Darahija siabry!
U №11 pavažanaha mnoj časopisu «Dziejasłoŭ» nadrukavany pierakład častki maich uspaminaŭ, uziatych z knihi «Niehasnuŝije zarieva», — «Što było, toje — było». Pračytaŭšy jaho, ja znajšoŭ surjoznuju nahodu dla sumu.
Chutčej za ŭsio, heta nieachajnaść pierakładčyka. U mianie ŭ knizie na s.271 nadrukavana: Adamovič «iskrieńnie połahał, čto Ejdielman niekotorym obrazom «sprovocirovał» jeho (Astaf́jeva) na riezkije i nie vsiehda produmannyje otviety. Zapomniłoś: «Iniercija russkoho kriesťjanskoho myšlenija… atavizm… Niet, nie złobnoje ubieždienije, kak u ohołtiełoho Biełova . Druhoje…».
U publikacyi ž na s.170 čytaju: «Zapomniłasia: «Inercyja rasiejskaha sialanskaha myśleńnia… atavizm… Nie, nia złosnaje pierakanańnie, jak u apantanaha Biarozkina. Inšaje…».
Boh moj, adkul heta? Prykraja pamyłka, jakaja pieratvaraje Ryhora Sałamonaviča ŭ… antysemita, jakaja prypisvaje Alesiu Adamoviču acenki, niejmaviernyja ŭ jaho vusnach, jakaja vystaŭlaje ŭ niepryvabnym śviatle mianie, što nibyta pryhadvaje ich! Uvažlivyja čytačy, niesumnienna, zaŭvažać heta i buduć niamała ździŭlenyja. Tym bolš što ŭsie inšyja maje ŭspaminy pra R. Biarozkina, nadrukavanyja nižej, nosiać zusim inšy — siabroŭski i pavažlivy — charaktar.
Spadziajusia, što hety list nia tolki vypravić niedaravalnuju pamyłku, ale i pastavić usio na svaje miescy.
Alaksandar Drakachrust
Ciapier čytajuć
Na svoj dzień naradžeńnia Zialenski z Naŭrockim, Naŭsiedam i Cichanoŭskaj u Vilni ŭšanuje pamiać Kastusia Kalinoŭskaha2
Kamientary