Karespandent «Našaj Nivy» źjeździŭ z kandydatam u prezidenty ŭ Salihorsk.
Šeraja ranica niečakana pieraŭtvaryłasia ŭ sapraŭdny letni dzień: hlejki, śpiakotny i mlavy. Paabapał trasy R23 žoŭtaje žyta, u jakim vialikimi pavolnymi nasiakomymi paŭzuć kambajny. Razam sa staršynioj AHP Anatolem Labiedźkam my jedziem u Salihorsk, dzie jon płanuje pieradać nieabchodnyja materyjały svaim aktyvistam i razdać peŭnuju kolkaść ulotak.
Vyjazdžajem pozna, amal apoŭdni. Labiedźka jedzie biez kamandy, adzin, na ŭłasnym aŭto. Tłumačyć heta tym, što pracy ciapier šmat, darma adciahvać ludziej budzie pamyłkaj.
Pa darozie Labiedźka raskazvaje, čamu nakiroŭvajecca mienavita ŭ biełaruskuju kalijnuju stalicu: «U nas jość dźvie metavyja hrupy, tyja, na kaho my robim staŭku, kab sabrać sto tysiač podpisaŭ: heta pradprymalniki i rabotniki pradpryjemstvaŭ, asabliva bujnych, dzie jość prablemy».
U Salihorsku Labiedźka źbirajecca naviedać rynak i zavitać na prachadnuju «Biełaruśkalija». Cikaŭlusia, ci jość sens iści da šachcioraŭ: zarablajuć jany niabłaha.
«Voś i pahladzim», — adkazvaje Anatol.
U horadzie my sustrakajemsia ź Viktaram Małočkam, staršynioj Minskaj abłasnoj arhanizacyi AHP. Pierahružajem jamu ŭ mašynu častku ŭlotak, śpiecyjalny «malbiert», na jakim budzie raźmieščany płakat padčas pikietaŭ.
Zatym nakiroŭvajemsia ŭ kaviarniu padsiłkavacca. Pa darozie Małočka zavodzić nas u miascovuju kramu, dzie ŭ «kišeniach» paŭpustoha rekłamnaha stenda tyrčać ulotki AHP i niekalki asobnikaŭ «Narodnaj Voli», u jakoj nadrukavana intervju z Anatolem Labiedźkam. Praŭda, pryznaje Viktar, raźbirajuć hetuju ahitpradukcyju nie vielmi achvotna.
U kaviarni da nas dałučajecca pravaabaronca Leanid Marchotka, siabar AHP, pradstaŭnik Biełaruskaha chielsinkskaha kamiteta. Peŭny čas abmiarkoŭvajucca płany pa nazirańni za vybarami, idzie hutarka ab tym, jak treba ładzić pikiety pa zbory podpisaŭ.
«Voś «Havary praŭdu!» skardzilisia, što zabaranili niekalki ichnich pikietaŭ. Nie treba ŭvohule iści pa dazvoł, — kaža Labiedźka. — My płanujem hrać pa svaim scenary. Vystaŭlajem pikiety sami».
Zatym jedziem na najbujniejšy miascovy rynak. Dla indyvidualnych pradprymalnikaŭ u AHP hatovyja admysłovyja ŭlotki: na ich z adnaho boku vialiki partret Labiedźki, z druhoha — apisańnie jaho prapanoŭ pad nazvaj «Piać krokaŭ nasustrač IP». U pryvatnaści, staršynia AHP choča, kab dziaržava pradała ipešnikam pa astatkavaj canie handlovyja i ofisnyja płoščy, kali IP arandavaŭ ich bolš za try hady. Taksama prapanujecca admianić abaviazkovuju siertyfikacyju i supravadžalnyja dakumienty na tavary, zamiest padatkaŭ uvieści hadavy patent, uvieści trochhadovy maratoryj na pravierki i admianić padatki na zarpłatu (to bok adličeńni ŭ FSAN).
Što ž, pahladzim, jak na heta adreahuje «metavaja aŭdytoryja».
Na rynku Labiedźka i Małočka biaruć pa stosie ŭlotak i prachodziacca pa handlovych kropkach. Razdaču ŭlotak lidar AHP pravodzić imkliva.
«Dobry dzień! Vaźmicie infarmacyju da prezidenckaj kampanii! Potym pryjdziem pa vaš hołas!»
Nastupnaja kropka.
«Dobry dzień! Pačytajcie da prezidenckaj kampanii, kali spadabajecca, padtrymajecie svaim hołasam!»
Rynak vyhladaje sumna — mnoha začynienych paviljonaŭ. Pytajusia ŭ adnoj z pradavačak, ci sapraŭdy nie ŭsie pieranieśli kryzis. Akazvajecca, sprava zusim nie ŭ hetym.
«Heta ž rynak, tut pracoŭny dzień amal skončyŭsia — užo pałova treciaj hadziny. Treba było raniej prychodzić, byli b ludzi», — tłumačyć žančyna.
Tym časam Anatol Labiedźka praciahvaje razdaču ŭlotak.
Narod reahuje paroznamu. Chtości kaža: «Prahałasujem tolki za vas». Chtości ŭvohule cikavicca: «A što, užo vybary?» Ale ad ulotak nichto nie admaŭlajecca, biaruć, bolšaść navat achvotna. Časam pamiž budučym kandydatam i pradprymalnikami zaviazvajecca hutarka.
