Advakaty, jakich pazbavili prava na prafiesiju. Raskazvajem, dzie jany i čym zajmajucca siońnia

«Pra pazicyju nie škaduju. Spadziajusia, jašče zmahu być advakatam»

Siarhiej Zikracki byŭ pazbaŭleny licenzii ŭ sakaviku 2021 hoda: kamisija vyrašyła, što jon «nie maje dastatkovaj kvalifikacyi dla pracy advakatam», pryčynaj stali ŭ tym liku kamientary Siarhieja dla ŚMI. Zikracki abaraniaŭ šmat žurnalistaŭ, u tym liku i hałoŭnaha redaktara «Našaj Nivy» Jahora Marcinoviča, adkryta vykazvaŭsia ŭ presie i pra spravy, i pra situacyju ŭ krainie.

«Mianie zaprasili na pracu ŭ Ofis Śviatłany Cichanoŭskaj, i siońnia ja pracuju pradstaŭnikom Cichanoŭskaj pa pravavych pytańniach. 

Ja nie škaduju pra spravy, jakimi ja zajmaŭsia, nie paškadavaŭ ani razu. Tak, mnie vielmi kryŭdna, što mianie pazbavili licenzii, bo advakackaja praca vielmi cikavaja, i ja adčuvaŭ, što ja patrebny ludziam. I mnie škada chiba, što ciapier nie mahu akazvać dapamohu, bo šmat maich klijentaŭ dahetul znachodziacca za kratami, i ja nie maju mahčymaści dapamahčy im. Taksama šmat klijentaŭ źviartajucca da mianie i pa siońnia, ale vymušany šukać im inšych advakataŭ, choć mnie b vielmi chaciełasia samomu dapamahać. Krychu kryŭdna, što sam nie mahu ŭdzielničać u niekatorych cikavych pracesach.

Tamu mnie škada, što ja nie pracuju advakatam, ale ja nie škaduju pra vybar, jaki zrabiŭ, nie škaduju, što ŭdzielničaŭ u palityčnych pracesach, nikoli nie škadaŭ, što aktyŭna kamientavaŭ heta ŭsio.

Nu i ja spadziajusia, što ŭsio ž zdoleju viarnuć licenziju ŭ budučyni i viarnusia ŭ advakaturu, kab znoŭ dapamahać ludziam.

U Biełarusi ja nie atrymlivaŭ pramych pahrozaŭ, tamu, napeŭna, moh by zastavacca tam. Ale ž adna sprava — pahrozy, a inšaja — pačućcio ŭłasnaj biaśpieki. I maje rodnyja vielmi chvalavalisia za biaśpieku taksama, tamu my vyrašyli źjazdžać. 

I kali mnie pastupiła prapanova ad štaba Cichanoŭskaj — heta taksama padšturchnuła mianie da adjezdu. Ja pieravioz usich dačok ź Biełarusi. 

Što tyčycca zarobkaŭ, to vidavočna: vieści svoj biznes u Biełarusi i pracavać u štabie — dźvie roznyja rečy. Biznes prynosiŭ značna bolej hrošaj, čym taja finansavaja padtrymka, jakuju ja atrymlivaju siońnia. Ale hrošaj chapaje, kab spakojna žyć u Litvie, a hrošy ja ŭžo zarablu, kali viarnusia ŭ Biełaruś. Na siońnia dla mianie pytańnie vialikaha zarobku niepryncypovaje».

«Pazbaŭleńnie licenzii zakranuła asabista mianie, biuro praciahvaje pracu»

Kanstancin Michiel z advakackaha biuro «VMP Ułasava, Michiel i Partniory» byŭ pazbaŭleny licenzii ŭ lutym 2021 hoda. Farmuloŭka: za «ździajśnieńnie ŭčynku, niesumiaščalnaha z vysokim zvańniem advakata» — Michiel byŭ zatrymany ŭ listapadzie na «niesankcyjanavanym masavym mierapryjemstvie», adsiadzieŭ 14 sutak. 

Pavialičyć

«U maim žyćci źmianiłasia niašmat, bo ja praktykavaŭ u vobłaści kamiercyjnaha prava. I ciapier my hetuju praktyku praciahvajem, kampanija praciahvaje pracu. Pazbaŭleńnie licenzii zakranuła asabista mianie, astatnija advakaty jak pracavali, tak i pracujuć. 

