Dziadźka rasijskaha sałdata, jakomu na Danbasie adarvała nahu: «Ukraincy nadzvyčaj razumna vajujuć»

Jak vajujuć u Ukrainie rasijskija desantniki. Śviedčańni rodnych Mikałaja Kazłova, jaki straciŭ nahu pad Maryupalem.

Pavialičyć

Na vučeńni 31-ja asobnaja hvardziejskaja desantna-šturmavaja bryhada rušyła 3 žniŭnia. Vajskoŭcam skazali, što z Uljanaŭska (miesca baziravańnia) jany pajeduć hruzavikami na palihon Čebarkul (Čelabinskaja vobłaść). Kantraktnik Mikałaj Kazłoŭ vyras u Aziornym pad Čelabinskam, tamu aziraŭsia pa bakach, ale znajomych Uralskich hor usio nie było. Uzdoŭž darohi razharnuŭsia step. Chutka ŭsie zrazumieli: viazuć va Ukrainu.

— Ich taksama ŭ Krym, chutčej za ŭsio, adpraŭlali: pierakidvajuć nibyta na vučeńni — i ŭsio, ty ŭžo ŭ Sievastopali, dobry dzień. Zahad na kamandziroŭku aformleny, admovicca nielha. Sistema arhanizavana tak, što baćki-kamandziry viedajuć, što rabić, a ŭ sałdataŭ nie pytajucca, — kaža dziadźka Mikałaja Siarhiej Kazłoŭ. — Ja Kolku spytaŭ: ty padpisvaŭ jakija-niebudź papiery? Jon skazaŭ: «Kali treba było, za mianie ŭžo ŭsio padpisali».

Pavodle źviestak vajskovaha kamisaryjata Aziorskaha, 21-hadovy Mikałaj Kazłoŭ, aŭtamiechanik pa śpiecyjalnaści, da červienia 2013 prachodziŭ terminovuju vajskovuju słužbu ŭ vajskovaj čaści 73612 31-j asobnaj desantna-šturmavoj bryhady, z 1 žnivień 2013 słužyŭ tam ža pa kantrakcie.

Pavialičyć

Pieršym bajavym zadańniem Mikałaja staŭ Krym. Miarkujučy pa fatahrafijach, jakija baćka desantnika vykłaŭ na svajoj staroncy Ukantakcie, spačatku Kola (pa farmuloŭcy baćki) «achoŭvaŭ novy ŭrad u formie maładych, nieapaznanych i vietlivych ludziej u vajskovaj formie, a potym u bierkutaŭskaj formie». Ciapier fatahrafija Koli va ŭkrainskaj milicejskaj formie šyroka razyšłasia pa internecie. Mnohija vykazali zdahadku, što rasijskija desantniki pad vyhladam «Bierkuta» ŭdzielničali ŭ razhonie Majdanu ŭ lutym. Siarhiej upeŭnieny, što fota było zroblena ŭ kalidory Viarchoŭnaha savieta, jaki Mikałaj, vierahodna, pad vyhladam «bierkutaŭca» i achoŭvaŭ: «Moładź durnaja, usiudy fotki vykładvaje: z Ukrainy, z Kryma… Fotak z Kijeva nichto nie bačyŭ. Napeŭna, našych tam nie było. I potym, Kola — śpiecyjalist pa antydyviersijnaj baraćbie, ich pałkaj razmachvać nie vučyli».

Ź miedalom «Za viartańnie Kryma» Kola viarnuŭsia va Uljanaŭsk. Ažaniŭsia. I ŭ žniŭni apynuŭsia va Ukrainie.

Pavialičyć

Vajavaŭ Mikałaj tydni dva. Zhodna z bajavym zadańniem (jak jon patłumačyŭ svajmu stryječnamu bratu Dźmitryju) dušyŭ artyleryjskija kropki praciŭnika.

— Kola kaža: ukraincy vielmi razumna i chitra vajujuć, — raspaviadaje Siarhiej. — Artyleryja nadziva dakładnaja. Koleŭ atrad trapiŭ u zasadu na žyŭca. Spačatku ŭkraincy ŭziali ŭ ich dvaich pałonnych, 24 žniŭnia našy pajšli ich adbivać — voś ich i abstralali.

Jak raspaviadaŭ Kazłoŭ dziadźku, stralali ź niejkaj braniabojnaj pryłady. Pieršym ža strełam Kolu adarvała nahu.

— Usie dumali, jon dvuchsoty (trup — Red.), — kaža Siarhiej Kazłoŭ. — Niechta z sałdat paśpieŭ adciahnuć jaho ź linii ahniu. Kola sam zmoh nakłaści žhut na toje, što zastałosia ad nahi, spynić kroŭ, ukałoć leki…

Dalej Kolu dvoje sutak — z sepsisam, u śpiakotu, ź vialikaj strataj kryvi — vieźli da miažy. U rastoŭskim vajennym špitali (pa słovach Koli, pierapoŭnienym paranienymi) zrabili apieracyju i adpravili ŭ Maskvu.

