«Ja viny nie pryznaju» — sudziać minčuka, u jakoha stralaŭ milicyjant na Novy hod FOTA
Praces pačaŭsia u sudzie Maskoŭskaha rajona Minska 27 lipienia. 28-hadovaha Andreja Haŭroša vinavaciać u supracivie milicyjantu, jamu pahražaje da 5 hadoŭ turmy.
Nahadajem, kanflikt adbyŭsia ŭ navahodniuju noč. Svajaki Haŭroša nie bačyli bojku, jany vyskačyli z kvatery ŭžo paśla strełaŭ. Pa viersii milicyi, pravaachoŭniki paprasili Andreja zrabić muzyku ŭ kvatery cišejšaj, paśla čaho toj kinuŭsia na adnaho ź ich. Milicyjant niekalki razoŭ streliŭ, kab spynić pjanaha mužčynu.
Paśla Andrej trapiŭ u balnicu. Pa słovach milicyi, lačyŭsia i toj supracoŭnik MUS, jaki stralaŭ — u jaho nibyta dyjahnastavali čerapna-mazhavuju traŭmu.
Paciarpieły — Rusłan Sałaŭjoŭ, milicyjant, pamočnik dziažurnaha apieratyŭna-dziažurnaj słužby Maskoŭskaha RAUS. U milicyi jon z 2015 hoda.
«Haŭroš admoviŭsia prajechać u milicyju, vykazvaŭsia niecenzurna, pahražaŭ fizičnaj raspravaj, — začytała abvinavačvańnie prakuror, — udaryŭ nahoj pa tułavie, paśla niekalki razoŭ rukoj, chapaŭ Sałaŭjova za šyju, rasšpiliŭ kaburu i chacieŭ adabrać pistalet».
Andrej Haŭroš svaju vinu nie pryznaŭ.
U tuju navahodniuju noč milicyju vyklikali susiedzi Haŭroša kala 7 ranicy, uzhadaŭ Rusłan Sałaŭjoŭ. Jon pajechaŭ tudy.
Adčyniŭ jamu dźviery mienavita Haŭroš. Jon byŭ mocna pjany.
«Jon spytaŭ, kolki mnie hadoŭ. Ja skazaŭ, što niavažna. Tady jon niecenzurna mianie pasłaŭ, — kaža Sałaŭjoŭ. — Skazaŭ, što jon u siabie doma, što šumieŭ, šumić i budzie šumieć. Zatym paśledavaŭ udar nahoj u žyvot».
Paśla Haŭroš vyjšaŭ u «tambur» i schapiŭ jaho rukami za šyju, niekalki razoŭ udaryŭ hałavoj ab lift, zatym nanios niekalki ŭdaraŭ kułakom pa hałavie, śćviardžaje Sałaŭjoŭ.
«Ja źbiŭ jaho ruku sa svajoj kurtki, zaŭvažyŭ, što kłapan kabury adkryty. Ja zrazumieŭ, što jon chacieŭ vyciahnuć tabielnuju zbroju.
Ja dastaŭ pistalet, źniaŭ z zaścierahalnika, adpraviŭ patron u patrońnik i skazaŭ, kab jon spyniŭsia, inačaj ja budu stralać, — raskazvaje Sałaŭjoŭ. — Na što jon [Andrej Haŭroš] nakiravaŭsia ŭ moj bok, schapiŭ maju ruku z tabielnaj zbrojaj, druhoj rukoj uziaŭ mianie za kaŭnier i paciahnuŭ. Pačałasia baraćba. Ruku ź pistaletam jon ciahnuŭ na siabie. Adbyŭsia streł».
«Abvinavačany adreahavaŭ na streł?» — pacikaviłasia prakuror.
«Nie. Ciahnuŭ dalej, — skazaŭ paciarpieły milicyjant. — Paśla iznoŭ była baraćba i dva streły. My byli ŭ chaatyčnym ruchu, kudy trapili kuli, ja nie bačyŭ».
Pry hetym milicyjant pryznaŭ, što śviadoma stralaŭ tolki ŭ pieršy raz. Apošnija dva streły adbylisia «sami».
«Haŭroš paśla pačaŭ asiadać. Vyjšli ludzi z kvatery. Ja padniaŭsia ŭvierch pa leśvicy, skazaŭ, kab nichto da mianie nie nabližaŭsia. Pazvaniŭ u dziažurnuju častku z mabilnaha, paviedamiŭ ab užyvańni tabielnaj zbroi. Mnie skazali čakać supracoŭnikaŭ. Ja syjšoŭ uniz, adkryŭ damafon i čakaŭ supracoŭnikaŭ. Praz 20—30 siekund byli supracoŭnki departamienta achovy. U mianie zabrali pistalet i advieźli mianie ŭ Dom milicyi».
Prakuror pacikaviłasia, čamu milicyjant nie akazaŭ dapamohu paranienamu mužčynu.
«Kala abvinavačanaha byŭ ahresiŭna nastrojeny natoŭp. Mnie treba było da ich spuścicca dla hetaha…» — patłumačyŭ Sałaŭjoŭ.