Chiba tolki z upraŭlajučaha partniora ja staŭ staršynioj kamiteta partnioraŭ kampanii, bo bieź licenzii być upraŭlajučym partnioram nielha. Staršynia — heta jak staršynia na schodzie partnioraŭ, skažam tak.

Mnie ŭ pracy nie stała ani lahčej, ani ciažej, usio praciahvajecca ŭ pracoŭnym paradku.

Ci škaduju ja pra toje zatrymańnie? (śmiajecca.) Lepš pakiniem hetaje pytańnie biez kamientaroŭ».

Adznačym, što advakackaje biuro «VMP Ułasava, Michiel i Partniory» pa acency mižnarodnaha rejtynhu IFLR 1000 stała lidaram u abiedźviuch naminacyjach: Financial & Corporate i Project Development.

«My nie pavinny źjechać ź Biełarusi ŭsioj krainaj»

Advakat Andrej Mačałaŭ udzielničaŭ u palityčnych pracesach, abaraniaŭ žurnalistak Kaciarynu Barysievič i Kaciarynu Andrejevu. Byŭ pazbaŭleny licenzii za kamientar u ŚMI: raskazaŭ, što jaho klijentku Volhu Załatar katavali. Pra toje, što dziejnaść jaho licenzii prypynili, Mačałaŭ daviedaŭsia niepasredna padčas inšaha hučnaha pracesu. Jon byŭ abaroncam Volhi Sinialovaj, jakuju sudzili za toje, što taja paprasiła źjechać sa svajoj kvatery prakurorku Alinu Kaśjančyk. 

Pavialičyć

«Siońnia ja praciahvaju jurydyčnuju praktyku, ale ŭžo biez mahčymaści pracavać u sudach. Dapamahaju byłym klijentam, svaim kaleham taksama, ale ŭžo nie chadžu na pracesy i ŭ SIZA. Pradastaŭlaju jurydyčnyja kansultacyi jak pamočnik advakata.

Dachody ŭpali, kaniečnie, ale pazbaŭleńnie licenzii nie było dla mianie vialikim udaram. Dumaju, mnohija stracili bolš u padobnaj situacyi. Mnie chapaje hrošaj na žyćcio.

Psichałahična ja taksama pieranios heta lohka, bo byŭ hatovy i razumieŭ, što kali-niebudź heta zdarycca i sa mnoju. Tamu starajusia stavicca da situacyi pazityŭna.

Ale cikava, što mianie pazbavili licenzii za toje, što ja nibyta paviedamiŭ niedakładnuju infarmacyju, kali raspavioŭ, što Volhu Załatar katavali. I dyscyplinarnaja kamisija pryznała heta «niedastaviernaj infarmacyjaj», tamu što pa hetych faktach na toj momant praciahvałasia pravierka, jana jašče nie była skončanaja. Voś takaja absurdnaja farmuloŭka, jakaja sama sabie supiarečyć.

Źmianiać śfieru dziejnaści nie chaču. U advakaturu ja išoŭ śviadoma, heta sprava, jakuju ja lublu.

Ja ŭpeŭnieny, što raniej ci paźniej viarnusia da advakackaj praktyki. Kali siońniašniaja situacyja zaciahniecca nadoŭha — nu što ž, značyć budu doŭha čakać.

Raniej ja atrymlivaŭ pahrozy, razumieŭ, što mohuć pryjści i pa mianie. Ale ž zrazumieła, što kali budzie pryniataje niejkaje palityčnaje rašeńnie, to pryjduć. Tamu nie baču sensu chavacca. 

Źjazdžać kudyści nie chaču, bo ja nie ździajśniaŭ nijakich złačynstvaŭ. Kali niechta choča sam ździejśnić złačynstva i vystavić mnie zahadzia chłuślivyja abvinavačvańni — to heta budzie tyčycca ŭ pieršuju čarhu tych ludziej.

Ja ŭ siabie doma. Tak, pahroza moža i jość, ale ž heta nie značyć, što my ciapier pavinny źjechać ź Biełarusi ŭsioj krainaj.

