«Двое ў швэдрах расійскага клуба прапанавалі мне за 500 іхніх рублёў спець гімн Расеі»

«Рускі вырываецца за мяжу ў нейкім ап’яненні — сэрца насцеж, язык развязаны, — прускі жандарм у Лаўцагене нам здаецца чалавекам, Кенігсберг — вольным горадам».

Прайшло амаль 200 год, але ж расейцаў сёння цяжка назваць ідэальнымі турыстамі. З тых ці іншых прычынаў іх лёгка пазнаюць у розных кутках свету.

Вядома, «мае манета і той бок, і гэты»: у Расеі жыве шмат інтэлігентных і прыемных людзей, якія самі не разумеюць сваіх землякоў кшталту тых, што крычаць: «Тагі-і-іл!» — у вядомай усім перадачы.

Нядаўна я наведаў хакейны матч: мінскае «Дынама» прымала адзін з наймацнейшых клюбаў КХЛ. Яшчэ да пачатку гульні я трапіў у сітуацыю, якая цалкам мяне шакавала.

Два аматары хакея ў швэдрах расійскага клуба прапанавалі мне за 500 іхніх рублёў спець гімн Расеі (маўляў, вы браты-беларусы ўсе ведаеце наш «Союз нерушимых.«). Хлопцы чакалі, што абарыген кінецца на іх купюру і трымалі напагатове сваю мабільную прыладу, каб зрабіць цікавы ролік. Я далікатна адмовіў і даў зразумець, што такія прапановы лепш рабіць на сваёй Радзіме.

У нашай краіне расейцы адчуваюць сябе найвальней.

Але ж як беларусы ставяцца да турыстаў з «краіны-суседкі»? Каб гэта высвятліць, «Наша Ніва» зладзіла невялічкае «апытаннечка».

— Вядома адрозніваюцца, мы больш еўрапейская краіна.

— Гістарычна склалася так, што мы павінны любіць такіх турыстаў. Правільна гэта ці не — не ведаю.

— Адрозненні ёсць, але невялікія. Мы амаль што аднолькавыя па менталітэце.

— Я большую частку жыцця пражыў у Віцебску. Туды прыязджае шмат расейцаў — граніца побач. Стаўлюся да іх вельмі добра, як да беларусаў.

— Я не люблю нахабства і «пантоў», таму не вельмі добра. Але ж сярод іх ёсць добрыя і прыемныя людзі.

— У мяне шмат знаёмых з Піцера, дык яны да нас падобныя: такія ж культурныя і сціплыя.

— Стаўлюся станоўча

— Іх тут апошні час зашмат. Асабліва ў казіно. Я, шчыра кажучы, больш турыстаў з Еўропы люблю пабачыць.

— Грошай шмат, а культуры няма.

— Пытанне з нагоды угодак паўстання? Не ведаю: моладзь прыемная, нічым ад нас не адрозніваюцца.

— Не вельмі добра: працую афіцыянткай у кавярні ў цэнтры. Шмат пакідаюць «на гарбату», але ж паводзяць сябе агідна.

Асабліва мне прыемна бачыць розных турыстаў на вуліцах Мінска. Усё адно: ці гэта французы каля праваслаўнай Катэдры, ці гэта расейцы каля Чырвонага касцёла. Але ж пры гэтым, хацелася каб усе памяталі пра залатое правіла турыста, якое 3 мая 2012 года нагадала ўпраўленне Дзяржаўтаінспекцыі МУС Беларусі ў сваім звароце да расейскіх кіроўцаў на нашых дарогах: «Адчувайце сябе як дома, але не забывайце, што вы ў гасцях».

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0