Brytanski elektryk dziela kachańnia pierajechaŭ u Rahačoŭ i zasnavaŭ dziciačuju futbolnuju kamandu

Brytanski elektryk dziela kachańnia pierajechaŭ u Rahačoŭ i zasnavaŭ dziciačuju futbolnuju kamandu ŭ honar rodnaha klubu.

Pakinuŭšy svoj Brystal, Džon Natt abasnavaŭsia ŭ biełaruskim rajcentry. Sučasny Rahačoŭ zbolšaha prykmietny zhuščonkaj i zavodam Dyjaprajektar, adkul pačaŭ svaju ašałamlalnuju karjeru kiraŭnik prezydenckaj administracyi Andrej Kabiakoŭ.

A jašče jakija paŭtysiačahodździa tamu italjanka Bona Sforca atrymała hety horad ŭ padarunak ad Žyhimonta Pieršaha. I ŭžo pry samym kancy dzieviatnaccataha stahodździa naradziŭsia tut adzin z zasnavalnikaŭ kupałaŭskaha teatra Kanstancin Sańnikaŭ, katory Andreju Sańnikavu ceły dzied. Jašče jakich siem dziasiatkaŭ hadoŭ — Uładzimier Karatkievič staŭ pisać tut «Ładździu rospačy».

«Pahladzieła na jahony fatazdymak i zrazumieła — heta los»

Džon i Lena Natt žyvuć u šmatpaviarchoviku na bierazie Dniapra. Na vośmym paviersie ŭ standartnaj trochpakajoŭcy. Jana — vielmi pryjemnaja chudarlavaja blandynka. Jon — mažny i raźniavoleny. Chrypły hołas zaŭziataha kurca, ruki ŭ fanackich tatuiroŭkach, u levym vuchu — zavušnica.

Lena — artystka, kiruje muzyčnym ansamblem. U fejsbuku Džona poŭna jaje fotazdymkaŭ na scenie. Jašče pry pierapiscy jon z honaram paviedamiŭ mnie, što Lena napisała muzyku da himnu Rahačova.

«Ja nikoli nia dumała, što ŭ maim uzroście vyjdu zamuž. Raźviałasia ŭ 98-m, adzinaccać hadoŭ była adna. Dačka maleńkaja, i nie chaciełasia asabistaje žyćcio ŭładkoŭvać. A jana padrasła, źjechała ŭ Miensk i ŭrešcie kaža: «Mama, nu što ty ŭvieś čas adna?» Ja kažu: «Niama kaho vybrać, vakoł adny alkaholiki».

Hetak Lena raspaviadaje, jak u 2009 hodzie napisała abviestku na sajt znajomstvaŭ. Pra ŭzrost jaje ničoha nie skažu, dyj naŭradci chto zdahadajecca. A voś Džonu ciapier 63.

«My aboje šukali toje, što znajšli, — raspaviadaje Džon svaju love story.

— Ja pabačyŭ fotazdymak Leny — i padumaŭ: jakaja pryvabnaja žančyna! My vielmi chutka zrazumieli, što aboje lubim muzyku. Ja ž u Anhlii ad 1977 da 1992 hodu rabiŭ pierasoŭnyja dyskateki. I luboŭ da muzyki rastapiła lod pamiž nami».

Hetyja dvoje ŭvieś čas razmaŭlajuć pamiž saboj. Džon — pa-anhielsku. Lena — zredku ŭstaŭlaje ŭ svaju rasiejskuju anhielskija słovy. Movy jana nikoli nie vučyła.

Samaje nievierahodnaje — razumiejuć adno adnaho dasłoŭna. I ŭžo sapraŭdnaj fantastykaj ujaŭlajecca toje, jak jany razumielisia na pačatku znajomstva.

Praŭda, Džon užo vyvučyŭ davoli šmat rasiejskich słovaŭ. Ale ŭpeŭnieny: toje, što jon kaža NIE pa-anhielsku, — heta biełaruskaja mova.