Dadomu desantnik patelefanavaŭ užo z Centralnaha vajennaha kliničnaha špitala imia Višnieŭskaha — kamandavańnie zrabić heta nie paličyła patrebnym, i Kola prosta ŭziaŭ u kahości mabilny telefon. «Nazvaŭ tolki špital, a ŭ taho kuča adździaleńniaŭ pa ŭsim Padmaskoŭi. Dobra, ja ŭ Maskvie žyvu. Pačaŭ šukać, padniaŭ znajomych, ledź znajšoŭ», — raspaviadaje Siarhiej.

Pa prahnozach lekaraŭ, Mikałaj praviadzie ŭ špitali jašče čatyry miesiacy. Zhodna z aficyjnymi ličbami vajenna-strachavoj kampanii, vajskoŭcy, tyja, što zastalisia invalidami pieršaj hrupy, atrymlivajuć 1,5 miljona rubloŭ. «Heta prykładna niamieckaja dapamoha pa biespracoŭi za 15 miesiacaŭ, — padličvaje Siarhiej. — Ci nie taja suma, ź jakoj varta z maładości zastavacca invalidam». Pry tym pa razmovach ź plamieńnikam Siarhiej nie zaŭvažyŭ, kab toj cikaviŭsia padziejami va Ukrainie i išoŭ vajavać za svaje pohlady:

— Jakaja palityka, 20 hadoŭ… Desantna-šturmavaja bryhada — heta elita, heta śpiecnaz, — kaža Siarhiej Kazłoŭ. — Tam vydatna, jość dobraja pierśpiektyva trapić u miratvorčyja vojski AAN, śviet pabačyć. Za hetym Kolka tudy i išoŭ. Im, viadoma, skormlivajuć: «Suśvietny impieryjalizm akružaje nas z usich bakoŭ», — heta zasvojvajecca na niejkim uzroŭni. Ale na vajnu jon nie chacieŭ. Prosta pryvieźli — i ŭsio. Zahad.

Dzie mienavita plamieńnik byŭ paranieny, Siarhiej nie viedaje. Kola raspaviadaŭ tolki, što desantnikaŭ va Ukrainie adpravili na šturm. Miarkujučy pa zvodkach navin, heta byŭ Maryupal.

— Kola kaža: «Tam kvitok u adzin kaniec». Zachodziać paŭbataljona abo paŭroty — nazad nie viartajucca. Iduć tanki, iduć BTRy — nie viartajucca. Nazad vyvoziać tolki trupy i paranienych. Kaža: usia technika, jakaja zachodzić va Ukrainu, zapraŭlenaja na šlach u adzin bok. Bienzinu ŭ samoj Ukrainie im nie znajści. Atrymlivajecca, jany nie raźličvajuć iści nazad?..

Mabyć, kab vykonvać režym radyjomaŭčańnia, u bryhadzie Mikałaja adabrali telefony i lubyja srodki suviazi. Desantnik raspaviadaŭ Dźmitryju (stryječnamu bratu), što niekalki razoŭ ich atrad bačyŭ inšych ludziej u kamuflažy, adkryvaŭ ahoń — i potym razumieŭ, što heta svaje. «Straty ŭ ich i ad siabroŭskaha ahniu».

— Ja nie chaču traŭmavać Kolu, asabliva nie raspytvaju, — kaža Siarhiej. — Adzinaje pytańnie zadaŭ: ty zabiŭ kaho-niebudź? Adkazaŭ: «Nie viedaju».

Ranieńnie Mikałaja vyklikała zusim roznuju reakcyju členaŭ jaho siamji.

Dziadźka desantnika Siarhiej Kazłoŭ, IT-śpiecyjalist z Maskvy, napisaŭ ab ranieńni plamieńnika na svajoj staroncy ŭ Facebook: «Jon ciapier biaznohi invalid da kanca žyćcia. Krym naš ciapier…»

Baćka, Usievaład Kazłoŭ, kiroŭca aŭtobusa na vytvorčym abjadnańni «Majak» (tam pierapracoŭvajuć radyjeaktyŭnyja materyjały) u zakrytym horadzie Aziorskim, 3 vieraśnia daŭ intervju «Echu Moskvy».