«I što vy nam prapanujecie?»
Labiedźka koratka pierakazvaje źmiest ulotki. «My z vami adnoj kryvi, treba abjadnoŭvacca. Kali vas źniščać, to i nas usich źniščać, — dadaje jon. — Drobny biznes pavinien być siarednim kłasam».
Samo saboj, ź im pahadžajucca.
Adna z žančyn pačynaje hučna skardzicca, što razvalili Saviecki Sajuz.
«Dzie było našaje pakaleńnie, kali jaho razvalvali? — pytajecca jana. — Žyli b ciapier jak biełyja ludzi!»
Labiedźka nie zhodny. Pryvodzić u prykład Jeŭropu. Žančyna staić na svaim.
«Polšča ŭ Jeŭropie ž*pu myje i santechničaje!» — kaža jana.
Labiedźka adkazvaje, što siońnia miljon biełarusaŭ zajmajecca ŭ Rasii prykładna tym ža.
«U Rasii ž*pu nie myjuć, u Rasii — pracujuć!» — upeŭnienaja žančyna.
Na raźvitańnie Labiedźka zyčyć žančynie plonnaj pracy i taksama —pazbavicca ad nastalhii i narmalna žyć u sučasnaści.
«Aha, chto nam daść? — marmyča taja jamu ŭ śpinu. — Chodziać tut, bł***…»
Uvieś čas, pakul my na rynku, na prystojnaj adlehłaści za nami idzie akuratna apranuty małady čałaviek z maleńkaj videakamieraj. Spačatku jon chavajecca za paviljonami, vystaviŭšy zza kuta kamieru, potym, ubačyŭšy, što jaho zaŭvažyli, chodzić užo ŭ adkrytuju.
Padychodžu da jaho i pytajusia, chto jon i što robić. Małady čałaviek śćviardžaje, što jon vartaŭnik.
«Hladžu, što vy zdymajecie, i taksama zdymaju, na ŭsiaki vypadak», — kaža jon.
Zaŭvažaju ŭ jaho adnu ź labiedźkaŭskich ulotak. Pytajusia: «Jak ulotačka?»
«Narmalna, — kaža «vartaŭnik». — A ŭ vas jak spravy?»
«Pacichu», — adkazvaju ja.
Tym časam začyniajucca ŭžo amal usie handlovyja kropki. Labiedźka pryznaje, što treba było pryjechać chacia b na paŭhadziny raniej. Vyrašaje, što na nastupny dzień astatnim ulotki razdaść Viktar Małočka.
Na vychadzie z rynku Anatola Labiedźku spyniajuć žurnalisty miascovaha telekanała. Jon raskazvaje im pra svaju prahramu, tłumačyć, navošta pryjechaŭ u Salihorsk. Zatym vykazvaje spadzieŭ, što intervju vyjdzie: maŭlaŭ, u minuły raz jahony kamientar na miascovym TB tak i nie źjaviŭsia. Žurnalisty abiacajuć, što ŭ hety raz usio budzie jak śled.
Zatym raźvitvajemsia ź Leanidam Marchotkam i Viktaram Małočkam i jedziem na «Biełaruśkalij», u Druhoje rudaŭpraŭleńnie — tam chutka jakraz skončycca źmiena. Admysłovyja ŭlotki padrychtavali i dla rabočych, praŭda, nadrukavać ich jašče nie paśpieli, tamu Labiedźka vyciahvaje z bahažnika vielizarny stos haziet «Narodnaja Vola» sa svaim intervju. Troški čakaje, pakul narod pojdzie, i ŭstaje pobač z prachadnoj.
«Śpiecvypusk «Narodnaj Voli» da prezidenckaj kampanii, kali łaska!» — pryhavorvaje Labiedźka.
Haziety raźbirajuć chutka. Praź dziesiać chvilin amal sto asobnikaŭ užo razyšłosia. Uziać numar admaŭlalisia litaralna adzinki, šmat chto padychodziŭ pa hazietu sam. Nieviadoma, ci paznali kalijščyki staršyniu AHP, ale abyšlisia biez pytańniaŭ i lišnich słovaŭ — moŭčki brali hazietu i išli dalej. Tolki adzin dziadźka radasna ŭskryknuŭ: «O, tavaryš Labiedźka!», i jany z Anatolem pacisnuli adzin adnamu ruki.
Usio, praca ŭ Salihorsku skončanaja. Možna viartacca ŭ Minsk. Pakul ja dazvalaju sabie cyharetku pierad darohaj, Labiedźka biare z mašyny svaje antykarupcyjnyja ŭlotki i robić jašče koła pa terytoryi pierad prachadnoj.
Uviečary ŭ staršyni AHP zapłanavana jašče niekalki sustreč u stalicy. Na nastupny dzień jon płanuje zładzić prezientacyju svajoj prahramy i preskanfierencyju niepasredna pierad prachadnoj Minskaha traktarnaha zavoda.
Ciapier čytajuć
Zialenski ŭ Vilni: Pakul špic Łukašenki maje bolš pravoŭ, čym narod Biełarusi17
Kamientary