«My stali pierapisvacca i vielmi chutka zblizilisia, — raspaviadaje dalej Lena. — Jon čałaviek z humaram, i ja taksama. My kali ŭ skajpie pierapisvalisia, dyk vielmi šmat žartavali i ŭvieś čas śmiajalisia. Paśla, kali ja pajechała ŭ «Zubronak» ź dziećmi, jon mnie kožny dzień zvaniŭ — my ź im pa hadzinie-dźvie razmaŭlali. Dumaju, jon šmat hrošaj patraciŭ na telefon».

Pieršy raz pabačylisia na «neŭtralnaj terytoryi». Lena sustreła Džona ŭ mienskim aeraporcie, i jany pajechali ŭ Brest. Praviali tam razam dva tydni. Paśla Džon pryjechaŭ u Rahačoŭ. Paśla zaprasiŭ Lenu z dačkoj Kaciaj da siabie ŭ Anhliju. Paśla niejki čas jeździli tudy-siudy. Urešcie ažanilisia ŭ 2012 hodzie. Viasielle było ŭ Rahačovie.

«Pryjaždžajcie ŭ Biełaruś!»

Tut u Rahačovie i zastalisia.

«Heta ja vielmi mocna paprasiła, — tłumačyć Lena, kali spytalisia, čamu nie pierajechali ŭ Brytaniju. — Moža, heta luboŭ da rodnaj Biełarusi… Ale my letam žyviem tam, a astatni čas tut».

Lena, darečy, nie biełaruska. Naradziłasia ŭ Śviardłoŭskaj vobłaści ŭ Rasiei. Tam ža i vučyłasia. U 27 pryjechała siudy sa svaim pieršym mužam. Usie jaje svajaki ŭ Rasiei — i rodnaja siastra, i stryječnyja. Baćkoŭ užo niama na śviecie.

«Ja nia maju prava zabirać jaje adsiul, — padchoplivaje Džon. — Lena lubić svaju pracu. A ja na pensii. Lena lubić śpiavać i muzyku. Bolšaść jaje siabroŭ źviazanyja z muzykaj i navučańniem dziaciej. I tut jaje dačka. To ja ŭsio kinuŭ i pryjechaŭ siudy. Ale ciapier maja siamja i maje siabry tut».

Pierajechać u ledźvie 30-tysiačny horad u Homielskaj vobłaści z 430-tysiačnaha Brystalu, jaki viadzie svaju historyju ad Rymskaj imperyi, — šmat dla kaho taki vybar, nie zusim vidavočny. Rahačoŭ choć i maje słaŭnuju historyju ad 12 stahodździa, ale ŭ im i niekatoryja sučasnyja budynki vyhladajuć tak, što prosta dziela zachavańnia dušeŭnaj raŭnavahi chočacca, kab im było hadoŭ 300.

«Vialiki horad — vialikija prablemy, — kaža Džon. — Hladzi, što ŭ nas. Nas musulmanie vučać, jak nam nazyvać śviaty. Zaŭždy kazali «Happy Christmas!» Dyk jany ž ciapier ličać heta za abrazu! Patrabujuć, kab kazali «Happy Holidays!»

«Ja ščyra škaduju pra toj dzień, kali Brytanija ŭstupiła ŭ Eŭraźviaz, — praciahvaje jon. — Niama miežaŭ — heta, kaniečnie, vielmi dobra. Ale Brytanija pierapoŭnienaja ludźmi».

Džon na pensii ŭžo niekalki hadoŭ. Da taho, kaža, uzimku zajmaŭsia elektrykaj, mieŭ svoj maleńki biznes, a ŭ dobry sezon vaziŭ fury.

U Brytanii ŭ Džona try dački. «Ja nia nadta časta ich baču», — kaža jon.

Jahony anhielski dom staić u pryharadzie Brystala — Portyshed. «Dom u jaho dvuchpaviarchovy, ale nievialiki, — raspaviadaje Lena. — Jon jaho kupiŭ hady za 3–4 da našaha znajomstva. I jak užo zrazumieŭ, što nas niešta budzie źviazvać, dyk uparadkavaŭ tam sad, zavioŭ rybak u basejnie. I kali ja ŭžo pryjechała, było ŭsio OK».

