Учора ў ЗША ва ўзросце 94 гадоў памёр вялікі фолк-спявак Піт Сігер, нястомны змагар з любой несправядлівасцю ў свеце, папулярызатар фолка, сябар Савецкага Саюза, якому фолкеры ўсяго свету мусяць быць удзячныя за такія песні як Where Have All the Flowers Gone і Goodnight, Irene.
Узлёт папулярнасці Сігера адбыўся ў 1940-я, тады ж у спевака, які апынуўся зацятым сацыялістам пачаліся праблемы з палітыкай — усё ж такі у тыя часы ў ЗША камуністычныя погляды, мякка кажучы, не віталіся. Прыблізна тады разам з гуртом The Weavers Сігер запісвае галоўныя свае песні, у тым кранальную лірычную, Goodnight, Irene.
Іншы хіт Сігера – легендарная Where Have All The Flowers Gone, якую можна пачуць хоць на дабрачынным канцэрце, хоць у сацыяльнай рэкламе, была ад пачатку…. рускай народнай. Аднойчы ў самалёце па дарозе на чарговы канцэр Піт Сігер чытаў раман «Ціхі Дон», дзе ўбачыў тэкст народнай песні пра кветкі, якія зніклі, і вайскоўцаў, якія сышлі на вайну. Адразу ж у самалёце і быў створаны англамоўны фолкерскі стандарт.
З Савецкім Саюзам у Сігера склалася сяброўства — у 1961 годзе ён адыграў два канцэрты ў Маскве, а праз трыццаць гадоў у падручніках па школьным прадмеце «Музыка» з’явілася дзіўная па сваім пасыле фраза: «Песні «Бітлз» былі настолькі папулярнымі, што іх выконваў нават Піт Сігер».
З ішнага боку, для амерыканскіх і еўрапейскіх фолкераў Сігер стаў сапраўднай іконай – «голас Амерыкі» Брус Спрынгсцін запісаў альбом з назвай We Shall Overcome: The Seeger Session. Уплыў Сігера моцна заўважны ў творчасці Джоан Баэз, Рая Кудэра, Арла Гатры, ды і бадай любога спевака, які браўся за народныя песні.
Сам Сігер не зважаючы на ўзрост гнуў сваю лінію – атрымліваў «Грэмі» за новыя альбомы, і нават браў актыўны ўдзел у акцыі «Акупай Уол-стрыт». А ягоная песня We Shall Overcome раз-пораз усплывае як чарговы гімн пратэстоўцаў па ўсім свеце.
Каментары