Rasijski fantast Siarhiej Łukjanienka vykazaŭsia ŭ svaim «Žyvym Žurnale» nakont padziejaŭ va Ukrainie:
«… Nu i dla ŭkrainskich piśmieńnikaŭ-fantastaŭ. Dla niekatorych — i jany vydatna viedajuć, da kaho mienavita ja źviartajusia …
Słaŭcie bajcoŭ majdana i nasicie im piražki, prydurki.
Ale kali choć adna ź piśmieńnickich «pierson», što słavili majdan i majdanutych, jakija pry tym pišuć pa-rusku i drukujucca ŭ Rasii, zachoča źjavicca na rasijskich kanvientach — ja budu suprać. Zachoča publikavacca ŭ Rasii — prykładu ŭsie siły, kab pieraškodzić.
Budźcie paśladoŭnymi, miarzotniki! Ja z hetaha času va Ukrainu nie jezdžu, va ŭkrainskich kanvientach nie ŭdzielničaju, pierakładać svaje knihi na ŭkrainskuju zabaraniaju.
Rekamienduju i vam prytrymlivacca taho ž praviła. Dobra?»
Dla «narmalnych ŭkraincaŭ» jon dadaŭ:
«Nie možacie, nie chočacie, baiciesia supraćstajać fašysckaj poskudzi — źjazdžajcie. U Rasiju, u Biełarusiju. My vam nie čužyja, a vy nam rodnyja.
Ukraina ž ad siońnia — praklataja ziamla, jakaja budzie try pakaleńni zbyvać svaju podłaść i bajaźlivaść.
Vialikaja hutarka ź Lesiaj Rudnik pra seksizm, muža-reślera, zarobak doktarki navuk u Šviecyi, apazicyju i pamyłku Jeŭrasajuza19
Kamientary