsłuhoŭvańnia navučyŭsia mnie dapamahać. Pakul ja dačapaju, jon vakoł mianie prakacicca tudy-nazad. [Kaža Natalla Bukač, maci Jarasłava Piasieckaha.]

– Jaki ŭ ciabie zaraz rasparadak dnia?

– Jak pračynajusia, siadaju ŭ kresła (jaho daŭ «Čyrvony kryž»). Napačatku heta było majoj maraj – sieści ŭ kresła samastojna. Paśla hipsu nie moh navat sahnucca. Pieršy raz jak sieŭ u kresła, zładziŭ sabie ekskursiju pa kvatery (uśmichajecca). Bo jak hips byŭ, zaniasuć mianie, pakładuć na łožak – i ŭsio, lažu...

Ciapier pry najaŭnaści bieźlimitnaha internetu možna šmat čym zaniacca.

Kali Tania pierad pracaj prychodzić, rablu joj śniadanak.

– Što dalej u płanie zdaroŭja?

– Praź miesiac kantrolny zdymak. Zatym budu dumać pra pratezy. Nohi ŭ mianie narmalnyja, pad pratezy padyduć. Adzin pratez budzie tańniejšy, druhi daražejšy (śmiajecca – R.H.).

– Hrošy na ich jość?

– U druhoj pałovie žniŭnia ŭłady dali nam hrošy – heta była davoli značnaja suma. Toje, što narod sabraŭ, pieraličyli nam na rachunak, toje, što vydzieliŭ Minharvykankam – pakul u Minharvykankamie. Hetyja srodki pojduć na pratezy. Prychodzili z prateznaha zavoda, mierku źniali. Pra hrošy pytańnie jany nie padymali.

– Situacyja, ŭ jakuju ty trapiŭ, źmianiła ciabie?

– Drenna nie.

– A jak?

– Ja chacia b rasłabiŭsia, što na pracu iści nie treba (śmiajecca). Nie treba rana ŭstavać, kudyści piercisia. Praŭda, na vulicu nie trapić… Budzie ž viasna, leta.

– Jakaja ŭ ciabie zaraz meta?

– Stać na nohi i pajści na pracu. Chočacca, kab usio stała jak raniej.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0