Lena nie chavaje, što Džonu tut žyć vyhadniej. Adny cyharety ŭ Brytanii razoŭ u dziesiać daražejšyja. Praŭda, paśla viasiella Džon staŭ kuryć našmat mieniej. I navat schudnieŭ na 19 kilahramaŭ.

Ale ŭ Anhliju jany jeździać časta. Latajuć praź Vilniu, bo tak našmat tańniej. U Miensku ŭžo paśpieli pabyvać u opernym, u filarmonii, na «Minsk-arenie» i planujuć, jakija matčy pahladziać padčas chakiejnaha čempijanatu.

Dzień narodzinaŭ Leny jeździać adznačać u Portyshed, Džon svoj śviatkuje ŭ Rahačovie.

«Ja viedaŭ, što Miensk — stalica Biełarusi, — śmiajecca jon, kali pytajemsia, što viedaŭ pra Biełaruś. — Viedaŭ jašče, što miaža ŭ Bieraści. I bolš ničoha. I Biełaruś stała dla mianie samym pryjemnym siurpryzam».

«Pryjaždžajcie ŭ Biełaruś!» — byccam u reklamie kaža Džon na našuju kameru.

Jamu tut padabajecca ŭsio. Kaža, što biełarusy — vietłyja i zyčlivyja, što našaja pryroda — nievierahodnaja, a brytanskamu ŭradu jość čamu pavučycca ŭ biełaruskaha.

«Ja idu na rynak, mnie dziasiatak čałaviek kažuć «pryviet»», — zachoplena raspaviadaje jon.

Navat abaviazkovy analiz na ŚNID, kab atrymać biełaruski vid na žycharstva, Džona viesialić.

«Džon niet ŚPID», — śmiajecca jon, apisvajučy, jak atrymlivaŭ biełaruski pašpart. Pašpartoŭ u jaho ciapier dva: brytanski i biełaruski. U brytanskim — ź dziasiatak biełaruskich vizaŭ, ciapier anulavanych.

Lena ŭziała proźvišča Nat.

«Anhlija dała śvietu futboł, a Brystal Sici daŭ futboł dzieciam z Rahačova»

Školny kubak horada Rahačova nazyvajecca «Brystal Sici Trofi». Arhanizavaŭ jaho Džon.

«I tak užo budzie nazaŭždy, — kaža jon. — Navat kali ja pamru… «Brystal Sici» ciapier ukaraniony ŭ Biełaruś».

U kubku zhulali ŭsie šeść rahačoŭskich škoł.

«Brystal Sici» [zaraz kłub hulaje ŭ Lizie 1 - treci anhlijski dyvizijon] daŭ mnie dva vialikija kubki. A jašče adna maleńkaja krama ŭ Portyshedzie dała mnie jašče maleńki kubak i medali dla ŭsich dziaciej, — usio heta Džon raspaviadaje z nadzvyčajnym honaram. — I kali ŭ nas byŭ finał na rahačoŭskim stadyjonie, u nas było šeść pryzoŭ. Kožnaja škoła atrymała kubak. Kožny chłopiec, jaki hulaŭ, atrymaŭ medal, niezaležna ad taho, vyjhrała jahonaja kamanda ci nie!»

Usio pačałasia ź Leninaj škoły. Lena pracuje ŭ Rahačoŭskim rajonnym centry tvorčaści dziaciej i moładzi na bazie škoły numar 6. Viadzie ŭzornuju vakalnuju studyju «Dziciačy čas». «U mianie 65 dziaciej, ad pieršaklaśnikaŭ da adzinaccaciklaśnikaŭ. Heta maja lubimaja praca», — kaža jana.

«Ja pryjšoŭ u škołu da Leny i pabačyŭ, što dzieci hrajuć u futboł. Ale nijakaj formy, nijakaj arhanizacyi! — heta Džon raspaviadaje pierad tym, jak my vychodzim na treniroŭku na školny stadyjon.

— Ja tady sabraŭ chłopcaŭ, raspavioŭ pra maju kamandu «Brystal Sici» i spytaŭ, ci jany chočuć hulać u čyrvona-biełych kolerach. Jany skazali «tak». Tady ja pajechaŭ u «Brystal Sici», i jany dali mnie novuju ŭniformu dla dziaciej, dla škoły № 6 horadu Rahačova».

