«Dom — samaje strašnaje miesca na ziamli, dzie dzicia tolki kryčyć, nie śpić i jeść». Maładyja mamy — pra źjaŭleńnie dziciaci
Zładzić mama-viečarynku ŭ adukacyjnym kłubie Global Child — ideja žonki šoŭmiena Arcioma Rybakina i maci niaŭrymślivaj Jevy madeli Volhi. Pakul maleńkimi «enierdžajzierami» zajmałasia niania, maładyja žančyny dzialilisia dośviedam maciarynstva.
Volha Rybakina (źleva) i Nadzieja.
Na pasiadziełki sabralisia amal 20 maładych mam. Chtości ciapier pracuje tolki mamaj, a chtości sprabuje spałučać lubimy zaniatak i maciarynstva.
«Vy, kali byli ciažarnymi, dumali, što budzie tak? Ja, kali naradziła Jevu, zrazumieła, što vypadaju sa śvietu, u jakim žyła, kali naležała sama sabie. Zdavałasia: i što, usio? A dzie praca, karjera?» — pytajecca Volha Rybakina.
«Ja doŭhi čas pracavała ŭ kłubach, u mianie było takoje nasyčanaje žyćcio! Kožny dzień mierapryjemstvy, tysiačy ludziej, mora znajomstvaŭ, varjackija viečarynki. I prosta ŭ adzin momant — dom i dzicia. Usio źmianiłasia całkam. Kaniečnie, možna było zdahadacca, što tak budzie, ale što nastolki — nie», — pryznajecca Volha, jakaja ciapier zajmajecca vypiečkaj kulinarnych šedeŭraŭ.
— Chto mnie dapamahaŭ, dyk heta siabroŭki, ź jakimi ja paznajomiłasia na fitnesie dla ciažarnych. Mnie padajecca, na toj momant tolki jany mianie i razumieli. Bolš nie razumieŭ nichto: ni muž, ni maci. Ščyra kažučy, u mianie jechaŭ dach. Ciapier u mianie ŭžo druhoje dzicia, takoha niama, ale ź pieršym ja chadziła i na raźvivajučyja zaniatki, i ŭ basiejn, i kudy zaŭhodna — tolki b nie siadzieć doma.
Mnie zdavałasia, što dom — samaje strašnaje miesca na ziamli, dzie dzicia tolki kryčyć, nie śpić i jeść. Usio, bolš jon ničoha nie robić, a ty, naturalna, naležyš tolki jamu. I vielmi kryŭdna, što inšyja mamy chavali heta, jany nie raskazvali, što budzie tak».
«Kali ja była ciažarnaja, čytała pasty insta-mam kštałtu «Ja nie viedaju, jak bieź jaho žyła», — dadaje Volha Rybakina. — Možacie mianie pamidorami zakidać, ale paśla načej biez snu, kali dryhajecca voka, hałava zasalenaja, adna cycka bolšaja za druhuju, mnie chočacca zapytacca: «Što? Nie viedaješ, jak žyła?» Ja sprabavała znajści padvoch, a potym zrazumieła: nijakaja mama nie raskazvaje, što heta składana. Usie pakazvajuć, što ŭsio mohuć i ŭsio paśpiavajuć».
«Ja šmat čytała i zrazumieła, što, kab žyć pa maich praviłach, treba vybudavać režym dziciaci. Majo žyćcio nie zakančvajecca, tamu što źjaviłasia dzicia. Jano prychodzić u siamju, a nie naadvarot», — kaža biznes-łedzi Darja.
— Ja zaŭsiody chacieła, kab ja spała z mužam, a dzicia — asobna. Chacieła, kab dzicia spała ŭsiu noč. I ŭ šeść miesiacaŭ my navučylisia spać, u siem — pierastali jeści ŭ piać ranicy».
«Ja Jevu pakłała pad bačok. Spała jana jak chacieła: hałava — na mnie, nohi — na mužu. U adroźnieńnie ad Dašy, ja zrabiła naadvarot: usio dla ciabie, darahaja. Śpi i ješ kolki chočaš i kali chočaš. Ale potym treba było zmahacca z tym, kab pierakłaści ŭ łožak, advučyć ad hrudziej», — pryhadvaje Volha Rybakina.
