Tvory laŭreataŭ Konkursu maładych litarataraŭ imia Natalli Arsieńnievaj

***

Anatol IVAŠČANKA

* * *

viasnoj usiudy znachodžu

zhublenyja radki

słovy

litary

jakich nie zaŭvažaŭ pad śnieham

* * *

nakładajucca novyja imiony

zapisvajucca novyja nazovy

słoj za słojem

paŭźvierch starych…

my palimpsesty

i chto ciapier skaža

kali była taja tabula rasa

Volha KALENIK

Ź vilenskich mrojaŭ

labirynt nie viartaje recha

na kryžach pavisaje nieba

ŭ im piatla

dla huzika sonca

niezašpilenaja prastora

raździmajecca

chvalaj dachaŭ

tak raskoliny ŭ cehle dvaroŭ

za bliskučy fasad

molacca

Hleb ŁABADZIENKA

* * *

I karovy byvajuć z kryłami —

Adna na miljon.

Dzieŭki ŭsie zdajucca miłymi,

Dy na ŭsich nia chopić dzion.

Žmieniu času nie schavaješ ty

Sabie ŭ štany.

A zdarajecca, bjucca braty

I biez vajny.

Durań viedaje — lepiej ź siłami,

Čymś biaź sił.

I karovy byvajuć z kryłami,

I anioły byvajuć biaz krył.

* * *

Nočču ja

Ličyŭ zory.

Ich užo bolš,

Čym było ŭčora,

Kali pad niebam ja spaŭ.

Ale jašče pokul mała,

Kab padličyć słovy,

Što ja tabie nie skazaŭ

I što ty mnie

Nie skazała.

Ja hatovy.

Kaciaryna MARHOL

* * *

…hej, pračnisia!

Siońnia ja žvavaja!

Siońnia ja bolej, čym prosta

Małočnaje vypareńnie…

Siońnia na flejcie — ja!

U pierachodach — ja!

Z vačyma pakryŭdžanaha vaŭčaniaci — ja!

Šukaju ciabie na haračym popiele...

Hej, pračnisia!

* * *

Sercaŭ niama

Sercaŭ

Sercaŭ

Sercy źbiehli na pierapynki

Kryłcy vulic

Niabiosaŭ dźviercy

Balučyja stremki ŭ skroniach budynkaŭ…

Valžyna MORT

* * *

Na ŭsim čym mahła ja vuzły zaviazała

Biez vuzła tolki šyja maja i samota

Ptuški suročyli nieba i nieba lizała

Pierje abłokaŭ da biełaj ikoty

Znoŭ paprusia z taboj nie lubić svaje słovy

Svaje dumki praciahvać u ihołčyna vuška

Z punktu A ŭ punkt B nie idzie ni chalery

Uśmichajsia adnak — raptam vylecić ptuška

Byccam by karabli ź ciomnaj havani

Ruki vychodziać z kišeniaŭ

I pravodziać praces pahašeńnia sustreč

Kanvertacyju dumak

Ja šukaju halinu

Mnie vuzieł viazać jość patreba

Mabyć

Ja skinu ciabie ź dziaviataha nieba

A ja skinu ciabie z vośmaha nieba

A ja skinu ciabie ź siomaha nieba

Skidaj…

Siarhiej PRYŁUCKI

Randevu z krajavidam

Ad ranku, kali na Mickieviča

listota, pavolna i vielična,

niby samahubca z dachu ci

komina, padaje ŭniz,

vižuju, jak ludzi z torbami,

dvuchhorbyja i adnahorbyja,

napružana kročać natoŭpami

ŭ rabočy svoj paradyz.

Mima samotnych narykaŭ,

śviatłaforaŭ, śmietnic, lichtarykaŭ

na svaje hihanckija fabryki

niaviedama dla čaho.

Nie chapaje im, bač, arhaniki.

Nasalili im, bač, bataniki.

Usio karcić pabačyć Saloniki,

Rym, Paryž i viaršyni hor.

Choć nia viedajuć ni arabskaje,

ni japonskaje, ni hišpanskaje,

ni anhielskaje, ni niamieckaje.

Tolki «money» i «fuck».

Vydumlajuć jakijaś kanstrukcyi,

vyrablajuć u łožkach frykcyi,

pieściać kompleksy i ambicyi,

pierabłytaŭšy «hust» i «smak».

Niechta zvykła kapaje harody,

rościć dzietak niaznanaj parody,

maciarycca na ŭładu j bahoŭ dy

zadumienna češa pupok.

«Pieraspała ź Illom u ambary».

«Dzie vy brali krupu?» — «Na bazary».

«Kažuć, chutka tut buduć tatary».

Miestačkova-sialanski łubok.

Ja ž ad vieraśnia i da vieraśnia

bieskłapotna błukaju pa bierazie,

paziraju ŭ vadu, kudy ŭlezieš dy

j nia vylezieš bolš.

Na abodvuch bulvarach prastornych,

u dvaroch pastarełych i chvorych,

dzie ŭsie drevy pryniali postryh,

ty jak voš.

Naziraješ, biazdušny patrycyj,

jak naŭkoła łajno iskrycca.

I matyŭ źniadkul biarecca,

jak u złodzieja nož.

Vika TRENAS

Ruch času

Apošnija chviliny ściakajuć pa maich skroniach.

Upieršyniu adčuvaju, jak ruch vałodaje časam.

Vieršavanaja rža panuje ŭ srebnych mrojach.

Mianie zrazumieć składana.

Zastańsia sa mnoju sam-nasam.

Mahčyma, bol dadaść mocy tvaim dystrafičnym kryłam.

Ščyrym pafihizmam prasiaknutaja ironija

Vymušaje moj fatazdymak pakryvacca sumam i pyłam.

Apošnija chviliny ściakajuć pa maich skroniach.

Padańnie

U pryhožaj krainie, stvoranaj z pyłu ibrudu,

Dzie, jak kažuć padańni, sychodzicca klinam naš śviet,

Nie byvaje nikoli ni śviataŭ, ni kazačnych cudaŭ,

Ale dziva — tam kožny žabrak i tam kožny paet.

Vieršy palać, jak vosieńniu liście, popieł robić imhnieńnie,

A ź imhnieńniaŭ raźjušany viecier składaje hady.

Praz stahodździ błukajuć paetaŭ ledź bačnyja cieni.

Słovy liściem barvovym na ziamli pakidajuć ślady.

Alaksiej ČUBAT

* * *

Chrusnuła;

Pad ciažkuju stolu padešvy

Patrapiŭ;

Jon bieh, šarhacieŭ pa asfalcie,

Jon byŭ basanož,

Spadziavaŭsia na dobry pohlad,

Chacia b na maŭčańnie;

Pažoŭkły klanovy listok.

Zakachanyja ŭ śnieh

Jany lubiać hulać pa hurbach

I pravalvacca pa pojas,

Vyciahvać adno adnaho,

Śmiajacca chałodnym pavietram,

Kidać kamiakami śniehu.

Jany zakachanyja ŭ śnieh.

Julija ŠASTAK

* * *

Zorki lichtaroŭ.

Viečaram horad dumaje,

Što jon — nieba.

* * *

Chaj budzie ŭzbrojeny lirnik liraju,

Adnoju liraju i tolki liraju,

Chaj voj nikoli nia ŭbačyć śmierci,

Chaj bolš nikoli nia płačuć dzieci,

Chaj nad ziamloju majoju mirnaju

Uzydzie sonca,

i Boh — u śviecie…

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0