Chłopčyki pieraapranajucca ŭ klasie, dzie Lena viadzie muzyčnyja zaniatki.

I heta samaje jaskravaje ŭražańnie dnia: futbolnaje vosieńskaje pole rahačoŭskaj škoły i dziasiatak chłopčykaŭ u bieła-čyrvonaj formie brytanskaha klubu — toj samaj, jakuju Džon pryvioz z Brystala.

Ale dla samoha Džona ŭsio pačałosia 58 hadoŭ tamu — stolki jon zaŭzieje za svoj rodny klub.

«Ja ŭpieršyniu pabačyŭ svaju kamandu ŭ 1955 hodzie. Mianie brat pryvioŭ na stadyjon. Piać hadoŭ było — «maleńkij» — ustaŭlaje Džon u svoj raspovied rasiejskaje słova.

Kali vy chočacie ŭ Biełarusi daviedacca, što takoje anhielski zaŭziatar, — heta da Džona. U jaho jość usie ŭzory formy «Brystal Sici». Jon detalova pamiataje, kali i jak prachodzili matčy. Jon abjechaŭ 39 krainaŭ śvietu, kab pabačyć, jak hulajuć u futboł.

«Kali jon pieršy raz pryjechaŭ, to pryvioz u padarunak firmovuju futbołku, — raspaviadała Lena. — U Anhlii my kožny raz chodzim na matčy».

Džon sam pačynaŭ hulać u futboł, ale atrymaŭ traŭmu — karjeru hulca daviałosia spynić. Pajšoŭ u refery. Maje paśviedčańnie refery ad Brytanskaj futbolnaj federacyi. Jano spatrebiłasia, kali daviałosia zapeŭnivać rahačoŭskaje kiraŭnictva ad adukacyi, što jon moža treniravać dziaciej.

Džon viadzie treniroŭku pa-anhielsku. Kapitan kamandy Daniła pierakładaje tam, dzie astatnija chłopcy nie razumiejuć, što rabić.

«Deni — maja nadzieja, — pakazvaje Džon na chłopca. — Sapraŭdny kapitan, ale ŭ jaho miakkaje serca».

Daniła ciapier u vośmym klasie.

«Adnojčy Džon pryjšoŭ na ŭrok anhielskaj i skazaŭ, što źbiraje futbolnuju kamandu. I kab prychodzili tyja, chto choča, — niavažna, umieješ ty hulać ci nia ŭmieješ. I ja paklikaŭ niekalki adnaklaśnikaŭ i svaich siabroŭ, — pačynaje jon raspaviadać pra toje, jak trapiŭ u kamandu… — Nu što ŭsio ja havaru, davajcie vy taksama! — jon trochu teatralna zaklikaje inšych dałučycca da adkazu na našaje pytańnie.

«Džon vielmi dobry nastaŭnik, — amal usie razam pačynajuć havaryć chłopcy. — Jon viasioły, klasny. U jaho klasnyja treniroŭki. Jon umieje treniravać, umieje znajści padychod da čałavieka».

«Vy, moža, nia viedajecie, ale ciapier u jaho z nahoj prablemy, ale jon aktyŭna z nami zajmajecca», — praciahvaje Daniła.

«U mianie jość damova z «Brystal Sici». Ja saču za chłopcami, ale budučynia ŭ ichnych rukach. Maja zadača — kab dziciačy futboł u Rahačovie byŭ. Heta maja meta», — kaža Džon, kali pytajemsia, navošta jamu heta.

Bolšaść chłopcaŭ chočuć stać prafesijnymi futbalistami i hulać za Brystal Sici. Zaŭziejuć za BATE.

Vieraj u svaju kamandu Džon ščyra padzialiŭsia ź biełaruskim futbołam.

«Vy nia možacie paraŭnać biełaruski futboł z anhielskim ci niamieckim, bo tut ciapier niama infrastruktury. Dajcie čas, i ja vieru, što ŭsio źmienicca, — upeŭnieny jon. — Hladzicie, što adbyvajecca z takimi kamandami, jak «Šachcior», jak jany nabirajuć vahu… BATE, «Dynama-Miensk». Ja navat vieru, što takija kluby, jak «Homiel» ci «Biełšyna» ŭzdymucca!»