«Ja miarkuju, što kali maci śpić razam ź dziciom, pakul muž śpić u inšym pakoi, i ŭsim traim tak dobra, značyć, dobra, — praciahvaje dumku Darja. — Kali ž dobra tolki dziciaci, a im dvaim drenna, to heta ŭžo nie pravilna. U dziciaci niama prava razłučać darosłych. Baćki pavinny mieć mahčymaść pabyć udvaich, spać asobna. Tamu što sa ščaślivymi baćkami i dzieci ščaślivyja».
«Mnie kazali, što pieršyja paŭhoda dzicia tolki jeść i śpić, tamu ja budu ŭsio paśpiavać, — dadaje Volha. — Maja raŭła ŭvieś čas. Što ja mahu paśpiavać, kali jana ŭvieś čas kryčyć?!»
«A voś u Kaci dačka Daša siem miesiacaŭ spała ŭsiu noč», — zaŭvažaje Volha Rybakina.
«A voś paśla znajomstva maja spać pierastała!» — uśmichajecca Kaciaryna.
«Mabyć, Jeva skazała joj: «Daša, ty śpiš usiu noč? Tak nichto nie robić! Minimum čatyry razy prasypajsia, kab papić, papisać i prosta patusić», — śmiajecca Volha Rybakina.
«Usio jašče zaležyć ad mamy. Kacia ŭ nas jak arhanizatar pa žyćci, tak jana i Dašu vychoŭvaje, — uklučajecca Nadzieja, siastra Kaciaryny. — Pamiataju, try tydni Dašy było. Ja pryjšła, Kacia namarafiečanaja ŭsia, dzicia pryhoža spavitaje. Pytajusia: «Ty kudy?» Jana: «Vyrašyła ŭ kramu źjeździć». Ja ledźvie nie ŭpała. Jašče ad dośviedu mnohaje zaležyć.
Ź pieršym dziciem zaŭsiody ciažej. Baišsia, mnohaje nie razumieješ. Majmu dziciaci było try tydni, i jon, bač ty, nie tak dychaŭ nosikam! Jon u mianie zanadta «chrukaŭ». Ja padniała na vušy ŭvieś Minsk, my prakansultavalisia va ŭsich otałarynhołahaŭ. Ciapier ja b navat nie źviarnuła ŭvahu na heta. Sapić, nu i što? Hałoŭnaje, što śpić».
«A ŭjavicie, što ŭ mamy-pierfiekcyjanistki naradžajecca niepryhožaje dzicia…» — padkidvaje chtości temu dla abmierkavańnia.
«Dy nie byvaje niepryhožych dziaciej! — zapeŭnivaje Nadzieja. — Heta zboku moža tak padavacca, a dla maci dzicia zaŭsiody budzie pryhožym».
«Kali mnie prynieśli dačku, ja padumała: «Heta maja?!» — pryhadvaje Volha. — Čyrvonaja, byccam by ŭ niejkich pryščach. U nas fotasiesija praź siem dzion, ja telefanuju fatohrafu i kažu: «14 dzion minimum! Heta ŭsio treba prybrać!»
«Pamiataju, pajšła da Jevy. Pa ściency dabrałasia tudy, dzie lažać dzieci. Adkryvaju praścinu, hladžu, a ŭ jaje jazyk vysunuty. Pytajusia: «Heta patałohija ci heta narmalna?» Mnie adkazvajuć: «Mamaša, vy čaho?» Kažu: «Nu, hladzicie: bieź jazyka, bieź jazyka, bieź jazyka, a ŭ mianie ź jazykom». Ciapier, kaniečnie, heta ŭsio tłumačycca, bo ŭ taty Jevy doŭhi jazyk u pramym sensie słova, — uśmichajecca Volha Rybakina. — Prosta mnie zdavałasia, što zaraz mnie pryniasuć majo dzicia jak z karcinki, dzie jano lažyć takoje ŭsio pryhožaje, uśmichajecca i ŭžo hatovaje skazać: «Mama, pryvitańnie! Ja tak ciabie čakała».
Praz hadzinku pasiadziełki płaŭna pieramiaścilisia ŭ susiedni pakoj, dzie za kubačkam harbaty žančyny praciahvali hutaryć pra dziaciej, pra baćkoŭ, pra mužoŭ dy pra svajo, žanočaje.
Kamientary