Taksama jon raskazaŭ, što 10 dzion paśla lačyŭsia ŭ špitali MUS. U jaho było strasieńnie mazhoŭ.
Varta adznačyć jašče dva momanty. Sałaŭjoŭ adpraviŭsia na vyklik adzin — ale heta było zabaroniena. Adnak bolš supracoŭnikaŭ nie było, i dziažurny adpraviŭ milicyjanta biez naparnikaŭ.
Taksama vyśvietliłasia, što Sałaŭjoŭ nie moh vykarystać hazavy bałon, bo toj skončyŭsia, a novy treba było nabyć za svoj košt. Na heta Sałaŭjovu, pa jaho słovach, nie chapiła času.
Dubinku jamu ŭvohule nie vydavali — u svaich pakazańniach jon paviedamiŭ, što taja dubinka «vydajecca adna na ŭsiu dziažurnuju častku».
Naprykancy svaich pakazańniaŭ Sałaŭjoŭ paprasiŭ spahnać z Haŭroša 87 rubloŭ — za paškodžanuju milicejskuju formu.
Zatym vysłuchali śviedku — 24-hadovuju Viktoryju, jakaja i vyklikała milicyju ŭ tuju noč. Ale jaje pakazańni padrabiaznaściaŭ asabliva nie dadali.
«My z mužam pračnulisia kala 4 hadziny nočy ad hučnaj muzyki. Muzyka była z kvatery pad nami. My pačakali da 6 hadziny. Muž schadziŭ, pahavaryŭ, muzyku vyklučyli, ale šumieli, praciahvali viesialicca. Tady ja pazvaniła ŭ milicyju, — uzhadała Viktoryja. — Pryjšoŭ milicyjant, pazvaniŭ u damafon. My adčynili. Jon zajšoŭ da nas, paśla pajšoŭ da susiedziaŭ. Viarnuŭsia da nas jašče raz — susiedzi spačatku nie adčynili jamu. Ale jon čuŭ, što ŭ susiedskaj kvatery šumiać — i pajšoŭ tudy jašče raz».
Paśla, kaža Viktoryja, jana pačuła chłapki i kryki: «Zabili!» Jana adčyniła dźviery, adčuła pach porachu, ale muž zaciahnuŭ jaje nazad u kvateru. Bolš taho milicyjanta žančyna nie bačyła. Što adbyvałasia na leśvičnaj placoŭcy susiedziaŭ, taksama nie viedaje.
Prykładna toje ž samaje raspavioŭ i muž Viktoryi.
Taksama sud vysłuchaŭ Anastasiju Haŭroš — žonku abvinavačanaha. Jana raskazała, što Novy hod adznačali ŭ ich kvatery razam ź siabrami, było 8 čałaviek. Za noč vypili kala 4 butelek harełki na kampaniju. Kala 4 hadziny ranicy chadzili «na jołku», paśla viarnulisia ŭ kvateru. Uklučyli televizar, hučała muzyka, śpiavali i sami hości.
Paśla vizita susieda muzyku zrabili cišej, kaža Anastasija. Jana pacichu pačała źbirać i myć brudny posud.
Nieŭzabavie pazvanili ŭ damafon. Muž vyjšaŭ z kvatery — što tam adbyvałasia, žančyna nie bačyła, tolki pačuła chłapki. Spačatku padumała, što, moža, navahodnija chłapuški, ale paśla chtości skazaŭ, što ŭ Andreja stralali… Anastasija vybiehła i ŭbačyła, što muž lažyć na placoŭcy ŭ kryvi.
«Muž byŭ u śviadomaści, kazaŭ, što jamu vielmi balić. Dziaŭčyna z našaj kampanii pryniesła ručniki, my zaciskali ranu», — uzhadvaje žačyna.
Što rabiŭ milicyjant u toj momant, jana nie zaŭvažyła — była zaniataja mužam.
***
Paśla zdareńnia MUS pravodziła pravierku pavodzinaŭ svajho supracoŭnika, ale parušeńniaŭ nie znajšli. Heta padkreślivaŭ i ministr MUS Ihar Šunievič, adznačyŭšy, što maładomu milicyjantu chiba «trochi nie chapiła prafiesijanalizmu».
Dajšła hetaja historyja navat da Łukašenki. Jon taksama padtrymaŭ milicyjanta.
«Što hety pacan niapravilna zrabiŭ? Heta jaho prava. U jaho šyroki siehmient vybaru: abo jon užyvaje zbroju, abo pačynaje zmahacca. Jon, acaniŭšy situacyju, užyŭ zbroju. U reŝcie rešt nie zastreliŭ. Heta sihnał hramadstvu, što vałtuźni z padonkami nie budzie», — kazaŭ Łukašenka.
Cichanoŭskaja i Zialenski ŭpieršyniu praviali sustreču. Zialenski zaprasiŭ Śviatłanu ŭ Kijeŭ14
Kamientary