Галоўрэд «Прэсбола»: Як цяпер ісці на футбол, калі ля турнікетаў можаш сустрэцца з прадстаўнікамі тых самых структур
Галоўны рэдактар «Прессбола» Дзмітрый Герчыкаў у газетнай матэрыяле не можа ўявіць, як вязні Акрэсціна ў далейшым змогуць хадзіць на футбольныя матчы.
«Увечары аўторка наймацнейшая футбольная каманда краіны дэбютуе ў Лізе чэмпіёнаў. З набліжэннем знакавай падзеі замежныя калегі, не знаёмыя з нашымі рэаліямі, усё часцей адпраўлялі пытанні: «Як думаеш, што Брэсту свеціць? «Дынама» выступае так сабе. Што цябе перад стартам турбуе больш за ўсё?»
Што ж, турбуе і праўда многае. Напрыклад, як цяпер адцягнуцца на футбол медыкам сталіцы, што працуюць трое сутак без перапынку? Бо да іх у бальніцы пастаянна прывозяць людзей, якія пацярпелі ад беспрэцэдэнтнай агрэсіі з боку сілавікоў падчас мірных пратэстаў і пасля знаходжання ў ЦІПах. Многія хірургі, анестэзіёлагі, медсёстры прызнаюцца: нават у страшных снах не маглі ўявіць сабе, з чым сутыкнуцца падчас тыдня — і з чым цяпер жыць да канца дзён.
Турбуе, што Ліга чэмпіёнаў ніколі не будзе больш цікавая тым, хто зведаў знутры асаблівасці пенітэнцыярных устаноў на Акрэсціна, у Жодзіна, Баранавічах, Слуцку. Іх ніколі больш не зацягнуць на стадыён нават пераводам на асабісты рахунак гадавога бюджэту Беларусі. Бо ля турнікетаў каля арэн яны могуць сутыкнуцца (ды што там, напэўна сутыкнуцца) з прадстаўнікамі тых структур, якія нават на ўзроўні падсвядомасці з гэтага часу і надалей будуць выклікаць у любога адэкватнага чалавека жывёльны страх. Ўсёдазволенасць, хамства, пыху, калянасць, а часам і жорсткасць - з гэтым аматары футбола часцяком сутыкаліся і ў мінулым, выстойваючы доўгія чэргі перад надглядаа і пасля праходу праз металашукальнікі. Зараз жа позіркам трэба будзе сустракацца не толькі з мірным сапраўдным, але і «пратэстным» мінулым. Мінулым, якое наведвальнікам арэны хацелася б выкрасліць з памяці …
Мяне турбуе, як далей жыць дзецям, чыіх бацькоў зацягваюць ад малых проста ў гандлёвых цэнтрах, на паркоўках мол і з «шкельцаў» кафэ. Бо дапамога прафесіяналаў не гарантуе аднаўлення псіхікі дзіцяці нават праз некалькі гадоў. Як патлумачыць ім, што хапаюць маму і тату за ногі, калі тыя проста выходзяць у прыбіральню ці на кухню, што ніякай пагрозы няма — і больш ніхто іх не разлучыць? Як распавесці, што адбылося ў тыя некалькі сутак, калі бабулі, дзядулі, цёткі, дзядзькі і проста неабыякавыя суседзі абрывалі тэлефоны РУУС у спробах знайсці блізкіх - і бяссільна плакалі каля трубак?
Як іх пераканаць, што «прабачэнні за дзеянні супрацоўнікаў» і «праверкі па ўсіх выпадкаў перавышэння паўнамоцтваў» - гэта дастатковы набор дзеянняў, каб вярнуць сонечнае кола і неба вакол над галовамі хлапчукоў і дзяўчынак? » - напісаў Герчыкаў.
Каментары