«Ja vam taksama niešta pakažu na śpinie»

Džon i Lena ŭvieś čas havorać adno pra adnaho. «Jon u mianie taki haspadarlivy, usio ŭmieje sam rabić, i nia pje, nu tolki što kuryć», — heta Lena pra Džona. «Jana takaja talenavitaja, vy jašče pačujecie, jaki ŭ jaje hołas, jak jana śpiavaje!» — heta Džon pra Lenu.

Śpiavajuć i vystupajuć jany ciapier razam z Džonam. «Dorohoj dlinnoju» vyvučyli pa-anhielsku i pa-rasiejsku.

«Vielmi pryhožy numar atrymaŭsia, — raspaviadaje Lena. — My ź dziaŭčatami ŭ cyhanskich strojach, takija pryhožyja damy. Jon pamiž nami jak cyhanski baron. I pa-anhielsku śpiavajem. Z kinafilmu «Tytanik» pieśniu i z repertuaru Ełvisa Preśli zaraz vyvučyli».

Kali prosim Džona raspavieści pra tatuiroŭki, jon zakacvaje rukavy i tłumačyć adnu za adnoj.

«Ja viedaju, što ŭ Biełarusi, kali ŭ čałavieka šmat tatuirovak, heta značyć, jon siadzieŭ u turmie, — śmiajecca Džon. — Ale ŭ nas heta nia tak!»

Usie tatuiroŭki Džona — pra jahony klub «Brystal Sici».

Zavušnica ŭ jahonym vuchu taksama nia nadta zvyčajnaja źjava dla Rahačova.

«Ja vam zaraz niešta jašče pakažu, — raptam kaža Džon i zadziraje futbołku na śpinie. Uzdoŭž chrybta ŭ jaho vialiki i dosyć śviežy šnar.

«Heta rak», — kaža Džon.

«U mianie było 3 braty i 2 siastry. 2 braty i adna siastra pamierli, — raspaviadaje jon. — Za svajo žyćcio ja straciŭ 17 svaich siamiejnikaŭ ad raku. I ja, i druhi moj brat — abodva pieranieśli aperacyju z-za raku. Maje baćki pamierli ad raku. Maja siamja ŭ Anhlii skaraciłasia, ale jana pavialičyłasia tut, u Biełarusi».

Lena kaža, što Džon svajho zdaroŭja ad jaje nie chavaŭ.

«Ja za jaho vielmi pieražyvała. Bo kali my ź im paznajomilisia, jon loh na abśledavańnie kančatkovaje. Ale daktary skazali: usio ŭ paradku. My mahli b, viadoma, i ŭ Turcyju jeździć, i ŭ Tajland, ale ja jaho bierahu. Nie chaču, kab jon byŭ na soncy. Dla jaho heta vielmi kiepska», — kaža Lena.

Take care

Džon i Lena śpiavajuć razam na ŭsich haradzkich śviatach. Zusim niadaŭna ichny fotazdymak na scenie čarhovy raz źmiaściła rahačoŭskaja hazeta.

Na raźvitańnie Džon patrabuje, kab my dasłali jamu SMSku, jak dabiaromsia da Miensku. «Lena zaŭždy tak robić, kali adjaždžaje ad mianie», — kaža jon.

«Take care», — hetaje standartnaje anhielskaje raźvitańnie ŭ Džona hučyć usio ž admysłova.

Ciapier jany ŭ Portyshedzie. U Leny niadaŭna byŭ dzień narodzinaŭ, i ŭ Fejsbuku Džon zrabiŭ spravazdaču ź jaho fotazdymkami. Na ich Lena trymaje ŭ rukach pryhažezny tort z ružaŭ i nadpisam «Happy Birthday Elena!».

Džon dziakuje za maje vinšavańni i piša: «Maja kamanda narešcie vyjhrała!»

«Čałaviek, jaki tak zaŭzieje za klub treciaha dyvizijonu, nia moža być kiepskim», — kaža adzin moj znajomy, jakomu ja apaviała pra Džona.

Take care, Džon i Lena… Take care…

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0