Tamu pra emihracyju ja nie dumaju. Adnaznačna nie. Mahčyma, niejki čas budu padarožničać i pracavać addalenna, ale tolki časova».

«Sumuju pa stračanaj prafiesii»

Ludmiła Kazak była advakatkaj Maryi Kaleśnikavaj. U vieraśni 2020-ha Ludmiłu niezakonna zatrymali siłaviki, sutki pratrymali na Akreścina, paśla aštrafavali na 25 bazavych nibyta za niepadparadkavańnie milicyi. Paśla heta i stała pryčynaj pazbaŭleńnia licenzii. U lutym 2021 hoda licenziju skasavali za «ździajśnieńnie ŭčynku, niesumiaščalnaha z vysokim zvańniem advakata».

Pavialičyć

«Spravy maje tak sabie. Znachodžusia ŭ Minsku, tut pracuju, praŭda, pakul nie pa śpiecyjalnaści, ale blizka da jurydyčnaj śfiery. Ale spadziajusia, u najbližejšy čas znajdu bolš blizki pa duchu zaniatak.

Sumuju pa stračanaj prafiesii. Razumieju, što ŭ najbližejšyja hady jaje nie viarnuć, bo kali pazbaŭlajuć licenzii z takoj farmuloŭkaj, jak u mianie, to ciaham troch hadoŭ nielha viarnucca ŭ prafiesiju. I navat paśla — treba budzie zdavać ekzamien. Ja mahu pracavać jurystam na pradpryjemstvie, ale nie mahu akazvać jurydyčnyja pasłuhi jak IP — znoŭ ža, praz farmuloŭku, ź jakoj mianie pazbavili licenzii. 

Cikava jašče, što kali pazbaŭlajuć licenzii za dyskredytacyju «vysokaha zvańnia advakata», to nielha pracavać navat pamočnikam advakata. A kali za niedastatkovuju kvalifikacyju, to možna. Voś taki kałambur.

Emihravać pakul nie płanuju. Budu šukać varyjanty tut, kab hodna pracavać i zarablać.

Pakul, viadoma, chočacca viarnucca ŭ prafiesiju, rana jašče nadta śviežaja, nie zahaiłasia. A što budzie dalej — pahladzim. Ale ja padśviadoma razumieła, što štości budzie, tamu pazbaŭleńnie licenzii nie było niečakanaściu. Kali ćviaroza hladzieć na situacyju, to inšaha vyniku i nie mahło być. Ale niečakanaściu było toje, jak chutka heta było zroblena.

Što ŭziałasia abaraniać Kaleśnikavu, ja nikoli nie škadavała, naadvarot. Ja hanarusia, što była jaje abaroncam, i akazvała by lubuju dapamohu i ciapier, kali b heta było mahčyma. Navat kali b viedała zahadzia, čym usio skončycca, svajo rašeńnie ŭziacca za jaje spravu ja b nie źmianiła. 

Ja dumaju, prysud Maryi Kaleśnikavaj budzie taki, jaki i čakajuć usie — surovy. A ŭžo paśla pačnucca sproby dziaržavy niejak vykrucić usio na svaju karyść: mahčyma, buduć prapanoŭvać napisać prašeńnie ab pamiłavańni ci jašče štości. Ja ŭpeŭnienaja, što skončycca ŭsio dobra, ale ž nieviadoma kali. Vielmi chočacca, kaniečnie, kab jak maha chutčej.

Siońnia ja adčuvaju peŭny cisk i ŭvahu. Naprykład, paru dzion tamu viartałasia ź dziciom z adpačynku, i ŭ aeraporcie mianie faktyčna adzinuju spynili i pieratreśli ŭsie rečy. I heta druhi vypadak za apošnija čatyry miesiacy. Fihuruju, napeŭna, u niejkich ich bazach, baču, što trymajuć na kantroli, baču, što cikaviacca. Tamu składana skazać, što adčuvaju siabie ŭ biaśpiecy i mnie ničoha nie pahražaje. Ale ruki nie składvaju, liču, što ŭsio budzie dobra. Ja ŭpeŭnienaja».

Čytajcie taksama:

«Dla Łukašenki Radzima — heta nie Biełaruś, a Saviecki Sajuz». Illa Salej daŭ pieršaje intervju paśla vyjezdu ź Biełarusi

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0