Saša Ramanava vydaje bijahrafiju Piatra Marcava: «Kali b u nas byŭ seks – knihu b my nie napisali»
Hałoŭnaja redaktarka kyky.org Saša Ramanava źbiraje hrošy na vydańnie bijahrafii Piatra Marcava – viadomaha biełaruskaha žurnalista i vydaŭca, jaki raptoŭna pamior u 2014 hodzie ad vostraha lejkozu. Možna mierkavać, što kniha budzie zapatrabavanaja – usiaho za paru dzion sabrana amal pałova ad patrebnaj sumy.
Aŭtar knihi, Saša Ramanava, raspaviała «Našaj Nivie» jak pačynałasia praca nad vydańniem.
«Hetuju knihu my pačali pisać z samim Piatrom u 2009 hodzie. Pisali jaje kala paŭhoda, ale zatym u kožnaha źjavilisia svaje spravy i my jaje tak i nie skončyli. Ja jamu čas ad času nahadvała pra knihu, ale Marcaŭ adkazvaŭ tak: «Voś budzie mnie 70, pryjdzieš i dapišam, čas jašče jość», — kaža Saša. — Darečy, Piotr nie chacieŭ mienavita miemuary. Jon byŭ vielmi ścipły. Jahonaja zadumka była zrabić na padstavie jaho bijahrafii fantastyčny biestsieler nakštałt «Koda da Vinčy». Ale kab zrabić taki raman, u mianie, moža, nie chapiła talentu, a ŭ Piatra – času».
Kali Marcaŭ pamior, Ramanava zrazumieła, što knihu pra jaho treba vydać.
«Ale vydumvać pra jaho fantastyčnyja historyi, ja liču, nie maju prava. Heta raz. Pa-druhoje, ja adčuvaju, što mienavita bijahrafičnaja kniha atrymałasia krutoj. Historyja klovaja, jaje pavinny viedać, pra jaje pavinny čytać. Ja dumaju, Piatru spadabałasia b toje, što my zrabili. I maja redaktarskaja ŭnutranaja «čujka» padkazvaje, što heta moža być biestsieleram, — kaža jana. — Siamja Piatra, možna skazać, stała inicyjataram vydańnia. Kali Marcaŭ pamior, ja ŭ stanie niejkaha žachu vydała na kyky.org pieršy raździeł pra jaho dziacinstva. Sa mnoj źviazałasia siamja Piatra. Ja paznajomiłasia ź jaho bratam Siarhiejem, z cudoŭnaj mamaj Ninaj Piatroŭnaj, dačkoj Lizaj… I ja pakazała im tekst, jany dapamahali, unosili svaje praŭki. Uvohule, jaho mama skazała, što moj tekst – najlepšaje, što jana čytała pra Piatra».
Sabrać na vydańnie treba 150 miljonaŭ biełaruskich rubloŭ. Ale zarabić na knizie Ramanava nie płanuje:
«Na toj sumie, što ja źbiraju, hrošaj ja nie zarablu, tam raŭniusieńka na druk. Kali buduć dadatkovyja nakłady, heta budzie pryjemny bonus. Ale ŭsio adno praca piśmieńnika siońnia prynosić mienš, čym štodzionnaja rabota. Kab žyć tolki litaraturaj treba, napeŭna, Nobieleŭskuju premiju atrymać».
Adzin raździeł užo byŭ apublikavany na kyky.org. Samo saboj, niekatoryja momanty vyklikajuć supiarečlivuju reakcyju i pytańni – a ci sapraŭdy ŭsio było tak, jak piša Ramanava?
«Ja pracavała nad knihaj nie adna, sustrakałasia ź ludźmi, taksama mnie dapamahaŭ Valancin Akudovič, jaki taksama razmaŭlaŭ ź ludźmi nakont niekatorych faktaŭ. Ale samo saboj, usio my pravieryć nie možam, heta vialikaja historyja, kahości ŭžo niama ŭ žyvych, tamu jość peŭny «dopusk», — tłumačyć Saša. — Da taho ž, ja kažu, što heta litaraturny hieroj epochi Noname. Heta ŭ peŭnaj stupieni spałučeńnie litaraturnaj vydumki i praŭdy, ale ž tym kniha i cikavaja, heta pieravodzić jaje ŭ katehoryju lehiendaŭ».
Darečy, dla aŭtarki hetaja kniha nie tolki danina pamiaci ci historyja pra cikavaha čałavieka.
«U toj momant, kali my pačali pracavać nad knihaj razam ź Piatrom, mianie zvolnili z pracy, u mianie ŭ siamji była trahiedyja, i Marcaŭ mianie faktyčna vyratavaŭ, zaniaŭšy maje dumki hetaj pracaj, — kaža Ramanava. — I maja praca nad hetaj knihaj siońnia – heta nie ciažar, nie karma, nie kryž, ale, moža, u peŭnaj stupieni padziaka jamu».
Praduhledzieła Saša i čutki ab tym, što jana była adnoj z kachanak Marcava.
«Pieršaje, pra što ja padumała pierad zapuskam kraŭnd-kampanii, što papaŭzuć čutki, nibyta ja była paluboŭnicaj Piatra. Ale ja padrychtavała adkaz: kali ludzi ŭ stasunkach, jany nie mohuć naradzić nijaki sumiesny pradukt, bo ŭsie siły sychodziać na inšyja rečy. Kali vy pracujecie – vy nie śpicie razam, kali vy śpicie – to nie pracujecie. Kali b u nas byŭ seks – knihu my b nie napisali», — zapeŭniła Ramanava.
Kniha «Aściarožna, Marcaŭ!» vyjdzie ŭ kancy leta-pačatku vosieni nakładam u 1000 asobnikaŭ. Achviarać na vydańnie možna tut. A tut – pračytać uryvak z knihi.
***
Piatro Marcaŭ (1962 — 2014) — biełaruski žurnalist i vydaviec. Stvaralnik, vydaviec i hałoŭny redaktar «Biełaruskaj dziełavoj haziety», pieršaha biełaruskaha tabłoida «Imia», pradziusar i adzin z aŭtaraŭ scenara dakumientalnaha filma pra Alaksandra Łukašenku «Zvyčajny prezident» (1996).
Byŭ 5 razoŭ žanaty, mieŭ dačku i dvuch synoŭ.
U apošnija hady žyćcia Piotr Marcaŭ zajmaŭsia rekłamnym, budaŭničym i naftavym biźniesam.
Pamior ad vostraha lejkozu.
Ciapier čytajuć
U jakoj raźviedki była najlepšaja infarmacyja ź Biełarusi ŭ lutym 2022 i chto paviedamiŭ Budanavu, što asnoŭny ŭdar rasijan budzie na Hastomiel. Źjaviłasia vialikaja publikacyja1919
Kamientary