«A što raskazvać? — skazaŭ toj. — Jon sałdat. Jon daŭ prysiahu i sumlenna vykonvaŭ zahad. I nie uciok, i nie zbajaŭsia, jak vašyja tam… banderłohi hetyja, za jakich vy zaprahajecie ŭvieś čas. Zrazumieła? <…> Ja hanarusia im. Jon sapraŭdny sałdat. I što b ź im ni zdaryłasia — ja budu jaho hadavać, budu padymać i nie kinu nikoli. <…> U nas na Urale pry Pucinu tolki žyć pačali, adradžacca. A vy ŭ Maskvie žyviacie tam… u vas zusim inšaja kraina. Viedajecie, čamu va Ukrainie nazyvajuć maskalami ruskich? Tolki z-za Maskvy. Vy na vajnie byli? Vy ŭvohule ŭjaŭlajecie, što heta takoje? Vy ŭjaŭlajecie, kali z abodvuch bakoŭ iduć pierastrełki «Hradam»? Kali abstrelvajuć miežy našy.. Ja nie viedaju, dzie jon byŭ. Chutčej za ŭsio, na miažy. I što b jon ni rabiŭ, jon maje racyju. Zapomnicie, jon vykonvaŭ zahad. Ŭsio».

— Ja dumaju, heta zavučany tekst, — Siarhiej kaža biez złości, chutčej z sumam. — My z bratam na nastupny dzień razmaŭlali — słova ŭ słova ŭsio paŭtaryŭ. U nas dzied dysident, baćka dysident, ja sam dysident. Tolki bratka advajavaŭ u Afhanie, usio žyćcio byŭ dalnabojnikam… Syna vyhadavaŭ pad siabie.

Ja datelefanavałasia da Usievałada Kazłova ŭ subotu, kali jon byŭ na ŭ darozie da syna ŭ Maskvu. Praz try dni paśla intervju «Echu» baćka desantnika kazaŭ zusim inakš: «U Koli ŭsio dobra. Nie viedaju, ci zastaniecca ŭ jaho invalidnaść. Nie bačyŭ jaho, nie mahu skazać».

Ścisła razmova źviałasia da «nie viedaju». Ja spytała, ci sapraŭdy Kola byŭ paranieny va Ukrainie.

— Nie viedaju. Chutčej za ŭsio, nie. Pra Ukrainu — heta zdahadki, mnie jany nie patrebnyja. Dakumientalna ŭ mianie pakul ničoha niama, kazać prosta tak sensu nie baču.

— Vy budziecie damahacca rasśledavańnia taho, dzie i jak paciarpieŭ vaš syn?

— Nie viedaju. Nie dumaju. Mnie ciapier nie da taho.

Paźniej ja daviedałasia, što ŭ piatnicu Usievaład Kazłoŭ sustreŭsia z žurnalistami, sabranymi administracyjaj Aziorskaha, i zajaviŭ, što jaho syn «nios słužbu ŭ miratvorčaj bryhadzie» na miažy z Ukrainaj, «prachodzić lačeńnie ŭ najlepšym špitali Maskvy» i navat «jon u humory».

U adkaz na aficyjnym sajcie administracyi Aziorskaha źjaviłasia paviedamleńnie, što «siamji vajskoŭca, jaki patrapiŭ u niaprostuju žyćciovuju situacyju, budzie akazana raznastajnaja padtrymka».

U toj čas, pakul Mikałaj Kazłoŭ byŭ u špitali, stała viadoma ab hibieli «pry vykanańni abaviazkaŭ vajennaj słužby» dvuch jaho tavaryšaŭ pa słužbie: namieśnika kamandzira 4-ha ŭzvoda 4-j roty 31-j bryhady Mikałaja Bušyna i starejšaha strałka sapiorna-desantnaha šturmavoha bataljona vajskovaj čaści 73612 Ilnura Kilčanbajeva. Jašče dvoje desantnikaŭ 31-j bryhady, Rusłan Achmiedaŭ i Arsień Ilmitaŭ, 28 žniŭnia jany trapili ŭ pałon na terytoryi Ukrainy pad Iłavajskam.

P.S. U subotu siužet pra Mikałaja Kazłova źjaviŭsia ŭ efiry pieradačy NTV «Centralnaje telebačańnie» (hł. z 11-j chviliny). Mikałaj byŭ pradstaŭleny jak toj, chto «jašče niadaŭna byŭ u samym piekle i, narešcie, viarnuŭsia dadomu».

Ni słova pra toje, vajavaŭ jon jak apałčeniec ci jak kantraktnik rasijskaj armii, skazana nie było. Tolki ŭ kancy siužetu, jak padvodku da nastupnaha (pra zahinułaha va Ukrainie fatohrafa Andreja Ścienina) viadučy Vadzim Ciekmienaŭ vymaviŭ: «U śpisach źniaviečanych i zahinułych nie tolki dobraachvotniki, ale i tyja, chto apynuŭsia na vajnie pa abaviazku słužby». Adnosiłasia hetaja fraza da fatohrafa Ścienina abo desantnika Kazłovu, zastajecca niezrazumiełym — mahčyma, tak było skazana naŭmysna.

• 0
• 0
• 0
• 1
• 0
• 0
• 0
• 0